บทที่ 566 สะใภ้สี่ใจกว้างจริง ๆ

บทที่ 566 สะใภ้สี่ใจกว้างจริง ๆ

ความหมายของโจวชิงไป๋คือให้เขาไปคนเดียวก็ได้ ตอนนี้ครรภ์ยังเล็ก ๆ ไม่มีปัญหา เขายังสามารถออกไปทำธุระได้หนึ่งหรือสองเดือน หาซื้อที่ดินเสียหน่อย

หลังจากนั้นเขาก็ให้ภรรยาของเขาไปนั่งเล่นที่บ้านยายเฒ่าเจียง หรือไม่ก็เชิญยายเฒ่าเจียงมาดูทีวีที่บ้านก็ย่อมได้

แต่ถ้ารอจนท้องใหญ่มากกว่านี้ ถึงตอนนั้นแม้แต่ก้าวเดียวเขาก็คงไม่ก้าวออกจากบ้าน และหากถึงตอนนั้นเขาก็ไม่ว่างแล้ว

แต่หลินชิงเหอไม่ตกลง เธออยากจะออกไปกับเขาด้วย ไม่อย่างนั้นหากให้เธออยู่คนเดียวคงจะเบื่อมากแน่ เธอไม่มีทางเบื่อยายเฒ่าเจียงอย่างแน่นอน ก็แค่ไปโรงงานแล้วเอางานฝีมือกลับมาทำ ทำไปด้วยคุยไปด้วยก็ยังได้

แต่หลินชิงเหออยากออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก

โจวชิงไป๋เห็นเธอยืนยันอย่างนั้น ก็ยอมพาเธอไปด้วย

เพียงครึ่งเดือนที่ผ่านมา บ้าน 5 หลังกับที่ดินทำเลดี ๆ จำนวน 3 ผืนก็มาอยู่ในมือ และนั่นย่อมหมายความว่าต้องจ่ายเงินไปไม่น้อยเช่นกัน

หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ไม่ได้วางแผนจะทำธุรกิจ พวกเขาคิดง่าย ๆ ว่าเพียงต้องการซื้อเก็บรักษาเอาไว้เท่านั้น ที่จริงมันไม่ใช่ถูก ๆ เลย เพราะทำเลดีมาก ดังนั้นมูลค่าจึงแพงมากเช่นกัน

“ยุ่งอะไรอยู่จ๊ะ? ช่วงนี้อากาศยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว” ยายเฒ่าเจียงมาหาหล่อนที่บ้าน พูดขึ้น

“ชิงไป๋ไปหาที่ดินดูน่ะค่ะว่าจะทำกิจการกันดีไหม” หลินชิงเหอรินชาดอกเก๊กฮวยให้นางแล้วพูดขึ้น

“ทำธุรกิจก็ไม่เลวเหมือนกัน ฉันได้ยินว่ากำไรสูงมากเชียวละ หลานชายคนหนึ่งของฉันเปิดร้านขายเฟอร์นิเจอร์อยู่เหมือนกัน” ยายเฒ่าเจียงพูด

“เป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ทำเองหรือว่าเฟอร์นิเจอร์นำเข้าคะ” หลินชิงเหอพูด

“ก็ต้องเป็นเฟอร์นิเจอร์นำเข้าสิ เปิดโรงงานเฟอร์นิเจอร์ใครว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ กันล่ะ เงินทุนก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย” ยายเฒ่าเจียงพูด

หลินชิงเหอไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ว่าโจวเซี่ยบ้านพี่ชายรองโจวทำเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ ชิงไป๋ของเธอก็อยากจะให้เขาออกมาทำด้วยตัวเองมาก ๆ

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว

โจวเซี่ยเป็นคนไม่เลว ถ้าเขามีความกล้าพอที่จะยืมเงินกับบรรดาลุงและอาของเขา เพื่อเปิดร้านเฟอร์นิเจอร์ไม้ละก็ หากค่อย ๆ ขยายกิจการมันจะต้องไม่เลวมากแน่

เนื่องจากจะให้เป็นลูกน้องของอาจารย์เขาตลอดไปได้อย่างไร? เช่นนั้นชีวิตนี้เขาคงไม่ได้ลืมตาอ้าปากแล้ว

แต่หลินชิงเหอไม่คิดจะเอ่ยปากพูดเรื่องเปิดกิจการนี้ด้วยตัวเองหรอก ภรรยาคนนั้นของโจวเซี่ยไม่ใช่คนที่น่าคบหาเท่าไหร่นัก เธอไม่จำเป็นต้องเอาเข้าหาก่อน เรื่องนี้ต้องดูที่โจวเซี่ยเองแล้วล่ะ

“ช่วงนี้เฟอร์นิเจอร์ไม้กำลังเป็นที่นิยมมาก หลานชายของฉันน่ะพูดเก่ง ช่วยสั่งของสองสามอย่างจากโรงงานเฟอร์นิเจอร์ แล้วก็ยังได้ค่าคนกลางด้วย” ยายเฒ่าเจียงพูด

หลินชิงเหอพยักหน้า ถ้ามีฝีมือแบบนั้นอย่าพูดถึงความนิยมในตอนนี้เลย ต่อไปในภายหน้าก็จะยังคงนิยมอยู่ โดยเฉพาะกลุ่มลูกค้ามีเงิน เก้าอี้ตัวหนึ่งก็ขายได้ราคาเท่าไรแล้ว?

อีกครึ่งเดือนต่อมาหลินชิงเหอก็ไม่ออกไปไหนแล้ว เธอหาเวลาโทรศัพท์กลับไปหาโจวเสี่ยวเหมย

เพราะว่านี่เป็นเวลาบ่ายโมง เป็นเวลาว่างของโจวเสี่ยวเหมยพอดี หล่อนจึงเดินมารับโทรศัพท์

น้องสามีและพี่สะใภ้สองคนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ทั้งหมดยังคงเหมือนเดิม โจวเสี่ยวเหมยเอาเรื่องสำคัญมาพูด เป็นเรื่องธุรกิจหน้าร้าน

“ฉันได้ยินกังจือบอกว่า เจ้ารองกับเจ้าสามเปลี่ยนแปลงร้าน จนตอนนี้กิจการใหญ่ขึ้นแล้วเท่าหนึ่งน่ะค่ะ” โจวเสี่ยวเหมยพูด

“เปลี่ยนแปลงอะไรเหรอ?” หลินชิงเหอนิ่งอึ้งไปสักพัก

“ดูเหมือนจะทำโปรโมชั่นอะไรเนี่ยแหละ คนต้นคิดก็เป็นเจ้าสามเนี่ยแหละ ขยันจัดโปรโมชั่นทุกวัน ทั้งยังเอาโทรโข่งวางไว้หน้าทางเข้า แล้วก็ติดป้ายลดราคาตัวใหญ่ ๆ ไว้ด้วย แล้วยังไปซื้อพัดลมกลับมา 10 ตัว ทุกร้านเสื้อผ้าก็จะวางเอาไว้ร้านละ 2 ตัว บอกว่าอีกเดี๋ยวก็จะร้อนแล้ว เวลาลูกค้ามาซื้อก็จะสามารถเข้ามาตากลมได้” โจวเสี่ยวเหมยพูด

หลินชิงเหออึ้งไปแล้วจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าเจ้าสามเด็กดื้อนั่นจะมีพรสวรรค์ด้านการบริการขนาดนี้ ถึงขั้นเริ่มที่จะรู้จักทำโปรโมชั่นลดราคากับบริการลูกค้าแล้ว

“ให้เขาจัดการไปเถอะจ้ะ” หลินชิงเหอพูด

โจวเสี่ยวเหมยได้ยินถึงกับสำลักอากาศพูด “พี่สะใภ้สี่พี่ไม่ว่าเจ้าสามเหรอ? คุณพ่อคุณแม่รู้แล้ว ยังพูดว่าเขาหาเรื่องมาทำลายร้าน บอกว่าถ้าพวกพี่รู้จะต้องโมโหแน่”