บทที่ 570 ติดตั้งโทรศัพท์

เซวียเหม่ยลี่ยิ้มแล้วพูด “ก็เพราะคุณไม่รู้น่ะสิว่าอาจารย์ที่สอนภาษาอังกฤษให้เขาน่ะมีประวัติความเป็นมาอย่างไร”

รองผู้ว่าการถอดชุดนอกแล้วพูด “ไม่ใช่ว่าคุณแม่เคยมาบอกแล้วเหรอว่าเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยน่ะ”

“ถ้าเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมดาคงไม่สามารถกดทิฐิของเด็กนั่นลงได้หรอกนะคะ” เซวียเหม่ยลี่หัวเราะและว่าลูกตัวเองเล็กน้อย

รองผู้ว่าการเจียงแม้ว่าปกติเขาจะค่อนข้างสอนลูกชายตัวเองดุไปหน่อย แต่ที่จริงเขาอยากจะสอนให้ลูกชายอยู่กับร่องกับรอย อย่างไรก็ตามก็ไม่อาจให้เขาหัวอ่อนเกินไปนักได้ แม้ว่าปากเขาจะไม่ได้พูดออกไปแต่ในใจนั้นพอใจมากทีเดียว

ดังนั้นพอได้ยินแล้วเขาก็รู้สึกแปลกใจ “ไม่ใช่อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ เหรอ?”

“อาจารย์หัวหน้าหมวดมหาวิทยาลัยปักกิ่งค่ะ!” เซวียเหม่ยลี่พูด

พอพูดแล้วหล่อนก็อดที่จะทำหน้าเลื่อมใสออกมาไม่ได้ หล่อนคิดว่าที่หลินชิงเหอสอนก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง ตัวหล่อนได้ฟังแล้วก็เคลิ้มไปเลย ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงลูกชายหล่อน พอกลับมาเขาก็ยิ่งขยันมากขึ้น

รองผู้ว่าการเจียงก็อึ้งไปสักพัก เขารู้สึกประหลาดใจมาก เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะมีประวัติแบบนี้ได้?

“งั้นทำไมหล่อนถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” รองผู้ว่าการเจียงว่า

“ท้องน่ะสิค่ะ หล่อนมาฝากครรภ์ที่นี่ รอจนคลอดลูกเสร็จแล้วก็จะกลับไปแล้ว” เซวียเหม่ยลี่พูด

รองผู้ว่าการเจียงเข้าใจแล้ว นี่ก็เพราะว่าหล่อนมีลูกเกินนี่เอง เป็นธรรมดาที่เมื่อมีลูกเกินกำหนดต้องออกไปคลอดนอกพื้นที่ เพราะว่านอกพื้นที่จะไม่ถูกจับ จับไปก็ไม่มีผล เพราะว่าไม่ใช่บริเวณที่ทะเบียนบ้านของตนอยู่ ไม่มีเอกสารบันทึกเอาไว้

“และหล่อนก็ไม่เอาเงินด้วยนะคะ ฉันกับเสี่ยวเจียงเลยเอาผลไม้ไปให้หล่อนแทน” เซวียเหม่ยลี่พูด

“นั่นก็ไม่เลว” ผู้ว่าการเจียงพยักหน้า

หลินชิงเหอเองก็รู้สึกว่าไม่เลวเช่นกัน สอนเพียงเด็กมัธยมปลายคนเดียวเท่านั้น พูด ๆ ไปก็ทำให้เขาเข้าใจแล้ว ไม่ได้สูญเสียพลังงานอะไร สิ่งที่สอนก็ขั้นพื้นฐานมาก ๆ เนื่องจากตอนนี้เธอยังต้องปูพื้นฐานให้เขาอยู่

สำหรับเรื่องที่เธอไม่เอาเงินแล้วเจียงเกิงเอาผลไม้มาให้ตัวเองแทนนั้น เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธไป ในเมื่อเอามาแล้วหากปฏิเสธไปก็ออกจะเกินไปหน่อย

เธอหั่นแอปเปิลลูกหนึ่งมากินไปด้วยแล้วก็สอนเจียงเกิงไปด้วย ส่วนเจียงเกิงก็เรียนอย่างตั้งใจเช่นกัน

และหนึ่งชั่วโมงก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“เอาที่ฉันสอนวันนี้ และยังมีที่ฉันให้เธอท่องคำศัพท์ 10 ตัวทุกวันนั้นทบทวนด้วย เพียงอีกประมาณ 1 เดือนก็น่าจะเห็นผลแล้ว” หลินชิงเหอพูด

เจียงเกิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “เร็วขนาดนั้นเชียวเหรอครับ”

“ส่งการบ้านที่ฉันให้ทำให้เสร็จ หลังจาก 1 เดือนคะแนนของเธอจากเดิมก็น่าจะเพิ่มขึ้นสัก 30 คะแนนก็อย่างไม่มีปัญหาแน่” หลินชิงเหอพูด

ปกติเขาสอบได้คะแนนแค่ 10-20 คะแนนเท่านั้น คะแนนนี้ออกจะแย่เกินไปหน่อยแล้วจริง ๆ

เจียงเกิงยังคงรู้สึกไม่พอใจ หลินชิงเหอพูด “เรียนหนังสือครั้งแรกเอง กินข้าวคำเดียวแล้วอ้วน[1]น่ะไม่มีหรอกนะเธอเข้าใจคำพูดนี้ไหม? วิชาอื่นก็อย่าทำให้คะแนนตกเหมือนกันล่ะ”

[1] 一口吃成个胖子 เปรียบเทียบว่าการทำอะไรสักอย่างนั้นต้องใช้ระยะเวลา เหมือนกับคนกินข้าวที่ไม่ได้กินแค่วันเดียวก็อ้วน

“งั้นพรุ่งนี้ผมจะมาอีกนะครับ” เจียงเกิงบอกและทำท่าจะกลับไป

หลินชิงเหอพยักหน้า เจียงเกิงเดินไปบอกลาคุณย่าของเขาสักคำก่อนและจึงกลับไป

ตาเฒ่าเจียงพูดกับยายเฒ่าเจียงว่า “ตอนนี้หลานชายของพวกเรารู้สึกว่ากระตือรือร้นเรียนภาษาอังกฤษขึ้นนะ”

“แปลกตรงไหนคะคุณ ไม่เห็นเหรอว่าใครเป็นคนสอนเขา” ยายเฒ่าเจียงพูด หลังจากรู้ว่าหลินชิงเหอเป็นอาจารย์หัวหน้าหมวดภาษาต่างประเทศของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง นางก็ถึงกับตกใจ

แต่หลังจากตกใจเสร็จแล้ว นางกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด ดูสง่าราศีของหล่อนก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา อีกทั้งหล่อนยังอ่านหนังสือภาษาอังกฤษทั้งหมดได้ด้วย

“หล่อนไม่รับเงินจริงเหรอ?” ตาเฒ่าเจียงพูด

“ชิงเหอไม่รับจริงค่ะ บอกว่าสอนแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง แต่ว่ายังดีที่แม่ของเขาไม่ใช่คนไม่รู้ความ” ยายเฒ่าเจียงพูด

หล่อนจะให้ลูกชายถือผลไม้จำนวนหนึ่งมาด้วย นี่ถือว่าเป็นความคิดที่ดีมาก เนื่องจากอีกฝ่ายเต็มใจสอนพิเศษให้ฟรี แต่ด้านนี้ก็ไม่ควรเอาเปรียบอีกฝ่ายจริงไหม?

อีกอย่างก็คือยายเฒ่าเจียงอยากจะสานสัมพันธ์อันดีกับหลินชิงเหอจริง ๆ ต่อไปพอเธอกลับไปแล้ว นางก็อยากจะตามไปเที่ยวเล่นที่ปักกิ่งด้วย

โจวชิงไป๋กลับมาจากข้างนอกพร้อมกับโฉนดที่ดินและเอกสารยืนยัน

ความคิดเห็น