บทที่ 574 ปัญหาความเรียบร้อยทางสังคม

แต่ยายเฒ่าเจียงที่อายุเท่านี้กลับชอบชายหนุ่มแบบนี้ เพียงได้ดูก็รู้สึกมีชีวิตชีวา

“เดินทางมาคงจะเหนื่อยมากแน่ ฉันไปซื้อกับข้าวดีกว่า ทางนี้ก็อย่าเพิ่งทำกับข้าวล่ะ มากินข้าวที่บ้านฉันสักมื้อนะ” ยายเฒ่าเจียงพูด

“ให้ชิงไป๋ไปซื้อกับข้าวเถอะค่ะ คุณป้าไปดูว่าเหม่ยลี่กับคนอื่น ๆ ว่างกันหรือเปล่านะคะ ถ้ามีเวลาว่างก็เรียกมากินข้าวที่นี่กันค่ะ” หลินชิงเหอพูด

“คุณป้าไปเรียกเถอะครับ เดี๋ยวผมไปซื้อกับข้าวเอง” โจวชิงไป๋พยักหน้าพูด

ยายเฒ่าเจียงยิ้มแล้วพูดว่าก็ได้ ก่อนจะออกไปเรียกพวกเธอมา รองผู้ว่าการเจียงไม่ได้อยู่ที่บ้าน เขาได้รับโทรศัพท์ว่ามีสถานที่ที่ไม่สงบเรียบร้อยอยู่จึงทำให้เขาต้องไปจัดการ เลยไม่ได้กลับมากินข้าวเย็นแล้ว

ดังนั้นเซวียเหม่ยลี่จึงไม่ต้องทำกับข้าวพอดี เธอพาลูกสาวเจียงอวี๋อายุไม่กี่ขวบ กับลูกชายเจียงเกิงมากินข้าวด้วยกันที่นี่

โจวชิงไป๋ไปซื้อกับข้าว ส่วนโจวกุยหลายรับแอปเปิลที่แม่ของเขาหั่นไว้ให้มากิน แล้วพูด “ม้า พวกม้าอยู่ที่นี่ซื้อรถยนต์แบบนี้ พอถึงเวลาจะเอากลับไปยังไงครับ? ผมได้ยินมาว่าด้านนอกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ด้วย!”

ช่วงเวลานี้ยังบอกไม่ได้ว่ามีทางหลวงแล้ว ทางหลวงเส้นแรกที่สร้างเสร็จเร็วที่สุดคือตอนปี 88

“ถ้าไม่ค่อยปลอดภัยก็ขายทิ้งซะ ไปปักกิ่งแล้วค่อยซื้อใหม่อีกคันได้” หลินชิงเหอพูด

“รวยขนาดนี้เลย?” โจวกุยหลายหัวเราะ

หลินชิงเหอพูด “ก็ป๊าของลูกคิดมากเกินไป ม้าไม่เห็นด้วยที่จะซื้อ เขาก็บอกว่าไปโรงพยาบาลยังไงก็ต้องใช้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของป๊าผม ก่อนหน้าตอนคลอดพวกเราพ่อก็ไม่อยู่ด้วย” โจวกุยหลายพูด

แม้ว่าพวกเขาสามคนจะโตขนาดนี้แล้ว แต่ที่จริงแล้วพวกเขาเป็นสิ่งที่พ่อของเขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีมาก่อน กลับไปก็โตแล้ว เขาจะไปเข้าใจอะไรได้?

ก็ไม่แปลกอะไรหรอกที่จะตื่นเต้น

หลินชิงเหอไม่พูดอะไรแล้วเช่นกัน ถ้าด้านนอกไม่ปลอดภัยล่ะก็ เธอก็ไม่ยอมให้เอากลับไปหรอก เส้นทางที่ไม่ดีถ้าเกิดเหตุร้ายอะไรขึ้นมา หลินชิงเหอก็ไม่อยากจะคิดเลย

ดังนั้นพอถึงตอนที่คลอดออกมาแล้ว จะขายทิ้งไปก็ได้ ขาดทุนบ้างเล็กน้อย อย่างน้อยก็ซื้อที่ดินเอาไว้มากอยู่ พูดตามตรงว่าก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรเช่นกัน ได้กำไรด้วยซ้ำ

“จริงสิ คุณยายเจียงอารมณ์ดี ๆ คนนั้นคือใครเหรอครับ?” โจวกุยหลายถาม

หลินชิงเหอจึงบอกเรื่องที่พวกเธอรับญาติบุญธรรม พูดจบโจวกุยหลายถึงได้เข้าใจ ตอนนี้เองเซวียเหม่ยลี่ก็พาเจียงเกิง เจียงอวี๋มาถึงแล้ว

“นี่ก็คือน้าสะใภ้เจียงสินะครับ?” โจวกุยหลายลุกขึ้นส่งยิ้มให้

“นี่ก็คือเจ้าสาม? สูงขนาดนี้เลยเหรอคะ?” เซวียเหม่ยลี่พูดอย่างประหลาดใจ

หล่อนกับรองผู้ว่าการเจียงไม่ถือว่าเตี้ย หล่อนสูง 160 เซนติเมตร รองผู้ว่าการเจียงยังสูงไม่ถึง 180 เลย ดังนั้นส่วนสูงของโจวกุยหลายตรงหน้า จึงทำให้หล่อนตกใจเป็นธรรมดา

“ยังไม่สูงหรอกครับ” โจวกุยหลายยิ้ม หลังจากนั้นก็มองไปที่เจียงเกิง “นี่คือน้องชายบุญธรรมของฉันสินะ?”

“พี่สาม” เจียงเกิงรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย แต่ก็ทักไปเสียงหนึ่ง

“ก่อนหน้านี้พี่สามก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีน้องชายบุญธรรมเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เลยไม่ได้เตรียมของขวัญไว้เลย พรุ่งนี้ถ้ามีเวลาเดี๋ยวพี่สามจะพาออกไปเดินเล่นนะ ชอบอะไรพี่จะซื้อให้นายเป็นการชดเชยเอง” โจวกุยหลายพูด

เจียงเกิงอายุน้อยกว่าเขา 2 ปีเท่านั้น ปีนี้ก็จะ 15 ปีแล้ว แต่ว่าเขาสูงเพียง 170 นิด ๆ เท่านั้น ที่จริงก็ไม่ถือว่าเตี้ย แต่พอเดินคู่กับโจวกุยหลายแล้วเขากลับเตี้ยกว่าเยอะเลย

ตอนถูกโจวกุยหลายยกแขนพาดไหล่ มองดูแล้วเหมือนพี่น้องกันจริง ๆ เลย

หลินชิงเหอยิ้มแล้วกล่าวว่า “ลูกอย่าแหย่เสี่ยวเกิง พวกลูกสองคนค่อยทำความสนิทสนมกันอีกที อย่ามาทำตัวสนิทสนมตามใจชอบ”

ในบรรดาลูกทั้งสามคน คนที่มนุษย์สัมพันธ์ดีที่สุดก็คือเจ้าสามคนนี้ เขาชอบทำเป็นสนิทสนมกับคนอื่นตามใจชอบ ไม่ว่าจะเป็นใครก็สามารถพูดคุยด้วยได้หมด

“นี่เรียกว่าตามใจชอบไปเองที่ไหนกัน เขาเป็นน้องชายบุญธรรมของผมนะ” โจวกุยหลายยิ้มพูด “พี่รองให้ผมอยู่แค่ครึ่งเดือนเอง หลังจากนั้นครึ่งเดือนก็ค่อยไปเปลี่ยนตัวกันกับเขา ถึงตอนนั้นเสี่ยวเกิงอยากจะกลับไปกับพี่ด้วยไหมล่ะ ไปอยู่ปักกิ่งสัก 2-3 วัน จากนั้นค่อยกลับมาพร้อมกับพี่รองก็ได้”

เจียงเกิงอยากไป เขาไม่เคยไปปักกิ่งมาก่อนเลย จึงหันไปมองแม่ของเขา

“กลับไปถามพ่อของลูกก่อน ถ้าพ่อของลูกไม่มีปัญหา แม่ก็ไม่ว่าอะไร” เซวียเหม่ยลี่พูดยิ้ม ๆ

ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาครอบครัวโจวอย่างหนึ่ง ว่าการเป็นคนอัธยาศัยและทำให้แขกรู้สึกสบายใจนั้นเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมา

ความคิดเห็น