บทที่ 576 ผู้หญิงแซ่จงคนนั้นไม่เหมาะสมกับลูก

บทที่ 576 ผู้หญิงแซ่จงคนนั้นไม่เหมาะสมกับลูก

เฉินซานเข้ามาที่ห้องพักผู้ป่วยที่มีคุณยายคนหนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าดูบูดบึงเล็กน้อยมองมาที่เขา พอยันตัวขึ้นได้นางก็เริ่มคร่ำครวญทันที “ใจดีมาดูหญิงแก่อย่างฉันได้ด้วยเหรอ? แกไม่ได้อยู่กับแม่สะใภ้คนนั้นของแกเหรอไง ที่พูดว่าลูกชายเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า ๆ อะไรนั่น ไม่ง่ายเลยกว่าฉันจะเลี้ยงแกมา แต่แกกลับเลือกคนนอกนั่น!”

“แม่ แม่อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลย มันทำให้ผมลำบากเหมือนกันนะ” เฉินซานรีบพูด

“ฉันทำให้แกลำบากตรงไหน? แกจากไปตั้งหลายปี กลับมาก็พาผู้หญิงปากจัดแบบนี้มาด้วย นี่คือการกตัญญูต่อฉันอย่างนั้นเหรอ? นี่แกกลัวว่าฉันจะไม่ตายเร็ว ๆ สินะ ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลมาตั้งแต่เมื่อวาน หล่อนเคยมาดูฉันสักครั้งไหม? หล่อนคิดว่าตัวเองมีหลานสาวให้ตระกูลเฉินแล้วคิดว่าเก่งนักเหรอ?” ย่าเฒ่าเฉินด่า

เมื่อวานนี้นางทะเลาะกับลูกสะใภ้หลังจากที่อดทนมานาน ตั้งแต่ที่ลูกสะใภ้คนนี้แต่งเข้ามาหล่อนไม่ลดราวาศอกให้เลยแม้แต่ครึ่งเดียว นางเลยแกล้งทำเป็นล้ม แล้วมาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้

แต่ว่าตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ลูกสะใภ้คนนั้นก็ไม่พาหลานสาวมาเยี่ยมนางที่นี่แม้เพียงครึ่งก้าว!

ย่าเฒ่าเฉินจึงรู้สึกแค้นใจขึ้นมา

นางคิดจะจบเรื่องกับผู้หญิงคนนี้เต็มทน

“ฉันไม่สน ลูกสะใภ้อกตัญญูแบบนี้ฉันไม่ต้องการ แกเลิกมันให้ฉันเดี๋ยวนี้!” ย่าเฒ่าเฉินประกาศออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

“แม่ครับ แม่ไม่เห็นเหรอว่าตอนนี้สังคมมันเป็นยังไง ยังจะให้เลิกอะไรอีก?” เฉินซานพูด

“งั้นแกก็ไปหย่ากับหล่อนซะ หล่อนจะไสหัวไปที่ไหนก็เชิญ แล้วแกค่อยแต่งงานใหม่ มีหลานชายให้ฉัน แล้วเอาลูกสาวไร้ค่านั้นไสหัวไปซะ!” ย่าเฒ่าเจียงพูด

“ก็เอาสิ ยายแก่งี่เง่าอย่างคุณยังกล้าให้ฉันกับเฉินซานหย่ากันงั้นเหรอ!” ด้านหน้าประตูมีเสียงดังปังจากการถูกคนถีบประตูเปิดเข้ามา

หลังจากนั้นก็เกิดการทะเลาะกันยกใหญ่ ทำให้คนไม่น้อยพากันมามุ่งดู

เฉินซานเดินตีมึนออกมาจากฝูงชน เขาเดินออกมาข้างนอกและคิดว่าจะได้เจอกับหลินชิงเหออีก

แต่น่าเสียดายที่เธอไปแล้ว

เฉินซานรู้สึกถอดใจเล็กน้อย ตอนแรกถ้าเธอยอมหนีตามเขาไปละก็ ด้วยความสามารถของเธอจะต้องให้กำเนิดลูกชายกับเขาได้แน่

อีกอย่างก็คือเธอมีประวัติการศึกษาสูง จะต้องสามารถหางานดี ๆ ทำได้สักงานแน่ แถมเธอฉลาดขนาดนี้ จะต้องจัดการปัญหาเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ได้แน่ เขาก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกกดดันแบบนี้…

หลินชิงเหอที่กลับมาถึงบ้านแล้ว ไม่รู้เลยว่าผู้ชายแย่ ๆ คนนั้นคิดกับเธอเช่นนี้

เธอกลับมาถึงบ้านแล้วแต่ก็ยังคงขมวดคิ้วอยู่นิด ๆ ด้วยนึกว่าชีวิตนี้จะไม่ต้องเจอกับเฉินซานอีกแล้วเสียอีก แต่คิดไม่ถึงว่ากลับต้องมาเจอเขาแบบนี้

เพียงเห็นท่าทางของเขาเธอก็มองออกว่าเขาไม่ได้มีชีวิตที่ดีเท่าไร แต่ยิ่งเห็นเขามีชีวิตล้มเหลวก็ยิ่งดีใจ ตอนนั้นเขายังดูหนุ่มกว่าโจวชิงไป๋ด้วยซ้ำ พอมาตอนนี้เมื่อเทียบเขากับชิงไป๋ของเธอแล้วอีกฝ่ายยังดูแก่กว่าเล็กน้อยเลย

เมื่อก่อนเป็นไก่อ่อนอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นไก่อ่อนอย่างนั้น

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้หลินชิงเหอต้องมุ่นคิ้วอยู่นี้ก็คือตอนนี้เธอยังเจอกับเฉินซานที่นี่ได้ ถ้าอย่างนั้นนางเอกในนิยายคนนั้น ก็อาจจะเจอกับเจ้าสามของเธอได้หรือไม่นะ?

เพราะเนื้อหาในนิยายถูกเธอทำให้เละตุ้มเป๊ะไปหมดแล้ว คนคนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่โผล่ออกมาเลย

คนที่นำพาความหายนะมานั้น แทบทำให้เจ้าสามของเธอหลงเสน่ห์หล่อนจนเกือบตาย

หลินชิงเหอคิดเรื่องนี้จนหัวหมุนไปหมด ยิ่งคิดก็ยิ่งวุ่นวายใจ หลังจากนั้นเธอก็เอนตัวและนอนหลับไป

โจวชิงไป๋มองท่าทางของภรรยาแล้วมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ต่อให้ภรรยาของเขาไม่พูดเขาก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่พอเห็นท่าทางแบบนั้นของภรรยาแล้วเขาก็รู้สึกหนักใจ

ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเริ่มเข้าไปทำกับข้าวให้กิน พอหลินชิงเหอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็รู้สึกดีขึ้นมาก รอจนเจ้าสามกลับมาแล้ว เธอจึงค่อยลองพูดกับเขา

โจวชิงไป๋ต้มซุปน้ำใสยกเข้ามาให้ชามหนึ่ง หลินชิงเหอดื่มน้ำซุปแล้วพูด “ฉันนอนไปนานแค่ไหนคะ?”

พวกเธอกลับมาตอนเก้าโมงกว่า อีกครู่เดียวก็จะสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว

“ตอนที่คุณเจอคนคนนั้น เขาพูดกับคุณว่าอะไรเหรอ?” โจวชิงไป๋นั่งลงแล้วถาม

พูดตามตรงว่าโจวชิงไป๋ไม่ได้รู้สึกไม่มั่นใจให้ตัวเองเลย ภรรยาของเขาไม่มีทางชายตาแลเฉินซานนั่นหรอก

แต่หลังจากที่ภรรยาของเขาเห็นอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง