บทที่ 584 เพียงพอนที่อยากได้ไก่?

“ป๊าบอกว่าลูกไม่ค่อยได้มาที่นี่ เขาเลยออกไปตระเวนข้างนอกดูว่ามีที่ดินดี ๆ ไหม ถ้ามีก็จะซื้อเก็บเอาไว้น่ะ” หลินชิงเหอไม่ปิดเขาแล้วเอ่ยออกมา

โจวเฉวี่ยนคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ เขาพยักหน้าแล้วพูด “ก็ไม่เลวนะครับ ตอนนี้หน้าร้านนับวันยิ่งแพงขึ้น ๆ ”

“อย่าบอกใครเชียว” หลินชิงเหอพูด

ไม่มีทางที่โจวเฉวี่ยนจะไม่รู้ เขาย่อมไม่เอาไปพูดให้ใครฟังอยู่แล้ว เพียงแค่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมถึงคิดมาซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่นี่ละครับ?”

“ยากที่จะมาที่นี่สักหนใช่ไหมละ ในเมื่อป๊าสนใจก็ให้เขาจัดการไปเถอะ” หลินชิงเหอพูด

หากจะให้พูดว่าโจวชิงไป๋ซื้อเอาไว้เพื่อลูกสาวของตัวเองแล้ว หลินชิงเหอกลับไม่สามารถพูดออกมาได้ต่อให้เป็นแม่แท้ ๆ ก็ตาม เพราะคำพูดบางอย่างมันก็ทำร้ายจิตใจคนได้เช่นกัน

ชิงไป๋ของเธออยากเก็บสมบัติไว้ให้ลูกสาวของเขามากกว่า แต่หลินชิงเหออยากปฏิบัติกับลูกทุกคนอย่างยุติธรรม ไม่ต้องกังวลว่าจะแบ่งให้น้อยหรือมาก แต่ควรจะแบ่งให้เท่ากัน อยากให้น้องสาวพวกเขาสบาย ก็ต้องแยกเป็นส่วน ๆ ให้เท่ากัน หากจะเพิ่มหลักประกันให้หล่อนก็ค่อยให้มากกว่านิดหน่อยทีหลังจากแบ่งเท่ากันแล้วก็ได้ ลูกชายของเธอไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอะไรแบบนี้ แต่ต่อให้พวกเขาไม่คิดเล็กคิดน้อย คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ไม่อาจให้ต่างกันเกินไปได้

แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้ยกให้เป็นเรื่องในอนาคต ในตอนนี้หากเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูดก็ดูจะเร็วเกินไปเสียหน่อย

“ช่วงนี้พ่อใช้เงินตามใจตัวเองจังนะครับ แต่ต่อไปจะจัดการยังไงล่ะครับ?” โจวเฉวี่ยนถาม

“ดูไปก่อนเถอะจ้ะ ถึงตอนนั้นจะส่งให้ตาเฒ่าเจียงของลูกไปเช่าก็ได้” หลินชิงเหอพูด

โจวเฉวี่ยนไม่ได้พูดอะไร อย่างไรก็ต้องมีคนคอยดูแล ไม่อย่างนั้นจะทิ้งไว้แบบนี้ได้อย่างไร?

พอถึงตอนเที่ยงโจวชิงไป๋จึงได้กลับมา ซึ่งโจวเฉวี่ยนที่อยู่บ้านได้ทำกับข้าวไว้เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว คราวนี้เขาได้หน้าร้านมาไว้ในมืออีกหนึ่งแห่ง เมื่อนับ ๆ ดูตั้งแต่ที่พวกเขามาเซี่ยงไฮ้ ในมืองของเขาก็มีที่ดินหน้าร้านแล้ว 13 แห่ง นอกจากนั้นยังมีบ้านอีก 5 หลัง ไม่รวมบ้านที่พวกเขาอยู่นี้ด้วย

“ป๊าซื้อหน้าร้านแบบไหนไปเหรอครับ?” โจวเฉวี่ยนถาม

โจวชิงไป๋ปรายตามองเขา โจวเฉวี่ยนจึงพูด “ม้าบอกกับผมแล้ว”

“อืม” โจวชิงไป๋ตอบอย่างฝืน ๆ ออกมาหนึ่งเสียง และไม่สนใจเขาอีก

หลินชิงเหอเข้าไปนอนกลางวัน เธอไม่ได้รอโจวชิงไป๋ หลังกินข้าวเสร็จก็เข้าไปหลับในห้องเลย

โจวเฉวี่ยนที่กินข้าวเที่ยงด้วยกันกับพ่อของเขาจึงพูดขึ้น “ป๊าสายตากว้างไกลจริง ๆ ตอนนี้พวกเรานับวันยิ่งรวยขึ้น ๆ ต่อไปหน้าร้านอะไรนี่จะต้องขึ้นราคาแน่”

“ถึงตอนนั้นป๊าจะเก็บไว้ให้น้องสาวพวกลูก” โจวชิงไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ความลำเอียงนั้นมากพอที่เขาจะพูดออกมาราวกับว่ามันสมเหตุสมผลแล้ว ถ้าหลินชิงเหออยู่ตรงนี้ เธอจะต้องจ้องเขาเขม็งแน่

โจวเฉวี่ยนไม่ได้คิดอะไร เขาพยักหน้าแล้วพูด “เก็บไว้เถอะครับ”

พวกเขาโตขนาดนี้แล้ว ย่อมไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เป็นธรรมดา น้องสาวในอนาคตของพวกเขาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง ดังนั้นจะยกให้น้องสาวของเขา พวกเขาพี่น้องไม่มีใครว่าอะไรหรอก

ได้ยินลูกชายตัวเองพูดอย่างเข้าใจอะไรดีแล้ว โจวชิงไป๋จึงรู้สึกพอใจมาก “อย่าเอาออกไปพูดล่ะ”

“ครับ” โจวเฉวี่ยนพยักหน้ารับ

หลินชิงเหอที่นอนหลับอยู่ไหนเลยจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้น อากาศที่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกปรับตัวไม่ค่อยได้ แถมการตั้งท้องทำให้เธอขี้ร้อนขึ้นด้วย

ดังนั้นหลินชิงเหอจึงเอาถุงใส่น้ำไปวางไว้ในช่องแช่แข็งของตู้เย็น พอมันแข็งแล้วก็เอาไปใส่ไว้ในจาน และเอาจานวางไว้หน้าพัดลม ให้ลมเย็นพัดมาเธอจึงจะสามารถนอนได้

พอตื่นขึ้นมาหลินชิงเหอก็รู้สึกหิวอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ก่อนนอนเพิ่งจะกินข้าวไปแท้ ๆ

“ช่วงนี้ความอยากอาหารของเรานี่น่ากลัวจริง ๆ” มีลูกชายสามคนแล้วก็จริง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หลินชิงเหอท้องด้วยตัวเอง ทำให้เธอพูดออกมาอย่างรับไม่ได้เล็กน้อย

เธอกำลังกลัว กลัวว่าถ้าความอยากอาหารยังมากขนาดนี้ต่อไปถ้าคลอดลูกสาวออกมาแล้ว เธอจะยังอยากอาหารแบบนี้อยู่หรือไม่ แล้วถ้าใช่จะทำอย่างไร?

โจวชิงไป๋เพิ่งงีบหลับไปเช่นเดียวกัน ตอนนี้เขาไปต้มมันเทศหนึ่งหัว ข้าวโพดหนึ่งฝัก แล้วนำเข้ามา

หลินชิงเหอกินมันเทศแล้วตามด้วยข้าวโพดต่อ หลังจากนั้นถึงได้วางมือลง เธอกินเก่งมากเกินไปแล้ว แต่ก็พยายามกินผักกินธัญพืชมากหน่อย

โจวชิงไป๋คอยประคองเธอไว้ตลอด เพราะว่าตอนนี้เป็นเดือนสิงหาคม อีกครึ่งเดือนก็จะเข้าสู่เดือนที่เก้า หากนับอายุครรภ์ของเธอก็คือ 7 เดือนแล้ว

ท้อง 7 เดือนนั้นไม่ใช่ท้องเล็ก ๆ ทำให้หลินชิงเหอดูเหมือนจะดูงุ่มง่ามเล็กน้อย

มีบางครั้งที่อารมณ์ของเธอจะฉุนเฉียวง่าย แต่เรื่องเหล่านี้โจวชิงไป๋รับได้หมด เขาไม่รู้สึกไม่พอใจเลยสักนิดเดียว

ความคิดเห็น