บทที่ 603 แยกย้าย

บทที่ 603 แยกย้าย

เมื่อถึงตอนเที่ยง พวกเขาก็กินข้าวกันที่ร้านเกี๊ยวแห่งนี้แล้ว พวกเขาไม่ได้ทำกับข้าวที่บ้านเพราะมีกลิ่นควันและน้ำมันมาก ทั้งยังทำให้ห้องร้อนอบอ้าวด้วยเช่นกัน สู้ทำกับข้าวที่ร้านเกี๊ยวก็ไม่ได้

“มันหวานนี้ไม่เลวเลยนะคะ” หลินชิงเหอเอ่ยขณะกินมันหวานคู่กับกับข้าวอื่น ๆ

“ซานนีบอกว่าอร่อย เลยให้ผมเอามาให้น่ะ” โจวชิงไป๋พูด

หลินชิงเหอพูด “ซานนีกับพั่งพั่งเป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“ยังต้องถามอีกเหรอครับ หล่อนต้องสบายดีอยู่แล้ว พี่ซานนีขึ้นอ้วนเยอะ พั่งพั่งก็ถูกเลี้ยงจนไม่ต่างกับชื่อแล้วครับ ตัวกลมเหมือนลูกบอลเลย” โจวกุยหลายพูด

หลินชิงเหอจึงหันไปถามหู่จือกับกังจือ “กิจการพวกเธอสองคนเป็นยังไงบ้าง?”

“ดีมากเลยครับ” หู่จือยิ้มขณะพูด

“แล้วคำนวณสมุดบัญชียังไง?” หลินชิงเหอขมวดคิ้วแล้วพูด

หู่จือกับกังจือนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้คำนวณอะไรครับ พวกผมเอาทั้งหมดมารวมไว้ด้วยกัน”

“สมุดบัญชีจะเอามากองรวมกันมั่ว ๆ ได้ยังไง พวกเธอต้องแยกตัวใครตัวมัน ปกติเขาต้องแยกกันคำนวณอยู่แล้ว เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ต่อให้เป็นพี่น้องกันก็ต้องทำแยกกันนะจ๊ะ” หลินชิงเหอพูดพลางขมวดคิ้ว

“ไม่เป็นไรครับ ผมขายได้ไม่ต่างเป็นพี่ชายผมเท่าไหร่ ของพี่เขาหกส่วน ของผมนับสี่ส่วนก็ได้” กังจือพูด

“งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ต้องเอามากองรวมกันอีกแล้วนะ พวกเธอสองคนพี่น้องก็แยกบัญชีใครบัญชีมันไป” หลินชิงเหอพูด

เนื่องจากหู่จือมีคู่ครองแล้ว พวกเขาสองพี่น้องอาจจะไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ แต่ถ้ามีภรรยาแล้วมันก็จะเปลี่ยนเป็นอีกอย่างหนึ่งโดยสิ้นเชิง

ดังนั้นเรื่องบัญชีจะต้องทำแยกกันเป็นดีที่สุด ซึ่งหลินชิงเหอทำเพื่อป้องกันเอาไว้ก่อนล่วงหน้า

“พี่ใหญ่ จะแยกบัญชีวันนี้เลยใช่ไหม?” กังจือพูดพลางมองไปที่พี่ชายของเขา

“ก็ดี” หู่จือพยักหน้า

หลินชิงเหอไม่ได้พูดอะไร เป็นเพราะว่าสนิทกันจึงต้องแยกสิ่งของจำพวกเงินเหล่านี้ออกจากกันให้ชัดเจน

“เมื่อเช้าผมออกไปตั้งแผงลอยขายของแล้วเจอกับเชิ่งเฉียงด้วย” กังจือพูดขึ้นอีก

“เจอก็เจอสิ นายควรค่าต้องพูดถึงเขาไหม” โจวกุยหลายกรอกตาครั้งหนึ่ง

“ผมคิดว่าเขาเหมือนจะได้รับบทเรียนแล้ว ไม่เห็นวางก้ามเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้เลย” กังจือพูด

“ก็สมควรแล้วนี่ สามีของพี่เอ้อร์นีช่วยเขาออกมาจากคุกแล้วให้เขาจ่ายเงินค่าปรับ แม้กระทั่งคำขอบคุณเขายังไม่พูดเลย นายจะบอกฉันว่าเขากลับตัวแล้วอย่างนั้นเหรอ?” โจวกุยหลายพูด

“ถ้ากลับตัวได้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้มีชีวิตที่ดีเป็นของตัวเองไปเสียที และก็ไม่ต้องมาขอบคุณพวกเราด้วย” โจวเฉวี่ยนพูด

“พรุ่งนี้ฉันว่าจะทำเนื้อตากแห้งเยอะหน่อย คุณสั่งเนื้อหมูแล้วใช่ไหมคะ?” หลินชิงเหอไม่ต่อบทสนทนาเรื่องนี้อีก เธอหันมาถามโจวชิงไป๋

“สั่งแล้วครับ” โจวชิงไป๋พยักหน้าพูด

หลินชิงเหอพยักหน้า หลังกินข้าวเสร็จก็ขี่จักรยานออกมารับลม สำหรับเรื่องให้นมลูกสาวนั้นเธอให้ไปแล้ว จึงไม่เป็นห่วงอะไรนักในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ อีกอย่างก็ยังมีพ่อกับพี่ชายทั้งสองของหล่อนอยู่ด้วย

“ป๊า เย็นนี้ผมกับพี่รองกลับมาเร็ว ป๊าก็ไปลดน้ำหนักเถอะครับ ผมเห็นป๊าอ้วนจนกลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย อีกนิดก็จะร้อยกิโลแล้วมั้งครับ” เจ้าสามพูด

โจวชิงไป๋ปรายหางตามองเขา โจวกุยหลายเผยยิ้มกว้าง หลังจากนั้นก็ไม่กล้าพูดมากอีก

“พวกเธอดูแลกิจการของตัวเองดี ๆ นะ” โจวชิงไป๋มองไปทางหู่จือและกังจือหลานนอกตระกูลทั้งสองคนแล้วพูดขึ้น

“ครับ” หู่จือกับกังจือพยักหน้า พวกเขาเข้าใจความหมายของคุณน้าดี

หลินชิงเหอที่ขี่จักรยานอยู่ก็แวะมาที่ร้านของตัวเองเช่นกัน และเดินเล่นอยู่รอบหนึ่ง

หลังจากนั้นจึงมาที่ร้านขายเครื่องดื่มและก็เห็นซื่อนีกับเวิงกั๋วต้งเข้าพอดี

“อาก็ว่าทำไมเธอไม่ไปกินข้าว” หลินชิงเหอยิ้มขณะพูด

โจวซื่อนีหน้าแดงมองไปทางเวิงกั๋วต้ง ซึ่งเขาพูดด้วยอาการสงบนิ่งอย่างมาก “น้าหลินครับ ผมเพิ่งจะพาซื่อนีออกไปกินข้าวกันมา”

หลินชิงเหอพยักหน้า “ดีแล้ว ปีหน้าวางแผนกันว่ายังไงล่ะ”