บทที่ 614 คู่หมั้น

บทที่ 614 คู่หมั้น

คุณแม่เวิงเองก็เข้าใจสาเหตุที่หลินชิงเหอพูดเรื่องขึ้นมาเช่นกัน ว่าเธอกังวลในเรื่องที่พอลูกชายของหล่อน เวิงกั๋วต้งกลับมาแล้วเขาจะคิดว่าบ้านของฝ่ายหญิงไม่ดี

แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน แยกบ้านกันไปตั้งนานแล้ว บ้านรองเกิดเรื่องอะไรก็ไม่เกี่ยวกับบ้านใหญ่เลย

หลินชิงเหอยิ้มแล้วพูด “ฉันก็พูดกับพี่สะใภ้ใหญ่แบบนี้เหมือนกันค่ะ”

“แต่งานแต่งงานที่จะจัดในปีหน้า บ้านญาติฝ่ายพ่อฝ่ายแม่ก็ต้องพาลูกหลานพวกเขามาด้วยกันอยู่ดี” คุณแม่เวิงพูด

“พวกเขาต้องมาอยู่แล้วค่ะ” หลินชิงเหอพูด “กั๋วเหลียงปีนี้ก็ไม่กลับมานะคะ”

“เขาไปบ้านแฟนน่ะ ฐานะบ้านนั้นดีทีเดียว นี่เขาก็ไปฉลองปีใหม่กับบ้านโน้นแล้ว” คุณแม่เวิงพูดอย่างไม่สนใจ

ขอเพียงมีครอบครัวเป็นของตัวเองก็ปล่อยพวกเขาตามทางของตัวเองได้เลย แต่ไหนแต่ไรมาหล่อนไม่เคยต้องเป็นห่วงลูกชายคนรอง ห่วงก็แต่ลูกชายคนโตเท่านั้น

แต่ตอนนี้ถือว่าเขาหาแฟนได้แล้วเหมือนกัน ก็นับว่าหล่อนสมปรารถนาแล้วเรื่องหนึ่ง

หลินชิงเหออยู่คุยกับหล่อนสักพักถึงค่อยกลับบ้าน

ตอนเที่ยงโจวข่ายก็พาเวิงเหม่ยเจี่ยมากินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่โจว รวมทั้งผู้เฒ่าหวังด้วย

พวกเขากินมื้อกลางวันด้วยกันอย่างครึกครื้น

กินอาหารเสร็จโจวข่ายถึงพาเวิงเหม่ยเจี่ยกลับไปส่งบ้านตระกูลเวิง ด้านท่านพ่อท่านแม่โจวก็เริ่มปรึกษาหารือกัน

“แฟนของเจ้าใหญ่คนนี้ดีมากนะคะ เป็นคนสวยแค่มองก็รู้สึกอบอุ่น พูดจาก็ชัดถ้อยชัดคำ ไม่แปลกใจเลยที่หล่อนได้เป็นพยาบาล” ท่านแม่โจวพูดชม

“สายตาของเจ้าใหญ่มองไม่ผิดแน่” ท่านพ่อโจวพอใจในตัวสะใภ้หลานคนโตคนนี้มากพูดขึ้น

แม้ว่าผู้เฒ่าหวังจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็คิดเหมือนกันว่าเวิงเหม่ยเจี่ยนั้นไร้ที่ติ ถ้าสะใภ้แบบนี้ยังไม่พอใจอีก เขายังต้องการสะใภ้แบบไหนได้?

ท่านแม่โจวได้ยินก็ยิ่งดีใจยิ้มพูด “นี่ถ้าไม่ใช่ปีหน้าเป็นงานแต่งของกั๋วต้งกับซื่อนีนะ ฉันจะให้พวกเขาสองคนแต่งงานกันปีหน้าเลย”

ยิ่งแต่งงานเร็วนางก็จะได้อุ้มเหลนเร็ว ๆ ด้วย

“ตอนนี้พวกเขาเพิ่งอายุเท่าไหร่เอง ปีใหม่นี้ก็เพิ่งจะ 22 เท่านั้นเองนะคะ” โจวเสี่ยวเหมยพูด

“อายุ 22 ก็แต่งงานได้แล้ว ไม่ใช่ว่าเซี่ยเซี่ยปีนี้ก็เพิ่งแต่งงานไปรึไง” ท่านแม่โจวพูด

โจวเสี่ยวเหมยคิดถึงภรรยาของเซี่ยเซี่ยอยู่ในใจ เห็นชัดว่าหล่อนมาจากตระกูลดี มิน่าเล่าทำไมถึงทะเลาะกันได้

โจวเสี่ยวเหมยก็ได้ยินเรื่องนี้มาจากพี่สะใภ้สี่เช่นกัน แต่หล่อนต้องเก็บเรื่องพวกนี้เอาไว้ เพราะไม่ใช่เรื่องน่าเอามาพูดเท่าไร ดังนั้นหล่อนจึงต้องปิดพ่อกับแม่ไม่ให้พวกเขารู้

“นี่ก็ผ่านมานานเกินไปแล้ว ฉันอยากจะกลับไปเยี่ยมพวกเขาดูสักหน่อยเหมือนกัน” ท่านแม่โจวถอนหายใจอย่างมีความสุขอีกครั้ง

ตอนนี้ชีวิตนางมีแต่เรื่องราบรื่นขนาดนี้ บ้านสี่มีรถยนต์แล้ว เจ้าใหญ่ก็กำลังจะแต่งงานมีภรรยา เรื่องดี ๆ แบบนี้หล่อนยังไม่มีโอกาสกลับไปโม้กับเพื่อน ๆ ที่ชนบทเลยรู้สึกเสียดายมาก

“แม่อย่าหาเรื่องเลยค่ะ จากที่นี่กลับไปมันไกลมากนะคะ เมื่อก่อนหน้านี้ไม่กี่ปีตอนที่มาถึงที่นี่ก็แทบจะหามกันมาอยู่แล้ว ถ้ากลับไปตอนนี้แม่จะไหวเหรอคะ?” โจวเสี่ยวเหมยพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก

“ฉันก็บ่นไปงั้นแหละ” ท่านแม่โจวพูด

“ได้ยินตอนนี้กำลังสร้างทางด่วนแล้วนะครับ หลังจากนี้ระบบขนส่งก็ยิ่งดีขึ้น ต้องมีโอกาสได้กลับไปแน่นอน” หวังหยวนพูด

“อะไรคือทางด่วนเหรอ?” ท่านแม่โจวพูดอย่างไม่เข้าใจ

“เป็นถนนที่ไม่ต่างกับถนนในเมืองเลยครับ เดินทางสะดวกมากด้วย” หวังหยวนพูด

“งั้นก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะสามารถรอจนถึงตอนนั้นได้ไหม” ท่านแม่โจวได้ยินก็พูด

“วันปีใหม่คุณอย่าพูดเรื่องไม่เป็นมงคลสิ!” ท่านพ่อโจวพูดอย่างไม่พอใจ

ท่านแม่โจวยิ้มพูด “ฉันก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองยังมีอายุได้อีก 30 ปี”