บทที่ 616 ปี 1988

บทที่ 616 ปี 1988

เรื่องราวบนโลกใบนี้เหมือนเมฆขาวที่พลันเปลี่ยนรูปร่างเหมือนสุนัขสีเทา[1] เวลาก็เหมือนกับม้าขาววิ่งลอดช่องว่างผ่านช่องแคบออกไปในชั่วพริบตา[2]

ปี 86 และ ปี 87 สองปีนี้ได้ผ่านพ้นไป ตอนนี้ก็ได้ก้าวเข้าสู่ปี 1988 แล้ว

ภายใน 2 ปีนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

อย่างเช่นในปี 86 สวี่เชิ่งเฉียงเข้าคุกเข้าตาราง ยังคงเป็นเพราะทะเลาะต่อยตีกับคนอื่น ครั้งนี้เพราะว่ามีคนเรียกเก็บค่าคุ้มครอง เขาไม่ยอมจึงมีเรื่องกับพวกอันธพาลท้องถิ่นเหล่านั้น และซ้อมหนึ่งในอันธพาลจนกลายเป็นคนสติไม่ดีไป

แม้ว่าสุดท้ายจะจ่ายเงินใช้เส้นสายไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่สวี่เชิ่งเฉียงก็ต้องเข้าคุกอยู่ดี เพราะเขามีเรื่องในช่วงที่ไม่ค่อยดีนัก เลยกลายเป็นตัวอย่างขังคุกไป 3 ปี

ปีนี้เป็นปีที่ 3 พอดี อีกไม่นานก็จะได้ออกมาแล้ว

ตอนที่เรื่องนี้เกิดขึ้นแรก ๆ บ้านหลักตระกูลโจวคนอื่น ๆ ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น แต่นอกจากขมวดคิ้วแล้วก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่น

เพราะว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นที่ปักกิ่ง อีกทั้งสวี่เชิ่งเหม่ยก็ยังมาขอให้ช่วยอีกด้วย ดังนั้นการจะปกปิดท่านแม่โจวให้ได้นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ดังนั้นท่านแม่โจวจึงรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นเดียวกัน

แต่ครั้งนี้ท่านแม่โจวกลับตัดสินใจเหนือความคาดหมาย นางขอให้ใช้เส้นสายให้เขาครึ่งเดียวก็ถือว่าจบกันแล้ว และก็ไม่ได้มีหวังหยวนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน

เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก แม้ว่ากลุ่มอันธพาลท้องถิ่นนั่นจะเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน แต่เขากลับตีคนจนกลายเป็นคนฟั่นเฟือนไปแล้ว ก็มาเข้าอีหรอบนั้นคือต่อให้มีเหตุผลก็กล่าวไม่ขึ้น

ดังนั้นสุดท้ายจึงถูกลดโทษเหลือ 3 ปี ให้เขาไปอยู่ในนั้นเสียเถอะ ได้ยินว่าเป็นสถานที่ที่ดีแห่งหนึ่ง สามารถทำให้คนร้ายเข้าไปออกมาแล้วกลายเป็นว่านอนสอนง่ายได้

เพราะเรื่องนี้เองทำให้พี่สาวใหญ่โจวและสามีของหล่อนต้องมาจากบ้านเกิดตัวเอง ก็เพื่อขอร้องให้คนทางนี้เห็นแก่ความสัมพันธ์ช่วยเหลือกันบ้าง

ท่านแม่โจวพูดเปิดอกกับลูกสาวตัวเอง บอกว่าจะให้เขาเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ หากเขาไม่ได้รับบทเรียนบ้าง ตอนไปอาจเกิดเรื่องร้ายยิ่งกว่านี้ก็ได้

แต่พี่สาวใหญ่รับไม่ได้ที่ลูกชายตัวเองต้องติดคุกติดตาราง เป็นแบบนี้ชื่อเสียงคงได้ฉาวโฉ่ไปหมดแน่

พี่สาวใหญ่โจวอยู่ที่ชนบทย่อมไม่มีทางรู้เรื่องนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าสวี่เชิ่งเหม่ยโทรศัพท์กลับไปขอกำลังเสริมจากหล่อน ให้แม่มาขอร้องตระกูลหลักโจวช่วยให้น้องชายออกมาจากคุก

แต่ถึงพี่สาวใหญ่จะมาแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

บ้านหลักโจวไม่สนใจอะไรให้มากความอีก กระทั่งโจวชิงไป๋ยังคิดว่าให้หลานชายนอกตระกูลคนนั้นเข้าไปอยู่ในนั้น 2-3 ปีก็ไม่แย่เท่าไรเหมือนกัน

จนสุดท้ายพี่สาวใหญ่โมโหจนว่าบ้านหลักตระกูลโจวใจร้าย ปล่อยให้หลานชายนอกตระกูลของตัวเองต้องติดคุกไม่สนใจไม่ดูแลสักนิด ดังนั้นต่อไปพวกเขาก็ถือว่าไม่ใช่ญาติกันอีกแล้ว!

ความหมายของหล่อนก็คือตัดสัมพันธ์พ่อแม่ลูกกันนั่นเอง เป็นผลให้ท่านแม่โจวต้องเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งถึง 2 วันเต็ม

สุดท้ายเรื่องนี้สวี่เชิ่งเฉียงก็ถูกพิพากษาจำคุก 3 ปี ปีนี้ก็ได้เวลาสมควรที่เขาจะได้ออกมาแล้ว

แต่การที่เขาเข้าไปกินข้าวในคุกนั้นเดิมไม่มีผลกระทบอะไรกับบ้านหลักตระกูลโจวเลย คนอื่น ๆ ก็มีเรื่องของตัวเองต้องทำ

2 ปีมานี้หลินชิงเหอก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว กิจการร้านน้ำชาของเธอเริ่มก่อตั้งในปี 86 เป็นต้นมา ทว่าเปิดมาตั้งแต่ปี 86 จนถึงตอนนี้ ร้านน้ำชาของเธอก็แบ่งสาขาย่อยออกเป็น 15 สาขาแล้ว โดยกระจายไปแต่ละพื้นที่

กิจการร้านน้ำชานั้นเป็นไปได้ดีมาก ทั้งยังเป็นรายรับของครอบครัวมากกว่าหกส่วนอีกด้วย ที่เหลืออีกสี่ส่วนนั้นเดิมยังคงเป็นของร้านเสื้อผ้า ร้านเกี๊ยว ร้านเครื่องดื่มรวมทั้งร้านอาหารทะเลแห้ง และยังมีร้านบุหรี่ ร้านเหล่านี้ก็คือรายได้ที่ได้รับรองลงมา

เพราะว่ามีร้านค้าจำนวนมาก สินค้านำเข้าจึงมีมาก ซึ่งหลินชิงเหอได้ร่วมมือกับโรงน้ำชาน้อยใหญ่ที่ทางภาคใต้อีกด้วย แต่การร่วมกันมือเหล่านี้เธอเพิ่งทำไปเมื่อปีที่แล้ว โดยให้เจ้าสามโจวกุยหลายเป็นคนรับผิดชอบ

เขาเรียนจบออกมาทำงานแล้ว และเริ่มรับดูแลกิจการเหล่านี้ของที่บ้านตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ส่วนเจ้ารองโจวเฉวี่ยนยังคงศึกษาต่อ ปีนี้ก็กำลังจะศึกษาต่อปริญญาเอกแล้ว

หลินชิงเหออยากให้เขาลองยื่นเรื่องเรียนระดับปริญญาเอกต่อ ถ้าสามารถเรียนสูงขึ้นไปได้ล่ะก็ ก็จะเป็นหน้าเป็นตาให้กับครอบครัวได้

“แม่ครับ พี่ใหญ่โทรศัพท์กลับมาแล้ว บอกว่าให้ส่งปลิงทะเลแห้งไปให้ 2-3 ชั่ง” โจวกุยหลายพูดขณะกลับมาถึงบ้าน

“เหม่ยเจี่ยอยากกินเหรอจ๊ะ?” หลินชิงเหอกำลังแปลงานอยู่ ได้ยินแล้วก็พูดทั้งที่ไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“น่าจะส่งบางส่วนให้พี่กั๋วเหลียงมั้งครับ ไม่ใช่ว่าภรรยาเขาท้องอยู่เหรอ” เจ้าสามรินชาเก๊กฮวยให้ตัวเองแก้วหนึ่ง และพูดขึ้นขณะเปิดเครื่องเสียงฟังเพลงยอดนิยม

“งั้นก็ส่งไปเถอะ ปีนี้ก็ถึงเวลาที่พี่ใหญ่ของลูกจะแต่งงานแล้ว สองพี่น้องนั่นคนหนึ่งแต่งปีหนึ่งอีกคนแต่งอีกปีหนึ่ง พี่ใหญ่ลูกอดทนรอพวกเขานานแล้ว” หลินชิงเหอพูด

ไม่เรียกว่าอดทนมานานได้ยังไง? เดิมทีโจวข่ายคิดว่าถ้าปี 86 ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว เขาจะประกาศแต่งงานกับเวิงเหม่ยเจี่ย

白云苍狗

白驹过隙

周岁

虚岁