บทที่ 628 คู่ครอง

บทที่ 628 คู่ครอง

เจ้ารองโจวเฉวี่ยนตอนนี้ยุ่งอะไรอยู่?

เขากำลังทำงานในแผนกที่เกี่ยวข้องกับเลขานุการที่ว่าที่พ่อตาของเขาจัดการไว้ให้น่ะสิ ด้วยความที่เพิ่งจะเข้ามาในปีนี้ จึงมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ ทั้งหมดนี้เลยจำเป็นต้องให้ว่าที่พ่อตาของเขาชี้แนะ

เดิมทีโจวเฉวี่ยนอยากจะเป็นอาจารย์ แต่ชีวิตคนก็เป็นเช่นนี้ ความเปลี่ยนแปลงบางครั้งบางคราวก็ทำให้ชีวิตดั้งเดิมของตัวเองต้องเปลี่ยนแนวทางไป

แนวทางทั้งหมดที่โจวเฉวี่ยนคิดเอาไว้ กลับเปลี่ยนไปในแบบต่างกันราวฟ้ากับเหว

เดิมทีโจวเฉวี่ยนมีฝีปากกล้ายิ่ง มันสมองก็ฉลาดเฉลียว เมื่อก่อนหลินชิงเหอยังกังวลว่าเขาจะดำเนินตามเส้นทางเดิมหรือไม่

ตอนนี้เขาเข้ามาในสถานที่นี้แล้ว ความสามารถแบบแขนเสื้อที่ยาวย่อมระบำได้สวยงาม[1]นั่นของเขา ก็ได้เผยออกมาอย่างชัดเจน

และก็ไม่ต้องพยายามประจบเอาใจคนอื่นเช่นกัน เขาทำงานไม่เย่อหยิ่งจองหอง นั่นทำให้คนอื่นรู้สึกดีต่อเขามาก

บวกกับความช่วยเหลือของว่าที่พ่อตาเขา แม้ว่ามีหลายอย่างเขายังต้องทำความคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย และก็ยังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมาก แต่เส้นทางที่เดินกลับราบรื่นมาก

วันนี้ก็เป็นวันหยุดแล้ว เขาเริ่มรู้สึกอยากกลับบ้านขึ้นมา

แม้เขาจะปรับตัวกับที่นี่ได้ แต่นี่มันนานแค่ไหนแล้ว เขาย่อมต้องรู้สึกอยากกลับบ้านเป็นธรรมดา

แฟนสาวของเขาชื่อว่าเหอเมี่ยนเมี่ยน หล่อนชื่อเมี่ยนเมี่ยน*ก็จริง แต่กลับไม่ใช่คนนิสัยไร้เดียงสา เป็นคนหนึ่งที่ร้ายกาจไม่เบา

(*绵 แปลว่าบอบบาง )

แน่นอนว่าหล่อนไม่ใช่คนที่แบบอาศัยความแข็งแกร่งรังแกคนอ่อนแอกว่า ไม่เห็นหัวคนอื่นแบบนั้น แต่หล่อนก็ยังมีนิสัยหยิ่งทะนงอยู่เล็กน้อย

แต่ตอนที่อยู่ข้างกายโจวเฉวี่ยน หล่อนก็คือหญิงสาวบอบบางน่าทะนุถนอมสมชื่อ

คุณหนูคนนี้ก็เจอกับการเปลี่ยนของโชคชะตาเช่นเดียวกัน เดิมทีหล่อนเป็นผู้หญิงที่สามารถแบกถังแก๊สได้คนเดียวด้วยซ้ำ แต่เมื่อมาอยู่ข้างกายโจวเฉวี่ยนแล้วหล่อนกลับไม่มีแรงแม้แต่จะแกะถุงไอศกรีม

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องกล่าวเกินจริง แต่เรื่องมันก็เป็นประมาณนี้

ระหว่างทั้งสอง เป็นเหอเมี่ยนเมี่ยนที่เป็นคนตามจีบ และตรงกับคำโบราณที่ว่าไว้อย่างหนึ่ง

ชายจีบหญิงนั้นยากเหมือนเดินข้ามภูเขาสูงกว่าจะได้หญิงสาวมาครอบครอง แต่หญิงจีบฝ่ายชายนั้นกลับง่ายเหมือนเดินผ่านฉากกั้นก็ได้ผู้ชายมาครอบครอง เหอเมี่ยนเมี่ยนหน้าตาดี พื้นเพครอบครัวก็ดีเช่นกัน โดยเฉพาะตอนที่หล่อนตามเขากลับบ้าน หล่อนก็ปฏิบัติต่อผู้หลักผู้ใหญ่อย่างหลินชิงเหออย่างเคารพและให้เกียรติยิ่ง โดยที่เขาไม่ได้กำชับอะไรเลย

สิ่งของในอะพาร์ตเมนต์ที่นั่นดูธรรมดามาก แต่โจวเฉวี่ยนที่พาหล่อนไปกลับไม่ทิ้งสิ่งใดแม้แต่อย่างเดียว

สิ่งสำคัญคือในสายตาของหล่อนก็ไม่ได้มองบ้านเขาอย่างรังเกียจด้วย

บวกกับโจวเฉวี่ยนเขาเองก็ชอบหล่อนเช่นกัน ถ้าเขาไม่ชอบเขาคงไม่พากลับไปหรอก ดังนั้นคนในครอบครัวจึงไม่คัดค้าน

“คุณจะกลับวันนี้เหรอคะ?” เหอเมี่ยนเมี่ยนมาหาเขาตั้งแต่ตรู่

แม้ว่าโจวเฉวี่ยนจะเป็นที่รู้จักแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้หมั้ยหมายอะไรกัน เขาวางแผนว่ารอให้พี่ชายใหญ่ของเขาแต่งงานกันในปีนี้ แล้วเขาจะมาขอหมั้นกับหล่อน หลังจากนั้นปีหน้าหรือไม่ก็ปีถัดไปค่อยแต่งงานกัน

ดังนั้นเขาจึงต้องออกมาหาที่พักเองด้านนอก มีบ้านที่เอาไว้เพื่อจัดสรรสวัสดิการบ้านพักว่างอยู่ เขาจึงมาอยู่ที่นี่ พื้นที่กว้างขวางมากทีเดียว

“ผมไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว ควรจะกลับไปสักหน่อย” โจวเฉวี่ยนพูด

“แล้วคุณไม่อยากไปดูหนังกับฉันเหรอคะ วัน ๆ คุณเอาแต่ยุ่ง ฉันก็ไม่อยากรบกวนคุณเหมือนกัน แต่วันหยุดของคุณมันหายากซะเหลือเกิน” เหอเมี่ยนเมี่ยนมองเขา

“ผมกลับไป ตอนบ่ายก็กลับมาแล้ว ตอนเย็นค่อยไปดูกันนะ” โจวเฉวี่ยนพูด

ที่จริงแล้วเหอเมี่ยนเมี่ยนอยากชวนเขาไปเดินเที่ยวเล่นอะไรพวกนั้นด้วย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาอยากจะกลับบ้านจริง ๆ จึงพูดว่า “งั้นฉันจะกลับกับคุณด้วย!”

เลยกลายเป็นว่าพวกเขากลับมาด้วยกันเสียอย่างนั้น เหอเมี่ยนเมี่ยนไปขับรถของที่บ้านออกมา โจวเฉวี่ยนเลยพูดว่า “นี่รถพี่ใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ”

“ฉันพูดกับพี่ใหญ่แล้วค่ะ พี่ใหญ่บอกว่าให้ฉันยืมวันหนึ่ง” เหอเมี่ยนเมี่ยนยิ้มพูด

โจวเฉวี่ยนจึงไม่พูดอะไรอีก แต่เขาขอเป็นคนขับและทั้งสองก็กลับมาด้วยกัน

ตอนที่กลับมาถึงเขาก็เพิ่งรู้ว่า พ่อแม่เขาพาน้องสาวออกไปเที่ยวแล้ว

“เจ้าสามล่ะครับ?” โจวเฉวี่ยนถาม

“เจ้าสามไปเซี่ยงไฮ้แล้ว พวกเขาก็จะเปิดกิจการร้านชาที่นั่นด้วย เขาเลยไปเปิดร้านและอบรมพนักงานแล้วล่ะ” หม่าเฉินหมินพูด

“แล้วทำไมถึงไม่ไปด้วยกันล่ะครับ?” โจวเฉวี่ยนพูด

“เจ้าสามบอกว่าฉันไม่ต้องไปหรอก เขาจัดการอะไรเองได้ ให้ฉันอยู่ดูแลร้านที่นี่ก็พอ” หม่าเฉิงหมินอธิบาย