บทที่ 668 เรื่องแต่งงานของโจวอู่นี

บทที่​ 668 เรื่องแต่งงานของโจวอู่นี

เห็นได้ชัดว่าท่านแม่โจวรู้จักนิสัยหลานสาวคนนี้อยู่

พูดให้ตรงกว่านี้ก็คือ ในฐานะครอบครัวเดียวกันแล้ว ใครจะไม่รู้จักนิสัยของคนในครอบครัวบ้าง?

นางไม่สนใจใคร่รู้เรื่องที่ว่าทำไมหล่อนถึงหย่า อย่างไรเสียก็หย่าไปแล้ว มัวแต่ว้าวุ่นใจก็เปล่าประโยชน์ แต่เรื่องที่หลานสาวคนนี้ขออยู่ที่นี่นั้นไม่ใช่เรื่องที่นางต้องยุ่ง

ถ้าให้นางยุ่งจริง ๆ​ แล้วทำไมเมื่อก่อนถึงไม่เชื่อฟังนางล่ะ ตอนมีของกินแย่งเก่งยิ่งกว่าใคร เรียกให้ทำงานอ้างนู่นอ้างนี่ ตามแบบฉบับวัวขี้เกียจมูลเยอะ

“คุณย่าคะ ทุกคนมาอยู่นี่กันหมดทำไมหนูถึงมาไม่ได้? อาสี่อาสะใภ้สี่ดูแลหลานสาวหลานชายมากขนาดนั้น แต่ไม่คิดจะแยแสหนูเลยเหรอ?” โจวลิ่วนีเอ่ย

“ฉันไม่ชอบที่เธอพูดเลยนะ” ท่านแม่โจวได้ฟังก็มองหน้าหล่อนพลางเอ่ย “ไม่ใช่พ่อใช่แม่เธอ ทำไมต้องดูแลเธอด้วย อาสี่อาสะใภ้สี่ติดหนี้เธอไว้หรือยังไง? พวกเขาดูแลหลานชายหลานสาวคนอื่นก็จริง แต่ทำไมถึงไม่สนใจเธอ เรื่องนี้เธอไม่รู้บ้างเลยเหรอ? ตั้งแต่เด็กจนโตเธอนี่เหมือนแม่เธออย่างกับแกะ สายตามองเห็นแค่นิดเดียว คิดจริง ๆ​ เหรอว่าในโลกนี้มีแต่คนโง่แล้วมีเธอฉลาดอยู่คนเดียวน่ะ? ”

“คุณย่า หนูรู้ค่ะว่าเมื่อก่อนเป็นความผิดของหนู ตอนนี้หนูรู้ตัวและยอมรับผิดแล้ว หนูแค่อยากอยู่ปักกิ่ง ไม่อยากกลับไปอีกแล้ว” โจวลิ่วนีกล่าว

ปักกิ่งในตอนนี้อยู่ในช่วงพัฒนาอย่างก้าวกระโดด ในเมื่อชาติก่อนมาไม่ทัน ชาตินี้มาทันแล้วหล่อนจะยอมพลาดไปได้อย่างไร?

ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย แค่หาผู้ชายที่นี่สักคนแต่งงานด้วยได้ อนาคตคงได้ดีแน่นอน

“เธอไม่ต้องมาบอกฉัน ฉันไม่มีห้องให้เธออยู่หรอก รีบกลับไปให้แม่เธอหาสามีใหม่ให้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นผ่านไปอีก 2-3 ปีเธออยากแต่งงาน​ ถึงตอนนั้นก็ไม่มีใครเอาเธอแล้ว” ท่านแม่โจวบอก

สุดท้ายหล่อนมาหาท่านแม่โจวก็ไม่ได้อะไร คำสัญญาสักคำก็ไม่ได้

ตกกลางคืนตอนที่โจวเอ้อร์นีและหวังหยวนพาลูกชายลูกสาวกลับบ้าน​ท่านแม่โจวก็มาถามหล่อนที่บ้าน

โจวเอ้อร์นีย่อมไม่ปิดบังนาง “หนูคุยโทรศัพท์กับแม่แล้ว เห็นว่าหล่อนขโมยเงินที่บ้านแล้วหนีออกมาน่ะค่ะ”

ท่านแม่โจวหน้าเสียทันที

“พรุ่งนี้ไปบอกอาสี่อาสะใภ้สี่เธอเลยว่าไล่ยัยนี่กลับบ้านไปซะ อย่ารับไว้ ไม่อย่างนั้นอีกหน่อยไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรอีกบ้าง” ท่านแม่โจวเอ่ย

โจวเอ้อร์นีจึงเอาคำพูดนี้ไปบอกหลินชิงเหอ

“ไปบอกย่าแกว่าให้สบายใจได้ ฉันไม่เลี้ยงยัยลิ่วหนีไว้หรอก” หลินชิงเหอบอก

ผู้มาเกิดใหม่คนนี้ ไม่ว่าเจ้าหล่อนจะมาด้วยจุดประสงค์อะไร เธอก็ไม่เลี้ยงไว้

สุดท้ายโจวลิ่วนีก็ได้อยู่ที่นี่ 3 วัน พอครบ 3 วัน หลินชิงเหอก็บอกให้โจวชิงไป๋ซื้อตั๋วรถไฟให้หล่อน แล้วส่งขึ้นรถไฟที่มุ่งหน้าไปทางมณฑลบ้านเกิด

ส่วนโจวลิ่วนีจะกลับบ้านหรือไม่นั้นหลินชิงเหอไม่สนหรอก โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ไม่มีใครต้องบูชาใคร

เงินก็ไม่ให้ ให้แค่ค่ารถ ส่วนตัวหล่อนเองขโมยเงินออกมาเท่าไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

ต่อมาหลินชิงเหอจึงได้รับโทรศัพท์จากพี่รองโจว พี่รองโจวขอโทษมาตามสาย หลินชิงเหอได้ยินก็ไม่โกรธเคืองเขา แต่เคยเป็นอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น เธอไม่ไปรับภาระอย่างโจวลิ่วนีไว้หรอก

ในขณะเดียวกับที่โจวลิ่วนีขึ้นรถไฟ อาซิ่วและโจวอู่นีก็กลับมาจากเซี่ยงไฮ้ด้วยกันกับเจียงเกิง

หลินชิงเหอเอ่ย “ทำไมไม่อยู่นานกว่านี้หน่อยล่ะ”

“อยู่ที่นั่นไปก็ไม่มีอะไรทำ ฉันเลยกลับมาก่อนน่ะค่ะ” โจวอู่นีหน้าแดงเล็กน้อย

“พี่หมิ่นอยากกลับบ้านเกิดไปทำเรื่องย้ายงานค่ะ” หลินซิ่วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ย้ายงาน?” หลินชิงเหอเลิกคิ้ว