บทที่ 67

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 67 วันสิ้นปี บทที่ 67 วันสิ้นปี โดย EnjoyBook บทที่ 67 วันสิ้นปี

หลินชิงเหอยักคิ้ว “ถ้าเกิดเธอได้แม่สามีไม่ดีขึ้นมา เธอจะไม่ต้องเจียดเงินของตัวเองออกไปให้เหรอ?”

โจวเสี่ยวเม่ยนิ่งไปในทันที

“เธอหวังจะเพิ่มสถานะของตัวเองด้วยการแต่งงานกับคนในเมืองมาตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยในสายตาของพวกคนเมืองก็จะมองแล้วว่าเธอแต่งงานเพื่อยกระดับฐานะของตัวเอง เมื่อไหร่ที่เธอมีสถานะทางสังคมเพิ่มขึ้น เธอก็จะถูกคาดหวังว่าต้องมีความกตัญญูกตเวทีเป็นเลิศ รับใช้พ่อแม่สามีอย่างดี และมีน้ำใจต่อญาติพี่น้องของสามี ถ้าเธอเป็นคนไร้มารยาทและงี่เง่าล่ะก็…เธอเข้าใจใช่ไหมว่าพี่หมายความว่ายังไง?” หลินชิงเหออธิบาย

โจวเสี่ยวเม่ยขบฟันกรอด “พวกเขากล้าเหรอ!”

“ยัยโง่เอ๊ย” หลินชิงเหอเอ่ยเสียงขรึม “ถึงตอนนั้นที่เธอแต่งงานเข้าไป เธอมีเหตุผลแย้งเรื่องนี้ไหมล่ะ? ตอนนี้สามารถฟ้องหย่าได้แล้วก็จริง แต่เธอจะรับผลกระทบที่ตามมาหลังการหย่าร้างได้ไหมล่ะ?”

โจวเสี่ยวเม่ยฟังแล้วก็โพล่งขึ้นมา “งั้นฉันจะขอเลิกกับเขาให้เร็วที่สุดหลังกลับไปแล้วกันค่ะ!”

“คิดให้ดี ๆ ตอนกลับไปแล้วนะ เธอต้องถามใจตัวเองให้มากกว่านี้ พี่แค่วิเคราะห์ความเป็นไปได้ให้เธอฟังเท่านั้น แต่การตัดสินใจมันขึ้นอยู่กับตัวเธอเองว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ แต่ในความคิดพี่นะ เธอยังหาได้ดีกว่านี้” หลินชิงเหอบอก

“พื้นหลังครอบครัวของฉันเป็นแบบนี้แล้ว ฉันจะหาได้ดีกว่านี้ได้อย่างไรล่ะคะ” โจวเสี่ยวเม่ยคร่ำครวญ

“พื้นหลังครอบครัวเธอเป็นแบบนี้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่? ทุกวันนี้ยาจกได้ดิบได้ดีเป็นเศรษฐีมีอยู่ถมไป ใครจะกล้าแตะต้องเธอตอนไปไหนมาไหนล่ะ?” หลินชิงเหอยิ้มกริ่ม “เธอมีพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตากับหน้าที่การงาน แถมตอนนี้ก็กำลังสาวสะพรั่ง ทำไมต้องตาถั่วเลือกใช้ชีวิตกับครอบครัวสามีแบบนั้นด้วยล่ะ?”

โจวเสี่ยวเม่ยได้ยินคำปลอบใจแล้วก็รู้สึกมีขวัญกำลังใจขึ้นมามากกว่าเดิม

“เล่าให้พี่ฟังเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นที่ตามจีบเธอหน่อยสิ” หลินชิงเหอรินน้ำอุ่นขึ้นดื่ม เธอรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาหน่อยแล้วจากการพูดเยอะเกินไป

“เขาให้ปิ่นฉันมาอันหนึ่ง” โจวเสี่ยวเม่ยสารภาพ

“แล้วไงต่อ?” หลินชิงเหอพยักหน้าเป็นเชิงให้หล่อนพูดต่อไป

โจวเสี่ยวเม่ยมองเธอแล้วก็เอ่ยตอบ “แล้วก็เท่านี้”

หลินชิงเหอจ้องมองหล่อน “พวกเธอจีบกันแบบนี้สินะ เขาให้ปิ่นเธออันหนึ่ง? แล้วเธอก็ยอมตกลงปลงใจกับเขาเหรอ?”

น้ำเสียงของเธอฟังดูตกใจอย่างมาก

โจวเสี่ยวเม่ยยังคงทำหน้านิ่งตายราวกับมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร “เขาให้ปิ่นฉันอันหนึ่งแล้วก็มีแค่นี้แหละค่ะ”

“สวรรค์เถอะ” หลินชิงเหอไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

ก่อนหน้านี้โจวเสี่ยวเม่ยก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ดูตกใจอย่างมากของพี่สะใภ้สี่ หล่อนก็สะดุดใจและอุทานออกมา “แต่เขายังไม่ได้พาฉันไปดูหนังนะคะ!”

“เขาให้ปิ่นอันละไม่กี่เหมาตอนจีบเธอเพื่อวางแผนจะแต่งงานกับหญิงสาวเงินเดือนสูงอย่างเธอให้มารับใช้เขากับครอบครัวเขาทั้งบ้านสินะ ช่างฉลาดจริง ๆ” หลินชิงเหอแค่นเสียง จากนั้นก็เอ่ยต่อ “เธอไม่ต้องคิดอะไรมากกว่านี้แล้วล่ะ จัดการเขี่ยเขาทิ้งไปได้เลย ทำไมต้องรอถึงปีใหม่ด้วย?”

ถึงยุคนี้คนจะยากจน แต่วิถีชีวิตของพวกเขาช่างบริสุทธิ์และเรียบง่าย เรียบง่ายอย่างน่าเหลือเชื่อ!

คนทั้งคู่ต่างเป็นพนักงานโรงงาน แค่ให้ปิ่นอันหนึ่งตอนจีบกันก็ตกลงจะแต่งงานแล้วงั้นเหรอ? ตลก! เขาทำแค่นี้ก็แต่งเมียได้แล้วเหรอ แล้วหล่อนจะมีชีวิตดีได้อย่างไรหลังจากแต่งเข้าบ้านสามีไปแล้ว?

“ตอนนั้นพี่ก็แต่งงานกับพี่ชายสี่ไม่ใช่เหรอคะ เหมือนจะแต่งเพราะคลุมถุงชนด้วย” โจวเสี่ยวเม่ยเอ่ย

“เธอจะเทียบกับพี่ได้ยังไง? ตอนนี้พี่แยกมาอยู่บ้านหลังนี้แล้ว ถ้าเธอแต่งงานไปแล้วเธอทำได้อย่างพี่ไหมล่ะ?” หลินชิงเหอบอก “ ถึงตอนนั้นเธอต้องอยู่ในบ้านสามี แล้วเธอก็จะพบแต่ความวุ่นวายทุกวันคอยดูสิ…พอเถอะ พี่ไม่คุยกับเธอแล้ว ถ้าเธออยากแต่งกับเขานักก็แต่งไปเลย อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนล่ะ ที่พี่พูดก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราสองคนในหลายปีที่ผ่านมา อนาคตเป็นของเธอ เธอต้องตัดสินใจเอง”

โจวเสี่ยวเม่ยลุกขึ้น ก่อนจะจากกันหล่อนก็เอ่ยเตือน “อย่าบอกแม่เรื่องนี้นะคะ”

“ทำไมพี่ต้องบอกแม่เรื่องนี้ด้วยล่ะ? รีบ ๆ กลับไปเลย เห็นความคิดเป็นเด็กไม่รู้จักโตของเธอแล้วพี่กลุ้มใจนัก” หลินชิงเหอโบกมือ

โจวเสี่ยวเม่ยอดไม่ได้ที่จะร้องแหว “ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้คะเนี่ยหา!”