บทที่ 670 มีลูกสาว

บทที่ 670 มีลูกสาว

โจวข่ายวางสายเสร็จก็มาหาเวิงเหม่ยเจี่ย

เขากับเวิงเหม่ยเจี่ยเป็นว่าที่สามีภรรยาที่แท้จริง พวกเขาหมั้นกันไว้นานแล้ว แจ้งเรื่องแต่งงานไปนานแล้วด้วย แต่บรรดาพี่เขยล้วนได้แต่งงานติด ๆ กัน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงได้แต่งงานกันไปนานแล้ว

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ทั้งสองก็ยังไม่ได้อยู่ก่อนแต่ง

โจวข่ายก็อยากกอดภรรยานอน ส่วนเวิงเหม่ยเจี่ยก็ตุ๋นซุปมาให้เขาบ่อย ๆ

มีใครไม่รู้บ้างว่ามีทหารหญิงบางคนในคณะสันทนาการมายุ่งกับโจวข่ายไม่เลิกราต่อให้รู้ว่าเขาจะมีคู่หมั้นแล้ว แต่ดีที่โจวข่ายไม่ใช่คนหลายใจ

ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ต้องยึดมั่นไปทั้งชีวิต ไม่เหลือโอกาสให้คนอื่นแน่นอน

แต่ถึงเป็นอย่างนั้น เวิงเหม่ยเจี่ยก็ยัง…..อยากแต่งงานแทบคลั่ง

แน่นอนว่าหล่อนแค่ไม่ได้พูด แต่ในใจหวังว่าจะได้แต่งงานกับโจวข่ายและได้เป็นสามีภรรยาที่แท้จริงในเร็ววัน ไม่ใช่แค่ว่าที่สามีภรรยา

ตอนโจวข่ายมานั้นเวิงเหม่ยเจี่ยเพิ่งทำงานเสร็จ ตอนนี้หล่อนได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าพยาบาลแล้ว และยังเป็นหัวหน้าพยาบาลที่อายุน้อยที่สุด แต่ก็ไม่มีใครกังขาในความสามารถของหล่อน

“ทำไมมีเวลามาล่ะคะ?” เวิงเหม่ยเจี่ยมองเขาแล้วเอ่ย

“ฝั่งผมก็เพิ่งวุ่นวายเสร็จ” โจวข่ายกล่าว “ผมคิดจะกลับไปก่อนกำหนด คุณคิดว่ายังไงครับ?”

“ก่อนแค่ไหนคะ?” เวิงเหม่ยเจี่ยถาม

ตอนแรกพวกเขาคิดจะกลับไปช่วงวันที่ 20 เดือนธันวาคม แล้วแต่งงานวันที่ 25 ถึงเวลาจะดูกระชั้นชิดไปหน่อยแต่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ อย่างไรเสียก็เป็นช่วงข้ามปี ซึ่งค่อนข้างยุ่ง

“คิดว่าจะกลับไปตั้งแต่วันที่ 15 น่ะ” โจวข่ายบอก

เวิงเหม่ยเจี่ยก็อยากกลับเร็วเหมือนกัน แต่ต้องดูการจัดการโดยรวมก่อน “ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน ถ้าได้ฉันจะพยายามทำให้ทันนะคะ”

โจวข่ายรู้สึกพอใจ และเปลี่ยนเรื่องไปพูดเรื่องที่โจวอู่นีลูกพี่ลูกน้องของเขาแต่งงานแล้ว ในเวลาไม่ถึงเดือนก็จบกระบวนการตั้งแต่รู้จักยันแต่งงาน

เวิงเหม่ยเจี่ยได้ยินน้ำเสียงอิจฉาของเขา สายตาก็เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม “แต่งงานแล้วเราจะไปอยู่ไหนเหรอคะ?”

“ทางรัฐมีหอพักให้ผม สองห้องนอนหนึ่งห้องโถง ผมไปดูมาแล้ว คุณว่างเมื่อไหร่ผมจะพาไปดูนะ” โจวข่ายเอ่ย

ช่วงนี้เวิงเหม่ยเจี่ยว่าง งานที่เหลือปล่อยให้พยาบาลคนอื่นทำก็พอ หล่อนจึงไปกับโจวข่ายด้วย

หอพักเป็นแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องโถง ไม่ถือว่ากว้างขวางมาก แค่ไม่กี่สิบตารางเมตรเท่านั้น แต่ถ้าเป็นสามีภรรยาหรือครอบครัวสามคนอยู่นั้นไม่มีปัญหา

จากนั้นก็ไม่รู้ว่าสองคนนั้นทำอะไรในห้องบ้าง ตอนออกมาริมฝีปากของเวิงเหม่ยเจี่ยถึงได้ดูแดงนิดหน่อย

ส่วนโจวข่ายมีท่าทางสำราญสดชื่นกับลมวสันต์ จูงมือคู่หมั้นของเขาเดินลงบันไดมา

มาพูดถึงฝั่งปักกิ่งกันบ้าง

ช่วงนี้คุณแม่เวิงกำลังพลิกเปิดปฏิทินกับคุณพ่อเวิง เพราะลูกสาวโทรมาบอกว่าอาจจะกลับมาก่อนกำหนด ถ้าอย่างนั้นวันแต่งงานที่ตั้งไว้ว่าเป็นวันที่ 25 ก็ต้องเปลี่ยนใช่ไหม?

ก่อนหน้านั้นมีวันที่ 21 ด้วย เป็นวันดีที่ไม่เลวเหมือนกัน

โจวซื่อนีกินแอปเปิ้ลพลางดูอยู่ข้าง ๆ

หล่อนและเวิงกั๋วต้งอาศัยอยู่ในบ้านพักสวัสดิการ แต่ช่วงกลางวันต้องมาที่ร้านเสื้อผ้าเพื่อช่วยงานที่นี่บ้างจะได้ไม่เบื่อ

ช่วงนี้ใกล้เดือนกันยายนแล้ว หล่อนเองก็ท้องได้แปดเดือนกว่า ลองนับดูก็เหลืออีกแค่เดือนเดียว

ถึงโจวซื่อนีจะกินเยอะแต่ตัวไม่อ้วนขึ้นมาก ทว่าท้องหล่อนนั้นไม่เล็กเลย

ตอนแรกคุณแม่เวิงตื่นเต้นดีใจมาก นึกว่าได้ลูกแฝด แต่พอไปตรวจที่โรงพยาบาลกลับมีแค่คนเดียว และยังเป็นลูกสาว

บ้านเวิงไม่ได้เห็นผู้ชายสำคัญกว่าผู้หญิง ถึงแม้ตอนนี้มีลูกได้แค่คนเดียวก็ไม่เป็นไร จะได้ลูกชายหรือลูกสาวก็มีค่าเท่ากัน