บทที่ 674 จดทะเบียนก่อน

บทที่ 674 จดทะเบียนก่อน

ที่บ้านเตรียมกินข้าวเย็นกันแล้ว

กังจือเพิ่งกลับจากการออกไปตั้งแผงขายของ ทั้งที่เดือนธันวาคมอากาศกำลังหนาว เขาก็ยังออกไปตั้งร้าน นั่นต้องยอมรับเลยว่าเป็นคนอดทนกับความลำบากได้

“เตานี่ใช้ปิ้งมันเทศเหรอ?” โจวข่ายกลับมาถึงบ้านก็เห็นเตาที่กังจือไว้ใช้ขายของจึงเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ

กังจือยิ้ม “พี่ข่ายอยากชิมดูไหมครับ?”

ฤดูหนาวปีนี้เขาไม่ได้ขายเสื้อผ้าต่อ แต่เปลี่ยนมาขายมันเทศปิ้งขายซาลาเปา

เขานำซาลาเปาจากน้าและน้าเขยของเขามาขาย ส่วนมันเทศนั้นเขาหามาเอง ตั้งร้านเพียงวันเดียวก็ขายได้เกินความคาดหมาย ยอดขายดีใช้ได้ทีเดียว

คนทำงานสำนักงานต่อให้ควบม้าไล่ตามก็ยังไม่ทันกับจำนวนเงินที่เขาหาได้

โจวข่ายลองชิมมันเทศปิ้งที่เหลือจากการขายไปหัวหนึ่งก็พบว่ามันอร่อยใช้ได้ เขาพูดขึ้น “ฉันได้ยินเจ้าสามบอกว่านายซื้อหน้าร้านแล้ว”

กังจือยิ้มกว้าง “แค่ร้านเล็ก ๆ เท่านั้นครับ”

บัดนี้มีคนเช่าไปแล้ว รายได้จากค่าเช่าแต่ละเดือนถือว่าไม่เลวเลย

“ด้านหู่จือเป็นยังไงบ้าง?” โจวข่ายถาม

“พี่ผมสบายมาก เปิดร้านขายเสื้อผ้า รายได้เยอะกว่าผมแน่นอน” กังจือกล่าว

“ทำไมไม่เปิดร้านเองล่ะ?” โจวข่ายรับส้มที่เวิงเหม่ยเจี่ยแกะให้ กินไปพูดไป

“ร้านไม่ได้ใหญ่มาก ที่นู่นไม่เหมาะจะขายเสื้อผ้าด้วย อย่างอื่นผมก็ทำไม่เป็น ก็เลยปล่อยเช่าน่ะ แล้วตั้งร้านหาบเร่แบบนี้ก็ไม่เลวด้วย” กังจือเอ่ย

“มันหนาวเกินไปน่ะสิ” โจวข่ายกล่าว

“ใส่เสื้อผ้าให้อุ่นเข้าไว้ก็ไม่เป็นไรแล้วครับ” กังจือคลี่ยิ้ม

“เงินมันหาง่ายขนาดนั้นที่ไหนกันเล่า?” เจ้าสามเอ่ย

“ใช่แล้ว โดยเฉพาะคนอย่างพวกเรา ไม่มีรายได้มั่นคง ถ้าไม่ยอมเหนื่อยหน่อยคงไม่มีเงินจะกินข้าว” กังจือพูด

“เงินที่นายหาได้ในหนึ่งเดือนเท่ากับเบี้ยเลี้ยงทั้งปีของฉัน เลิกโอดครวญว่าจนได้แล้ว” โจวข่ายโบกมือ

เบี้ยเลี้ยงของเขาก็ไม่น้อย ทำมาถึงตอนนี้ตำแหน่งเขาได้ 400 หยวน ในบรรดาคนรับเงินเดือนถือว่าอยู่ระดับบน ๆ แล้ว

แต่ถ้าเทียบกับคนทำมาค้าขาย ย่อมเทียบไม่ได้แน่นอน

“พี่ข่ายก็ว่าไป ผมจนจริง ๆ นะ พี่อย่าคิดว่าผมรวยนักสิ!” กังจือกล่าว

“ฉันไม่สน แต่ซองแต่งงานนายต้องใส่เยอะ ๆ” โจวข่ายขอซองเงินซึ่งหน้า

เวิงเหม่ยเจี่ยช่วยยกกับข้าวมาที่โต๊ะพลางเอ่ยยิ้ม ๆ “ยังมีคนแบบคุณด้วยเหรอคะเนี่ย ได้เวลากินข้าวแล้ว” จากนั้นก็เรียกให้หลินชิงเหอและโจวชิงไป๋มากินข้าว

“พี่สะใภ้ใหญ่ ทำไมจนบัดนี้แล้วยังเรียกคุณอาเรียกคุณอาสะใภ้อยู่เลยล่ะ? เรียกคุณพ่อคุณแม่ได้แล้ว” โจวกุยหลายกล่าว

“รีบทำไมกัน? ฉันจะหนีไปไหนได้หรือไง?” เวิงเหม่ยเจี่ยยิ้มพลางมองบนใส่เขา

แล้วโจวข่ายก็ถามถึงเจ้ารองโจวเฉวี่ยน “เดี๋ยวนี้เจ้ารองยุ่งขนาดนี้เลยเหรอครับ”

“ยุ่งสิ ฟังจากที่เขาพูดแล้วปีหน้าจะยุ่งกว่านี้อีก ต้องถูกส่งตัวไปที่อื่นด้วย” หลินชิงเหอบอก

“อีกเดี๋ยวโทรหาบ้านเหอด้วย” โจวชิงไป๋บอก เจ้าใหญ่กลับมาแล้วและกำลังจะแต่งงาน เจ้ารองต้องกลับมา

หลินชิงเหอรับคำ

ทั้งบ้านนั่งลงกินข้าวด้วยกัน กินไปพลางคุยกันไปพลาง ครึกครื้นสุด ๆ

กินข้าวเย็นเสร็จโจวข่ายถึงส่งเวิงเหม่ยเจี่ยกลับไป ซึ่งโจวกุยหลายถึงกับแซว “พี่ใหญ่ คืนนี้ไม่ต้องกลับมาก็ได้นะ อยู่ที่นู่นแทนไหม?”

“ได้ งั้นเดี๋ยวผมค่อยกลับพรุ่งนี้เช้านะครับ” โจวข่ายบอกพ่อแม่ของเขา