บทที่ 681 นางเอกของเรื่องเดิม

บทที่ 681 นางเอกของเรื่องเดิม

เรื่องที่เวิงเหม่ยเจี่ยท้องได้กลายเป็นข่าวใหญ่ของฝั่งบ้านโจวขึ้นมาทันที

ตอนที่เหอเหมียนเหมียนโทรมา หลินชิงเหอก็แจ้งข่าวดีกับหล่อน ทันทีที่เหอเหมียนเหมียนวางสาย หล่อนก็ไปหาโจวเฉวี่ยน

และบอกด้วยความอิจฉาว่า พี่สะใภ้ใหญ่ท้อง

“อื้ม” โจวเฉวี่ยนพยักหน้าเรียบ ๆ

ปีนี้พี่ใหญ่เขาอายุ 24 และแต่งงานกับพี่สะใภ้ใหญ่แล้ว การมีลูกจึงเป็นเรื่องที่ปกติมาก

“ถ้าเราสองคนมีลูกเหมือนกันก็คงดีนะคะ” เหอเหมียนเหมียนเอ่ยขึ้น

ขณะที่พูด หล่อนก็ส่งสายตาไปให้โจวเฉวี่ยนด้วย เขาทำหน้าเหนื่อยหน่ายนิดหน่อย “ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่เราจะมีลูก”

“ทำไมจะไม่เหมาะคะ? ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว ตอนนี้เราคือสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แค่ยังไม่ได้จัดงานเท่านั้น ที่จริงงดเว้นไปก็ได้” เหอเหมียนเหมียนเอ่ย

“ปีนี้ผมต้องออกเดินทาง ครั้งนี้จะยุ่งมาก เกรงว่าคงไม่มีเวลาดูแลคุณ รอให้อีกหน่อยรากฐานผมมั่นคงแล้วค่อยมีลูกเถอะ” โจวเฉวี่ยนกล่าว

การถูกส่งออกไปทำงานข้างนอกตามท้องถิ่นซึ่งคนในท้องถิ่นอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะเข้าหาเลย ถึงเขาจะมาจากปักกิ่งก็เถอะ แต่ประโยคที่ว่ามังกรพลัดถิ่นยังแพ้งูเจ้าที่นั้นไม่ได้เป็นการพูดเล่น อย่างไรกองทัพใหญ่ของพวกเขาก็อยู่ที่นั่น

แน่นอนว่าตอนเขาไปต้องเปลืองแรงหน่อย แต่อีกฝ่ายคงไม่ทำให้เขาต้องลำบากมาก อย่างไรเสียก็รู้กันอยู่แล้วว่าเขาแค่ไปหาประสบการณ์ที่นั่น ไม่ได้แช่อยู่นาน

แต่ก็คงไม่สบายนักหรอก เวลาแบบนี้จะมีลูกได้อย่างไรกัน

เหอเหมียนเหมียนถอนหายใจ “ฉันเห็นมี่มี่แล้วชอบมาก ตอนนี้พี่สะใภ้ใหญ่ก็ท้องแล้ว เรากลับไม่เอาลูก”

“ตอนแรกผมคิดว่าคุณยังไม่อยากมีลูกเร็วขนาดนั้นซะอีก” โจวเฉวี่ยนมองหล่อนพลางกล่าว

ภรรยาคนนี้ของเขาหัวสมัยใหม่สุด ๆ และเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง นิสัยคุณหนูเอาแต่ใจตามแบบแผนเลยล่ะ แถมยังรักสนุกด้วย จนเขาคิดว่าหล่อนยังไม่อยากลงหลักปักฐานขนาดนั้น

ไม่คิดเลยว่านี่คิดจะมีลูกแล้ว

“นั่นก็เพราะเป็นคุณไงคะ” เหอเหมียนเหมียนเอ่ย

หล่อนชอบสามีตัวเองมาก ที่จริงหล่อนไม่เคยคิดเลยว่าจะชอบผู้ชายคนหนึ่งมากขนาดนี้ และเพราะชอบมาก แล้วยังเห็นน้องสาวเขาน่ารักปานนั้น ทำให้หล่อนมองเขาแล้วมามองตัวเอง พันธุกรรมแบบนี้ถ้ามีลูกสักคนก็คงไม่แย่นักหรอก

ถึงอยากมีลูกเป็นก้อนน่ารัก ๆ แบบนั้นอย่างไรล่ะ

โจวเฉวี่ยนซึ้งกับคำพูดหล่อน เพราะเป็นเขา ถึงอยากมีลูกให้

ด้วยความซาบซึ้งนี่เอง เหอเหมียนเหมียนก็ขาสั่นนิดหน่อยขณะเดินกลับบ้าน…

มาพูดถึงฝั่งบ้านโจวบ้าง ตอนนี้หลินชิงเหอถึงขั้นเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เด็ก ๆ ใส่แล้ว แต่จริง ๆ ไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรมากนักหรอก

เพราะมีเสื้อผ้าเหลือจากสาวน้อยมี่มี่ ส่วนผ้าอ้อมทิ้งไปหมดแล้ว ค่อยตัดใหม่ก็ยังได้

ผ้าอ้อมมีปริมาณมากชนิดที่หนาเป็นตั้ง เสื้อผ้าก็ไม่น้อย มีแต่เนื้อผ้าดี ๆ ทั้งนั้น ดังนั้นไม่ต้องซื้อใหม่แล้ว ของพวกนี้มีพอให้ใส่ถึงตอนอายุ 1 ขวบเลยล่ะ

เสื้อผ้าเด็กไม่จำเป็นต้องถือมากว่าเป็นเสื้อของเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง พวกเขายังไม่รู้เรื่องเลย และที่หลินชิงเหอเคยเตรียมไว้ก็สามารถใส่ได้ทั้งสองเพศ แต่ที่โจวชิวไป๋ซื้อมานั้นมีแต่สีฉูดฉาด รสนิยมพวกผู้ชายนี่น่ากลัวจริง ๆ

หลินชิงเหอเตรียมของไว้เป็นกอง ทั้งหมดผ่านการซักจนสะอาดแล้วนำไปตากแห้งอย่างดี

สิ่งที่เธอเตรียมอยู่นั้นคุณแม่เวิงรู้หมด ตอนที่คุยโทรศัพท์กับเวิงเหม่ยเจี่ยจึงเอ่ยยิ้ม ๆ “ได้แม่สามีแบบนี้ อีกหน่อยลูกสบายแล้วล่ะ”

เวิงเหม่ยเจี่ยตอบยิ้ม ๆ “หนูสบายจริง ๆ ค่ะ อยู่บ้านมีแม่คอยตามใจ ไปอยู่บ้านสามีก็มีแม่สามีคอยเอ็นดูอีก”

คุณแม่เวิงหัวเราะตาม และกำชับเรื่องที่คนท้องต้องระวัง