บทที่ 689 ชีวิตหลังแต่งงาน

บทที่ 689 ชีวิตหลังแต่งงาน

“กินไม่หมดเธอก็ต้องกิน บำรุงตาเจียงของเธอด้วย เขาแข็งแรงแล้วเธอก็แข็งแรงด้วย” หลินชิงเหอพูดส่อ

เซวียเหม่ยลี่หัวเราะ

หลินชิงเหอจึงถามถึงสุขภาพของพ่อเฒ่าเจียงและแม่เฒ่าเจียง ได้ทราบว่าผู้ใหญ่ทั้งสองแข็งแรงดี ถึงเปลี่ยนไปถามถึงโจวอู่นี

ตอนนี้ท้องโจวอู่นีโตแล้ว ครึ่งเทอมแรกยังไปสอนหนังสือได้อยู่ ครึ่งเทอมหลังสอนต่อไม่ไหวแน่ ตอนนี้ปิดเทอมฤดูร้อน หลังจากฤดูร้อนผ่านไปหล่อนคงใกล้คลอดเต็มที

หล่อนจึงขอลาคลอดในตอนนี้เลย รอถึงปีหน้าค่อยกลับไปสอน

ตอนนี้อาการของโจวอู่นีอยู่ในเกณฑ์ดี ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ด้านแม่สามีหล่อนก็เอ่ยปากแล้วว่าตอนอยู่ไฟจะไปดูแลให้

แต่โจวอู่นีไม่ค่อยอยากให้หล่อนมา

วันนี้คุยโทรศัพท์กับเซวียเหม่ยลี่เสร็จ วันรุ่งขึ้นโจวอู่นีก็โทรมาทันที “แม่เจียงเหิงลำเอียงบ้านพี่ใหญ่เขา ถ้ามาดูแลหนูตอนอยู่ไฟมือเท้าคงไม่ยอมอยู่นิ่งแน่นอนค่ะ หนูจ้างแม่บ้านสักคนก็ได้ ไม่ต้องให้หล่อนมาหรอกค่ะ”

“หล่อนเคยเอาของที่บ้านไปหรอ?” หลินชิงเหอเอ่ยขึ้น

“หล่อนเคยมาที่บ้านสองครั้งค่ะ ไม่อันนี้หายก็อันนั้นหาย ก่อนหน้านี้หนูดูไม่ออก เจียงเหิงเป็นคนบอกหนูว่าน่าจะเป็นแม่เขาที่เอาไป” โจวอู่นีกล่าว

“เจียงเหิงว่าไงบ้าง” หลินชิงเหอเอ่ย

“เขาบอกว่าแล้วแต่หนูจะจัดการค่ะ แล้วก็ให้หนูอย่าอารมณ์เสียไป” โจวอู่หนีพูดยิ้ม ๆ

หล่อนคงคาดหวังอะไรกับแม่สามีตัวเองไม่ได้แล้ว แต่ผู้ชายของหล่อนเข้าข้างหล่อนอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งโจวอู่นีคิดว่าเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นหล่อนจึงไม่คิดมากกับเงินที่ให้บ้านแม่สามีทุกเดือน

ตอนนี้เจียงเหิงเองก็เหนื่อยมาก ปีนี้ร้านขายชาทั้งหมดเข้าสู่ลู่ทางแล้ว เขาต้องคอยดูแลเองทั้งหมด

แต่เรื่องที่น่าพูดคือเนื่องจากได้ส่วนแบ่ง เดือนก่อนเจียงเหิงจึงได้เงินเดือนเกือบ 300 หยวน

ต้องยอมรับว่าเป็นเงินที่สูงมากจริง ๆ

โจวอู่นีไม่อยากให้เขาต้องคิดมากเรื่องนี้ทั้งที่ต้องทำงาน จึงไม่ถือสา

“คราวก่อนหล่อนเอาแอปเปิ้ลมาให้ เอาแต่พูดมีนัยยะว่าที่บ้านใหญ่โต ดูท่าทางคงอยากให้น้องสาวสามีหนูย้ายมาอยู่ด้วยค่ะ” โจวอู่หนีบอก

“แล้วเธอว่ายังไง?” หลินชิงเหอเอ่ย

“จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ บ้านนี้อาสะใภ้สี่กับอาสี่ให้หนูกับเจียงเหิงอยู่อาศัยชั่วคราวไปก่อน เราสองคนอยู่ไม่เท่าไหร่ จะเรียกคนมาอยู่อีกตั้งเยอะตั้งแยะมันไม่ถูกค่ะ” โจวอู่นีเอ่ย

“ถ้าเป็นคนดี ไปอยู่ก็ได้” หลินชิงเหอกล่าว

“มีแต่พวกพูดมากขี้นินทา หนูไม่ชอบค่ะ” โจวอู่นีบอก ที่จริงเธอคิดเหมือนกับหลินชิงเหอ ถ้าน้องสาวสามีสองคนนั้นเป็นเด็กสาวขยันขันแข็ง มาอยู่ที่นี่แล้วช่วยทำงานเก็บกวาดที่บ้าน หล่อนเองก็ไม่ใช่พวกพี่สะใภ้ใจดำ ถ้าที่บ้านอยู่กันไม่พอและที่บ้านหล่อนกว้างขวาง ก็ยินดีจะให้มาอยู่ด้วยอยู่แล้ว

แต่น้องสาวสามีสองคนนั้นโจวอู่นีเคยเจอมาแล้ว จะบอกว่าเป็นคนเลวร้ายก็ไม่ใช่ แต่โจวอู่นีไม่อยากข้องแวะด้วยอย่างยิ่ง ต่างคนต่างอยู่แยกกันจะดีกว่า ใครก็อย่าไปรบกวนใคร

“เธอรู้ว่าทำอะไรอยู่ก็พอ” หลินชิงเหอยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก “ส่วนค่าแม่บ้าน ถึงเวลาอาสะใภ้สี่ออกให้”

“จะทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ เราออกเองกันได้ค่ะ” โจวอู่นีเอ่ยยิ้ม ๆ

“ฉันเป็นคนช่วยจับคู่ให้เธอกับเจียงเหิง ขอเป็นคนดีให้ถึงที่สุดเลยแล้วกัน จ้างแม่บ้านให้หนูน้อยบ้านเธออีกคน ถึงตอนนั้นฉันก็บรรลุผลความดีแล้ว ครอบครัวพวกเธอก็ไปมีชีวิตของพวกเธอ” หลินชิงเหอกล่าว

โจวอู่นีไม่แย้งอะไรอีก หล่อนรู้ว่าอาสะใภ้สี่ดีกับพวกหล่อน รู้อยู่แก่ใจก็พอ ไม่ต้องพิรี้พิไรอะไรกับเรื่องนี้มาก

แต่เนื่องจากท้องเริ่มโตแล้ว โจวอู่นีจึงเริ่มหาแม่บ้าน

แม่เฒ่าเจียงได้ยินว่าหล่อนจะจ้างแม่บ้าน และรู้นิสัยแย่ ๆ ของลูกสะใภ้คนโตตัวเองดี จึงช่วยเสาะหาให้ จากนั้นจึงเจอคนที่มีชื่อเสียงดีและมีประสบการณ์ หลังเรียกมาให้โจวอู่นีดูแล้วถึงเป็นอันตกลง