บทที่ 691 แผนสำหรับพี่รองโจว

บทที่ 691 แผนสำหรับพี่รองโจว

ถ้าจะบอกว่าพี่รองโจวไม่อิจฉาที่น้องชายคนเล็กเจริญก้าวหน้าขนาดนี้คงเป็นไปไม่ได้

นับอายุเขาเต็ม ๆ ก็โตกว่าน้องสี่อย่างโจวชิงไป๋เพียง 4 ปีเท่านั้น แต่น้องสี่ของเขาเหมือนคนอายุ 30 ปีต้น ๆ หลายปีมานี้เหมือนไม่ได้แก่ลงเลย

มองกลับมาที่เขา เดี๋ยวนี้เหมือนตาแก่อายุ 60 กว่าแล้วมั้ง

สมัยหนุ่ม ๆ ยังมีความคิดจะต่อสู้ดิ้นรน ดูว่าจะพลิกชีวิตได้หรือไม่ แต่ตอนนี้เขาอิจฉาไม่ไหวแล้ว และล้มเลิกความตั้งใจไปนานแล้ว

ใช้ชีวิตไปแบบนี้แหละ อยู่ไปแบบวันต่อวัน ไม่เป็นภาระให้ลูกก็พอแล้ว

หลินชิงเหอเห็นเขาเป็นแบบนี้แล้วรู้สึกไม่ดีเลย

หลินชิงเหอปล่อยให้เขาคุยกันไปกับโจวชิงไป๋ ส่วนตัวเธอเข้าบ้านไปคุยกับสะใภ้ใหญ่โจว “เห็นพี่รองเป็นแบบนี้แล้วฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ”

“ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่รู้สึกไม่ดี บางทีพี่ยังปวดใจเลย” สะใภ้ใหญ่โจวถอนหายใจ

เดี๋ยวนี้ชีวิตทุกคนดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ชีวิตของบ้านรองยังวนเวียนอยู่ที่เดิม

ที่จริงถ้าเทียบกับสมัยอดอยากแร้นแค้น ชีวิตเดี๋ยวนี้ไม่ถือว่าแย่หรอก อย่างน้อยยังอิ่มท้องได้

แต่คนเราต้องมีความใฝ่ฝันสิ จะเอาแต่เปรียบเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้ ต้องเทียบกับอนาคตสิ ดูจากที่หมู่บ้าน เดี๋ยวนี้บ้านอิฐบ้านปูนไม่ได้หาดูยากแล้ว คนอื่นเขาคิดกันไปถึงจะเลียนแบบตึกรามบ้านช่องในเมือง

ชีวิตเดี๋ยวนี้รุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ

แต่บ้านรองหยุดอยู่ที่เดิมจริง ๆ

บางครั้งสะใภ้ใหญ่โจวจะให้พี่ใหญ่โจวเอากับข้าวไปให้อย่างสองอย่าง เพราะเห็นแล้วสงสารจริง ๆ

“แม่ลิ่วนีไม่สนใจเลยหรอ” หลินชิงเหอถาม

“เดี๋ยวนี้ไปอยู่ในเมืองแล้ว กลับมาบ้างตอนหน้าเก็บเกี่ยว คนไม่รู้จะคิดว่าลูกสะใภ้ที่ดูถูกหล่อนคนนั้นเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของหล่อนซะอีก” สะใภ้ใหญ่โจวบ่น

ใน 1 ปีสะใภ้รองโจวกลับมา 3-4 ครั้ง กลับมามือเปล่าทุกครั้ง แต่ทุกครั้งที่ไปในเมืองหล่อนถึงกับเรียกรถลากหน้าหมู่บ้านมาช่วยขนเสบียงต่าง ๆ ไปในเมือง

“อย่างกับโดนทำของใส่ ฉันดูไม่ออกจริง ๆ ว่าหล่อนต้องการอะไร” สะใภ้ใหญ่โจวกล่าว

หม่าเหมี่ยวเหมี่ยวภรรยาของโจวเซี่ยเป็นคนคบยาก ตอนแต่งงานปีก่อนหล่อนเองก็มาพร้อมโจวเซี่ย แน่นอนว่าต่อให้หม่าเหมี่ยวเหมี่ยวจะคบยากขนาดไหน พอไปอยู่ปักกิ่งก็ไม่กล้าทำกร่าง

แต่ดูจากกิริยาท่าทางก็พอดูออกว่าลับหลังไม่ใช่คนน่าอยู่ด้วย

หลินชิงเหอเองก็รู้สึกเหมือนสะใภ้ใหญ่โจว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าสะใภ้รองโจวทำดีด้วยขนาดนี้เพื่ออะไรกัน

“ปีนี้เซี่ยเซี่ยอยากรับน้องชายของเขาไปเรียนหนังสือในเมือง เริ่มตั้งแต่เทอมหน้าเลย ที่บ้านคงเหลือพี่รองโจวแค่คนเดียว” สะใภ้ใหญ่โจวเอ่ยขึ้น “พี่กับพี่ใหญ่เธอเลยคิดไว้ว่าจะเอาของกินให้เขาดีไหม? ให้เขามากินด้วยกันที่นี่? อยู่ตัวคนเดียวไม่รู้จะได้กินอะไรบ้าง”

นี่คือเหตุผลที่ทำไมหลินชิงเหอถึงชอบสมาคมกับสะใภ้ใหญ่โจว สะใภ้ใหญ่โจวเป็นคนจิตใจดีจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงตอนสาว ๆ ที่สมัยนั้นทรัพยากรมีจำกัดเลย ตอนนี้หล่อนมีมาดสะใภ้ใหญ่บ้านโจวแล้วจริง ๆ

หลินชิงเหอและโจวชิงไป๋กลับไปพักผ่อนที่บ้านตอนกลางคืน โจววั่งรมยากันยุงไปแล้วรอบหนึ่งก่อนพวกเขากลับมา ไหนจะมุ้งกันยุงอีก เลยไม่ค่อยมียุง

สาวน้อยมี่มี่หลับไปแล้ว พ่อของเธอรับปากว่าพรุ่งนี้จะพาเธอไปดูน้องวัวกับน้องลา

หลินชิงเหอและโจวชิงไป๋คุยกันถึงพี่รองโจว “พี่รองเป็นแบบนี้ดูแล้วน่าเศร้าใจจริง ๆ นะคะ”

โจวชิงไป๋ก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน