บทที่ 71

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 71 ภรรยาผู้ใจแข็ง บทที่ 71 ภรรยาผู้ใจแข็ง โดย EnjoyBook บทที่ 71 ภรรยาผู้ใจแข็ง

น้องชายสามตระกูลหลินรู้ว่าเธอยังตาบอดเพราะทิฐิอยู่ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจและไม่พูดอะไร

ในเมื่อน้องชายมาถึงที่นี่แล้ว หลินชิงเหอก็เชิญเขาร่วมทานอาหารกลางวันโดยไม่ปล่อยให้เขาแขวนท้องกลับไป

อาหารกลางวันของวันนี้ช่างเรียบง่าย เป็นหมูตุ๋นกับวุ้นเส้น หมูสามชั้นหมักผัดกับผักดองและเห็ดหูหนู โดยมีอาหารจานหลักเป็นหมั่นโถวขาว

“พี่ครับ พี่ไม่จำเป็นต้องทำอาหารอร่อย ๆ เยอะขนาดนี้ก็ได้ ให้เจ้าใหญ่กับน้อง ๆ ทานเถอะครับ” น้องชายสามตระกูลหลินมองเห็นอาหารที่อยู่บนเตาถ่านแล้วก็รีบแย้ง แต่หลินชิงเหอยังคงยืนยันที่จะทำ

“ต่อให้นายไม่ได้อยู่ที่นี่เราก็ทานแบบนี้อยู่แล้ว ชีวิตของพี่สาวนายไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนแต่ยังไม่จนถึงขนาดนั้นหรอก ทำใจสบาย ๆ และกินไปซะ พี่สาวอย่างฉันเต็มใจจะทำให้นายกิน แต่คนอื่น ๆ ในตระกูลหลินน่ะอย่าหวังว่าจะได้กิน แล้วก็อย่าพูดเรื่องนี้เมื่อนายกลับบ้านไปแล้วล่ะ”

น้องชายสามตระกูลหลินหันไปทางเจ้าใหญ่ ซึ่งเจ้าใหญ่ก็ยืนยัน “เราทานกันแบบนี้จริง ๆ ครับ”

“อร่อย” เจ้ารองพยักหน้าเสริม

‘แน่สิว่ามันต้องอร่อย มีทั้งเนื้อ วุ้นเส้น หมูสามชั้นหมัก กับหมั่นโถวถึงขนาดนี้ มีอย่างไหนไม่ใช่ของดีบ้างล่ะ?’ น้องชายสามตระกูลหลินอุทานในใจ

แล้วชายหนุ่มก็กลับบ้านไปหลังจากทานอาหารกลางวันแสนอร่อยของบ้านพี่สาวเสร็จ

ตอนขามาเขารู้สึกเป็นกังวล แต่ตอนขากลับตอนนี้เขากลับโล่งใจมากกว่าเดิม ต่อให้ชีวิตของพี่สาวไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน มันคงไม่เลวร้ายนักหรอกเมื่อมีพี่เขยคนขยันอยู่กับบ้าน

“น้องชายสามของคุณเป็นคนดีนะ” โจวชิงไป๋เอ่ยขึ้น

“ในบรรดาคนทั้งหมดของตระกูลหลินแล้ว มีแค่เขาเท่านั้นแหละค่ะที่ไม่เลวร้าย” หลินชิงเหอตอบ

โจวชิงไป๋ทำเพียงมองกลับ “คุณก็เหมือนกัน”

หลินชิงเหอแย้งอยู่ในใจว่าเธอไม่ใช่คนตระกูลหลิน และเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ใช่คนดีอย่างที่เห็นด้วย

แต่เธอไม่ได้เอ่ยออกมา

ช่วงวันแรกของเทศกาลปีใหม่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว และบรรยากาศปีใหม่ก็เริ่มซา ในวันที่เจ็ดของเทศกาลปีใหม่นี่เอง โจวเสี่ยวเม่ยก็ได้กลับเข้าไปในอำเภอ เพราะว่าในวันที่แปดหล่อนต้องเริ่มทำงานแล้ว

หลินชิงเหอให้โจวชิงไป๋อยู่บ้านคอยดูแลเด็ก ๆ ขณะที่เธอปั่นจักรยานพาโจวเสี่ยวเม่ยไปส่งในตัวอำเภอ เหตุผลหลักก็คือเธอไม่ได้ออกจากบ้านมานานมากแล้ว เธอต้องมีเหตุผลในการเอาของบางอย่างออกมาด้วยเหรอ?

หญิงสาวสลับกันปั่นจักรยานกับโจวเสี่ยวเม่ย มันคงเหนื่อยเกินไปสำหรับเธอหากจะเป็นฝ่ายปั่นจักรยานเพียงคนเดียวตลอดทาง

ครั้งนี้โจวเสี่ยวเม่ยกลับเข้าไปในอำเภอสะดวกกว่าแต่ก่อนมาก หล่อนดูมีความสุขไม่น้อยขณะโบกมืออำลาหลินชิงเหอ

ในตอนนี้เอง เพื่อนร่วมงานของหล่อนก็เข้ามาถาม “นั่นใครน่ะ? ญาติของเธอในเมืองนี้เหรอ?”

“พี่สะใภ้สี่ของฉันเองน่ะ” โจวเสี่ยวเม่ยตอบ

“พี่สะใภ้สี่ของเธอสวยจังเลย ฉันนึกว่าหล่อนเป็นสาวเมืองกรุงเสียอีก”

“ถึงพี่สะใภ้สี่ของฉันจะไม่ได้อยู่ในเมือง แต่หล่อนก็สวยที่สุดในหมู่บ้านของฉันแล้วล่ะ พี่ชายสี่ของฉันช่างโชคดีจริง ๆ” โจวเสี่ยวเม่ยพูด

เพื่อนร่วมงานของหล่อนยิ้ม ก่อนที่จะย่นคิ้ว “แล้วเธอจะวางแผนแต่งงานเมื่อไหร่ล่ะ?”

“ฉันกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อจะบอกเลิกเขานี่เแหละ ฉันทนไม่ได้จริง ๆ หากต้องเกาะครอบครัวเขากิน พื้นหลังครอบครัวฉันเป็นชาวชนบทน่ะ” โจวเสี่ยวเม่ยตอบขณะข่มกลั้นอารมณ์

พี่สะใภ้สี่สอนหล่อนแบบนี้ ว่าหากเป็นเธอก็จะอธิบายไปแบบนี้เหมือนกัน

เมื่อหล่อนบอกไปแบบนี้ มันก็ทำให้เพื่อนร่วมงานของหล่อนรู้สึกนับถือ “เป็นคนชนบทแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ? อยู่ชนบทไม่เห็นต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอะไรเลย!”

“ช่างเถอะ ฉันทนไม่ไหวกับการเพิ่มสถานะทางสังคมให้ตัวเองแล้ว ช่วยนำปิ่นอันนี้ไปคืนเขาให้ฉันหน่อยนะ” โจวเสี่ยวเม่ยขอร้องขณะหยิบปิ่นออกมา

“ปิ่นอันนี้สวยมากเลย” เพื่อนของหล่อนเอ่ย

“ในเมื่อเธอเห็นว่ามันสวย ก็เอาไปให้เขาแล้วให้เขาเอาปิ่นนี้มอบให้เธอแทนเถอะ” โจวเสี่ยวเม่ยเอ่ยจบแล้วก็กลับไปที่หอพักของเธอ

อีกฝ่ายได้ยินก็หน้าแดง จากนั้นจึงกระซิบกับตัวเอง “ฉันไม่ได้แย่งเขามาจากเธอนะ เป็นเธอเองนั่นแหละที่ไม่อยากได้เขา”