บทที่ 73

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 73 ขอจูบ บทที่ 73 ขอจูบ โดย EnjoyBook บทที่ 73 ขอจูบ

หลินชิงเหอนั่งอยู่ในอ้อมแขนของโจวชิงไป๋ ใบหน้าเฉยชาเป็นนิจของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวขยับตัวยุกยิกหมายจะดิ้นให้หลุดแต่โจวชิงไป๋ก็กอดไว้แน่น

“คุณจะทำอะไรน่ะคะ? ตอนนี้ยังกลางวันแสก ๆ อยู่เลย เดี๋ยวลูก ๆ ก็กลับเข้ามาเห็นหรอก!” หลินชิงเหอบอก

“เราให้เด็ก ๆ นอนกันเองได้ไหมครับ หืม?” โจวชิงไป๋จ้องมองภรรยาอย่างไม่สนใจอาการของเธอ

เสียงลงท้ายในลำคอของเขาทำให้หลินชิงเหอรู้สึกเหมือนเขาเป็นซีอีโอจอมเอาแต่ใจอย่างไรอย่างนั้น

“พวกเขาโตแล้ว ก็เป็นธรรมดาแล้วค่ะที่จะนอนกันเองได้ จริงสิ งั้นคืนนี้คุณนอนกับพวกเขาไปนะคะ” หลินชิงเหอพูดออกไปทั้งที่ในใจไม่ได้คิดแบบนั้นเลย

“ภรรยาครับ ผมต้องการคุณนะ” โจวชิงไป๋บรรจงจูบตรงซอกคอของเธอและเอ่ยเสียงทุ้มพร่า

“เอาไว้ก่อนค่ะ ยังไม่มืดเลย” หลินชิงเหอโพล่งออกมาทันที

การนั่งอยู่บนตักของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความตื่นตัวของชายหนุ่มอย่างชัดเจน แต่นี่มันใช่เวลาไหม! แถมยังมีเด็ก ๆ อีกสามคนอยู่ในห้องข้าง ๆ ที่อาจเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้อีก!

โจวชิงไป๋ไม่เอ่ยอะไร แต่มือทั้งคู่ยังคงโอบรอบเอวของภรรยา

หลินชิงเหอแสดงท่าทีนิ่งเฉยขณะตีไหล่ของเขา “ปล่อยฉันเร็วค่ะ ตัวเหม็นเหงื่อของคุณทำให้ฉันแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”

โจวชิงไป๋ก้มลงดมกลิ่นตัวเองแล้วก็พบว่าตัวเขาเหม็นเหงื่ออย่างที่เธอบอกจริง ๆ จึงได้แต่ปล่อยเธอไปอย่างอิดออด แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็รู้สึกลิงโลดในใจที่ได้ยินภรรยาบอกให้รอจนกว่าจะถึงคืนนี้

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนพักซะนะคะ” หลินชิงเหอสั่ง

เมื่อรู้ว่าคืนนี้จะได้กินเนื้อหงส์ โจวชิงไป๋ก็ไม่คัดค้าน เขาเดินไปที่ลานบ้านแล้วก็ตักน้ำเย็นรดอาบ เสร็จแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้า แทนที่จะให้หลินชิงเหอซักเสื้อผ้าที่ใส่แล้วให้ เขาก็ลงมือซักด้วยตัวเองก่อนจะนำขึ้นตากแดดไว้บนราว

เขาอยากกลับไปคลอเคลียกับภรรยาในห้องของเขาอีกครั้ง ต่อให้วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเธอในตอนกลางวัน แต่ก็ยังนับว่าเป็นเรื่องดี

ทว่าเมื่อกลับเข้าไปในห้อง เขาก็พบว่าภรรยาได้ซ่อนตัวอยู่ในอีกห้องหนึ่งกับลูก ๆ

“รีบนอนพักเร็วค่ะ อีกไม่นานคุณต้องออกไปทำงานต่อแล้วนะคะ” หลินชิงเหอโบกมือไล่

โจวชิงไป๋เหลือบมองหญิงสาวด้วยอาการฮึดฮัด แต่หลินชิงเหอทำทีเป็นไม่เห็น ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงกลับไปนอนพักในห้องของตนเอง

เจ้ารองผู้หัวไวเห็นแล้วก็ยิ้มกริ่ม “แม่ พ่ออยากให้แม่อยู่ด้วยน่ะครับ”

“พ่อโตขนาดนั้นแล้วทำไมแม่ต้องไปอยู่ห้องเดียวกับเขาล่ะ?” เจ้าใหญ่อุทาน

“อยากอยู่ด้วย” เจ้าสามเงยหน้ามองและเอ่ยทวนอย่างจริงจัง

หลินชิงเหอหน้าเหวอ จากนั้นดวงตาของเธอก็เป็นประกาย “แม่ควรจะอยู่กับพ่อหรืออยู่กับลูก ๆ ดีล่ะ? ช่วยแม่เลือกหน่อยสิ”

“อยู่กับผม!” เจ้าสามมองเธอ

“ผมก็อยากให้แม่อยู่กับเราด้วย” เจ้ารองบอกด้วยรอยยิ้ม

ส่วนเจ้าใหญ่บอกว่าเขาโตแล้วและไม่ต้องการให้แม่มาอยู่ด้วย

“รีบแก้โจทย์เร็วเข้า ถ้าทำไม่เสร็จแม่จะไม่ให้หลับนะ” หลินชิงเหอจ้องเขม็ง

เจ้าใหญ่เค้นสมองน้อย ๆ พยายามหาคำตอบของโจทย์ที่ได้รับ แม้เขาจะทำถูกสามในห้าข้อแต่ก็ยังบ่นกระปอดประแปดว่าโจทย์ของแม่ยากกว่าโจทย์ที่คุณครูให้มาเสียอีก หลินชิงเหอจึงสอนเขาในทันทีจนเขาแก้ไขเสร็จหมด

“สัปดาห์นี้แม่วางแผนว่าจะเข้าอำเภอล่ะ ถ้าลูกขยันเรียน ลูกก็จะได้ส่วนแบ่งนมผงรสมอลต์ที่แม่ซื้อมาให้น้อง ๆ นะ ถ้าลูกไม่ขยันก็จงมองน้อง ๆ ดื่มไปเถอะ” หลินชิงเหอกระตุ้น

“ผมตั้งใจเรียนทุกวันนะครับ และก็ได้เป็นกรรมการนักเรียนด้วย!” เจ้าใหญ่บอก

“ถ้าลูกตั้งใจมากกว่านี้ในเทอมหน้าจะได้เป็นหัวหน้าชั้นเลยนะ ลูกพอใจกับการเป็นแค่กรรมการนักเรียนเหรอ?” หลินชิงเหอบอก

“เป็นหัวหน้าชั้นแล้วมันดียังไงเหรอครับ?” เจ้าใหญ่ถาม

“ถ้าเป็นหัวหน้าชั้น ลูกก็จะได้รับความเคารพจากเพื่อนในห้องเยอะ ๆ เลยอย่างไรล่ะ แต่เรื่องนี้ไม่มีผลอะไรกับแม่หรอก ลูกอยากเป็นอะไรที่อยากจะเป็นได้เลย แม่ไม่เสียอะไรอยู่แล้วถ้าลูกไม่ได้เป็น” หลินชิงเหอยิ้มกริ่ม