บทที่ 80

บทที่ 80 การเก็บเกี่ยวประจำฤดูร้อน

“พี่รู้ได้อย่างไรคะ?” โจวเสี่ยวเม่ยถามขณะแก้มทั้งสองกลายเป็นสีแดง

“เธอคิดว่าจะเป็นอะไรได้อีกล่ะในเรื่องที่พี่บอกเขาว่าเธอลาหยุดพรุ่งนี้? ถ้าพรุ่งนี้เขามารับเธอไปเที่ยว เธอก็ต้องจริงจังให้มาก แต่ถ้าเขาไม่มา ก็แสดงว่าเขาหัวทึบเกินไปและมันยังพิสูจน์ได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลุงของเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก แม้กระทั่งบอกกล่าวกันยังไม่มี” หลินชิงเหอพูดจบแล้วก็กลับไป

เมื่อหญิงสาวเข้านอนในตอนกลางคืน เธอก็เล่าเรื่องของซูต้าหลินให้โจวชิงไป๋ฟัง

“เขาถือว่าเป็นผู้ชายค่อนข้างดีเลยค่ะ เตี้ยกว่าคุณนิดหน่อย สูงเกือบ 180 เซนติเมตร” หลินชิงเหอเล่า โจวชิงไป๋สูงเกือบ 185 เซนติเมตร นับว่าเป็นคนสูงในยุคนี้ที่เกิดภาวะทุพโภชนาการไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

“โหงวเฮ้งหน้าตาของเขาก็นับว่าดีเหมือนกันค่ะ จมูกของเขาโด่งให้ความรู้สึกไร้เดียงสา ดวงตาดำกับขาวตัดกันชัดเจน กระจ่างใส ไม่มีประกายแบบคนเจ้าเล่ห์กังฉิน” หลินชิงเหอเอ่ยต่อ

ด้วยโฉมหน้าของเธอแล้ว หากเป็นชายหนุ่มคนอื่นก็คงจะไม่เห็นโจวเสี่ยวเม่ยยืนอยู่ข้าง ๆ แต่กลับกัน เธอไม่เห็นเงาของเธอในดวงตาของซูต้าหลินเลย ในดวงตาของเขามีแต่โจวเสี่ยวเม่ยเท่านั้น

“แม้เขาจะพูดติดอ่างนิดหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญในการดำเนินชีวิตหรอกค่ะ ในภายหน้าหากพวกเขาสองคนทะเลาะกัน มีตัวเขาสิบคนก็สู้เสี่ยวเม่ยคนเดียวไม่ได้ แล้วฉันก็ได้ยินเสี่ยวเม่ยบอกว่าบ้านของเขาน่าอยู่ด้วยค่ะ มีขนาดมากกว่า 10 ตารางเมตร” หลินชิงเหอกล่าว

อย่ามองบ้านสมัยนี้ด้วยสายตาคนรุ่นใหม่เลย ในยุคนี้ทั้งครอบครัวต้องอยู่แบบอัดรวมกันในบ้านพื้นที่ขนาดราว 40 ตารางเมตร

เห็นได้ว่าบ้านของซูต้าหลินที่มีขนาดราว 40 ตารางเมตรช่างดูกว้างขวางโอ่โถงขนาดไหน

“แล้วเขาก็ทำงานได้เงินเดือนละ 34 หยวนด้วย”

เงินเดือนจำนวนนี้คิดเป็นสองเท่าของเงินเดือนโจวเสี่ยวเม่ยทีเดียว เนื่องจากโจวเสี่ยวเม่ยเป็นพนักงานใหม่ แม้ในปีนี้หล่อนจะได้เงินเดือนเพิ่มเล็กน้อย แต่ก็มีแค่ 17 หยวน ส่วนซูต้าหลินได้เงินเดือน 34 หยวนเพราะเขาเป็นหัวหน้าคนงาน และยังทำงานมาเป็นเวลายาวนานแล้ว

ครอบครัวที่มีทั้งหมด 5 คนอย่างครอบครัวเธอสามารถอยู่ดีกินดีได้ด้วยเงิน 10 หยวน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นมาตรฐานของสมัยนั้น

แต่ถ้าใช้มาตรฐานของหลินชิงเหอ เธอก็จะบวกเพิ่มไปอีก 10 หยวน ดังนั้นเงิน 20 หยวนถือว่าเพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวของเธออยู่อย่างสุขสบาย

ก่อนหน้านี้หญิงสาวรู้สึกว่าเธอใช้จ่ายเงินหมดเร็วมาก แต่ตอนนี้เธอมีวิธีหาเงินแล้ว

การขายเนื้อหมูที่ซื้อต่อมาจากเม่ยเจี่ยและสามีของหล่อนจะทำให้เธอได้เงินราว 4 หยวนในแต่ละครั้ง

ในตลาดมืดไม่ต้องใช้คูปองเนื้อ เธอจึงสามารถแลกมันกับคูปองธัญพืชบางอย่างได้ แต่ราคาก็นับว่ายังแพงอยู่ มันมีราคาได้ถึง 1.5 จนถึง 1.6 หยวนต่อชั่งเลยทีเดียว

เมื่อมารับเนื้อ 5 ชั่งในทุก 3 วัน บวกเนื้อของแถมไปด้วยมันก็จะได้เนื้อทั้งหมดราว 7 ชั่ง

หลังตัดผลกำไรที่ต้องให้เม่ยเจี่ยไปส่วนหนึ่งแล้ว ราคาของเนื้อชั่งหนึ่งก็จะอยู่ที่ 1 หยวน ซึ่งเธอจะได้เงินมา 5 เหมาต่อชั่ง

ในแต่ละครั้งเธอจะได้เงินราว 4 หยวน เมื่อขายทุกสามวันต่อเดือน เธอก็จะได้กำไร 40 หยวน

หลินชิงเหอมีความรอบคอบอย่างมากในการขายต่อเนื้อหมู เธอจะขายเฉพาะเจาะจงกับเหล่าสตรีสูงวัย สตรีสูงวัยเหล่านี้มักจะมีคนในครอบครัวจำนวนมากและไม่สร้างปัญหาในการซื้อขาย พวกหล่อนรอบคอบกว่าเธออีกในตอนที่ซื้อขายกัน

ในเดือนหนึ่งเธอสามารถหาเงินได้จำนวนเท่านี้ ต่อให้การบริโภคในครอบครัวของเธอมีปริมาณมาก เธอก็ยังประหยัดไปได้มาก

หลินชิงเหอรู้สึกพอใจไม่น้อย ยิ่งกว่านั้นเธอยังมีความพยายามที่จะประหยัดเงินอีกด้วย การประหยัดเงินในที่นี้หมายถึงเธอจะมีเงินเก็บจำนวนมากเลยทีเดียวในทันทีที่ข้อห้ามทางการค้าถูกยกเลิก ซึ่งตอนนั้นเธอก็จะมีทุนสำรองเพียงพอ

เรื่องนี้ยังไกลตัวเกินไป ดังนั้นวกกลับมาที่เรื่องของโจวเสี่ยวเม่ยดีกว่า

หลังได้ยินสิ่งที่ภรรยาพูดแล้ว โจวชิงไป๋ก็เอ่ยขึ้น “ถ้าคุณคิดว่าเขาดี ผมก็ว่าดี”

“คุณเชื่อสายตาฉันมากขนาดนี้เลยเหรอคะ?” หลินชิงเหอเอ่ยพลางฉีกยิ้ม

ริมฝีปากของโจวชิงไป๋โค้งขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขามองเธอเงียบ ๆ ซึ่งหลินชิงเหอคิดว่ารอยยิ้มของเขาดูน่ามองมากทีเดียว ต่อให้เขาจะไม่ค่อยยิ้มก็ตาม

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด โจวเสี่ยวเม่ยคงจะได้แต่งงานภายในปีนี้แน่ เราไม่มีของมากนัก แต่เมื่อถึงเวลาก็คงจะให้ผ้านวมผืนใหม่เป็นของขวัญแต่งงานของหล่อนได้” หลินชิงเหอครุ่นคิด

ในยุคนี้ผ้านวมผืนใหม่ถือเป็นของหรูหรา ยิ่งกว่านั้นมันยังแสดงให้เห็นว่าสะใภ้ทั้งสองมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นเพียงใด ไม่อย่างนั้นแล้วสะใภ้ที่ไหนจะให้ผ้านวมผืนใหม่แบบนั้นกันล่ะ?

“แล้วแต่คุณเลย” โจวชิงไป๋บอกให้รู้ว่าเขาจะไม่ยุ่งกับเรื่องของในบ้าน

หลินชิงเหอสอดแขนโอบรอบเอวของเขา ก่อนจะให้ความเห็น “ช่วงนี้คุณผอมลงไปเยอะเลยนะคะ”

เธอบำรุงเขาเต็มที่ในฤดูหนาวจนเขาอ้วนและแข็งแรง แต่ตอนนี้กำลังเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว เห็นชัดเลยว่าเขามีน้ำหนักลดลง

“ไม่ใช่สักหน่อย” โจวชิงไป๋ส่ายหน้า เขาแค่แข็งแรงต่างหาก จากนั้นน้ำเสียงของชายหนุ่มก็ฟังดูทุ้มพร่าอีกครั้ง “ภรรยาครับ คุณหายดีแล้วหรือยัง?”

หลินชิงเหอกระแอมไอแห้งและเอ่ยตอบ “รอบเดือนเดือนนี้ของฉันยังไม่หมดเลยค่ะ”