บทที่ 85

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 85 ปากหอยปากปู บทที่ 85 ปากหอยปากปู โดย EnjoyBook บทที่ 85 ปากหอยปากปู

นอกจากหลินชิงเหอจะหยิบเนื้อออกมาแล้ว เธอยังตักแบ่งน้ำตาลทรายแดงออกมา 2 ชั่ง แล้วยังแบ่งพุทราจีนออกมา 1 ชั่งจาก 2 ชั่งที่มีอยู่ในบ้าน ส่วนที่เหลือเธอวางแผนว่าจะทำหมั่นโถวพุทราจีนเป็นการแลกเปลี่ยน สุดท้ายนี้เธอยังแบ่งกุ้งแห้งครึ่งชั่งกับไข่ 1 ชั่งออกมาด้วย

เมื่อหญิงสาวนำสิ่งของเหล่านี้ยื่นให้น้องชาย ชายหนุ่มก็ถามในทันที “พี่ครับ พี่ทำอะไรน่ะครับ?”

“พี่รู้นิสัยพ่อกับแม่ดีเลยล่ะ ครั้งที่แล้วเมียนายคลอดลูกสาว แล้วครั้งนี้หล่อนก็คลอดลูกสาวอีกคนหนึ่งอีก สองคนนั้นจะต้องไม่ปลื้มแน่ พวกเขาน่ะชอบเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง ดังนั้นเมียนายลืมเรื่องที่พวกเขาจะให้ของกินบำรุงร่างกายหลังคลอดไปได้เลย การบำรุงร่างกายหลังคลอดมันสำคัญกับผู้หญิงอย่างไรน่ะเหรอ? พี่รู้ว่าคนเป็นพ่ออย่างนายเข้าใจเป็นอย่างดี แล้วทีนี้นายยังจะบ่ายเบี่ยงไม่รับของของพี่อีกเหรอ?” หลินชิงเหอพูด

“พี่…” ดวงตาของน้องชายสามตระกูลหลินแดงขึ้น

หลังภรรยาของเขาคลอดลูกสาวคนนี้ พ่อกับแม่ของเขาก็ไม่ได้ส่งของบำรุงมาแสดงน้ำใจอันดีใด ๆ เลย ทำให้ภรรยาของเขาต้องหลั่งน้ำตาหลายครั้งในระหว่างพักฟื้นร่างกายหลังคลอด

หล่อนต้องการของกินบำรุงแต่กลับไม่มีกิน เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกผิดอย่างมาก

แต่จะรู้สึกผิดไปก็ไร้ประโยชน์ มันไม่ได้ให้ของกินบำรุงหลังคลอดใด ๆ กับภรรยาของเขาได้เลย

“ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ทุกคนยังไม่ออกจากบ้านไปทำงาน เพราะฉะนั้นนายรีบกลับไปซะ” หลินชิงเหอเร่ง

“ครับ” น้องชายสามตระกูลหลินพยักหน้าข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังจะร่วงลงมา

เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่สาว ดังนั้นจึงใช้โอกาสนี้รีบเดินทางกลับบ้านพร้อมกับแบกถุงกระสอบพลาสติกบรรจุของที่พี่สาวให้ทั้งหมดกลับไป

แต่ถึงจะเป็นเวลานี้ก็ยังมีคนบางคนในหมู่บ้าน อย่างเช่นหวังหลิงที่เคยมีเรื่องกับหลินชิงเหอมาก่อน ได้มาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

“หล่อนเป็นนังจิ้งจอกชั่วร้ายจริง ๆ ด้วย ผ่านไปไม่นานหล่อนก็เริ่มประเคนสิ่งของให้กับครอบครัวฝั่งแม่แล้ว!” หวังหลิงแค่นเสียงเย็นชา

หล่อนรอจนสะใภ้รองบ้านโจวออกไปทำงานแล้วก็นำเรื่องนี้ไปบอกกับอีกฝ่าย

“เธอไม่รู้แน่ว่าเขาขนกลับไปเยอะขนาดไหน ฉันเห็นมันกับตาตัวเองเลยนะว่าเขาขนของกลับไปเยอะมาก!” หวังหลิงอุทาน

“เธอเห็นจริง ๆ เหรอ?” สะใภ้รองเอ่ยถามทันที

“ฉันจะโกหกไปทำไมล่ะ? เดาว่าในถุงนั้นต้องมีไข่หลายฟองด้วยแน่ ๆ!” หวังหลิงพยักหน้า

สะใภ้รองได้ยินแล้วก็มุ่งหน้าไปที่บ้านเพื่อไปบอกเรื่องนี้กับสะใภ้ใหญ่

สะใภ้สามนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย พอได้ยินเรื่องนี้ก็เอ่ยขึ้นมาทันที “พี่สะใภ้รอง ตอนนี้เราแยกครอบครัวกันแล้วนะคะ หลินชิงเหอจะอยู่กินอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเราแล้ว หล่อนจะให้ของกับครอบครัวฝั่งแม่หรือเปล่า ของพวกนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเรา เราไม่ต้องไปสั่งสอนอะไรหล่อนหรอกค่ะ”

สะใภ้ใหญ่มีความเห็นเหมือนกันกับสะใภ้สาม “พวกเขาแยกตัวจากเราแล้ว หลินชิงเหอเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ตรงนั้น เราอย่าพูดอะไรมากนักเลย”

สะใภ้รองรู้สึกได้ว่าสะใภ้อีกสองคนที่เหลือรับสินบนจากสะใภ้สี่ เห็นได้จากการที่พวกหล่อนเข้าข้างสะใภ้สี่กันหมด!

ดังนั้นสะใภ้รองจึงปรี่เข้าไปบอกเรื่องนี้กับท่านแม่โจว

แม้ท่านแม่โจวจะไม่พอใจ แต่นางก็ยังเอ็ดใส่สะใภ้รอง “เธอไปได้ยินเรื่องซุบซิบนั่นมาจากไหน? ถ้าไม่มีอะไรทำนักก็คลอดลูกชายให้บ้านโจวซะแล้วก็เลิกไปผสมโรงกับบรรดานังปากหอยปากปูพวกนั้นสักที!”

สะใภ้รองได้ฟังถึงกับหน้าเขียวกลับซีดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แก้ต่างให้ตัวเอง “คุณแม่คะ ฉันแค่เห็นแก่น้องเขยสี่ที่แบกภาระทั้งหมดของครอบครัวไว้บนบ่าต่างหากล่ะคะ ตอนนี้เขากลับต้องช่วยค้ำจุนครอบครัวน้องชายของภรรยาด้วยอีก เรื่องนี้ไม่เท่ากับว่าเป็นการบีบคั้นน้องเขยสี่จนตายเหรอคะ?”

คำพูดนี้แทงใจดำท่านแม่โจวเข้าพอดี

แต่ท่านแม่โจวก็ไม่กล้าไปหาหลินชิงเหอ นางเลือกที่จะพูดคุยกับลูกชายคนเล็กเป็นการส่วนตัว เมื่อเห็นสภาพหลังการทำงานของลูกชายคนเล็กที่เหน็ดเหนื่อยขนาดไหนแล้ว หัวใจของนางก็ร้าวราน “อาสี่ แกไม่ต้องหักโหมทำงานนักก็ได้ พักบ้างเถอะ”

“ผมสบายดีครับแม่” โจวชิงไป๋พูด “แม่มาหาผมมีเรื่องอะไรหรือครับ?”

“วันนี้น้าสามตระกูลหลินของเจ้าใหญ่มาหาที่บ้านแก แล้วแม่ก็ได้ยินว่าเมียแกให้ของไปเยอะมาก ที่บ้านมีอาหารพอกินอยู่ไหม?” ท่านแม่โจวเอ่ยขึ้นมา