บทที่ 88

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 88 บทลงโทษของโจวชิงไป๋ บทที่ 88 บทลงโทษของโจวชิงไป๋ โดย EnjoyBook บทที่ 88 บทลงโทษของโจวชิงไป๋

เมื่อโจวชิงไป๋พาเจ้าใหญ่กับเจ้ารองกลับมา มันก็เป็นเวลาหกโมงครึ่งในตอนเย็น

การกลับบ้านในเวลานี้นับว่าค่อนข้างช้า เมื่อพ่อและลูกชายทั้งสองกลับมาถึง อาหารอันโอชะก็ตั้งโต๊ะพร้อมทานแล้ว

อาหารเย็นนี้มีซาลาเปาขาวเคียงกับไข่คนมะเขือเทศและหมูตุ๋น โดยมีแตงกวาและแกงจืดกระดูกหมูหัวไชเท้าเป็นอาหารจานเคียง

อาหารที่ทำช่างดูเรียบง่ายแต่ก็ยังเป็นมื้อที่วิเศษอยู่ดี

หลังทั้งครอบครัวทานเสร็จแล้ว หลินชิงเหอก็ไม่ได้ทำความสะอาดถ้วยชามตะเกียบเหมือนเคย ปล่อยให้เป็นหน้าที่รับผิดชอบของเจ้าใหญ่ไป

หลินชิงเหอทำงานของเธอเสร็จแล้ว เธอจึงสามารถทำอะไรอย่างที่อยากทำได้ ซึ่งหญิงสาวก็ใช้เวลานี้เริ่มเรียนหนังสือ

แม้จะยังมีเวลาอีก 7 ปีกว่าการสอบเข้าวิทยาลัยจะเริ่ม แต่มันก็ไม่ส่งผลต่อความกระตือรือร้นในการเรียนของเธอเลย ในเมื่อไม่มีอะไรจะทำแล้วก็เรียนหนังสือซะ

“เดี๋ยวผมจะกลับมาล้างเล้าหมูให้นะ” โจวชิงไป๋บอก

“เมื่อไหร่ที่หมดการเก็บเกี่ยวช่วงฤดูใบไม้ร่วงแล้วคุณค่อยเป็นคนทำค่ะ ตอนนี้คุณไม่ต้องมาแย่งทำหรอก” หลินชิงเหอตอบโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย ยังคงจดจ่อกับเนื้อหาในหนังสือ

โจวชิงไป๋จ้องมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะไปอาบน้ำ

การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงช่างเหน็ดเหนื่อยจริง ๆ แต่เมื่อได้รับพลังงานจากอาหารและมีเวลาพักผ่อนเพียงพอ เขาก็สามารถทำต่อได้อยู่

หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จจนตัวหอมเย็นสดชื่นแล้ว หลินชิงเหอก็เหลือบมองเขา “หลังวุ่นวายมาทั้งวัน คุณคงจะเหนื่อยมากใช่ไหมคะ? คุณอยากพักผ่อนก่อนหรือเปล่า?”

“ไม่จำเป็นหรอก” โจวชิงไป๋จ้องมองเธอ

หลินชิงเหอไม่ว่าอะไรและหันกลับไปอ่านหนังสือต่อ ทันใดนั้นเธอก็เอ่ยขึ้นมา “ฉันไม่รู้นะคะว่าในอนาคตจะยังมีการสอบเข้าวิทยาลัยไหม แต่ถ้ามีจริงฉันจะลองไปสอบดูค่ะ แล้วคุณก็อย่าห้ามฉันด้วย”

“ถึงตอนนั้นคุณจะอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ” โจวชิงไป๋ไม่คิดว่าภรรยาของเขาจะคิดอะไรแบบนี้เลยพูดออกมาด้วยความงงงวย

ถึงตอนนั้นใครจะรู้ล่ะว่าเธอจะมีอายุเท่าไหร่ ทำไมเธอถึงจะสอบเข้าวิทยาลัยกันนะ?

หลินชิงเหอถลึงมองเขา “ฉันจะหยุดอายุตัวเองอยู่ที่สิบแปดตลอดค่ะ เข้าใจนะคะ?”

โจวชิงไป๋พยักหน้าอย่างรู้งาน “ในสายตาผม ภรรยาผมเป็นสาวสวยอายุสิบแปดอยู่เสมอครับ”

หลินชิงเหอได้ฟังก็พอใจ “อย่างน้อยคุณก็ฉลาดพูดนะคะ ไม่อย่างนั้นแล้วก็เชิญคุณนอนตบยุงนอกบ้านเลย”

เจ้าใหญ่ที่เพิ่งล้างจานเสร็จได้ยินเข้าก็จีบปากจีบคอล้อเลียนคำพูดเธอ “อย่างน้อยคุณก็พูดฉลาดนะคะ ไม่อย่างนั้นแล้วก็เชิญคุณนอนตบยุงนอกบ้านเลย”

หลินชิงเหอไม่คิดว่าเป็นเรื่องแปลกแต่อย่างใดเมื่อตัวเองเป็นคนพูดประโยคนี้ แต่พอได้ยินเจ้าใหญ่พูดล้อเลียนแบบนี้บ้างก็รู้สึกขนลุกเกรียวทั่วทั้งร่าง เธอวางหนังสือลงและเอ็ดเด็กชายในทันที “เจ้าใหญ่ ลูกอยากโดนตีใช่ไหม?”

“แม่ทำได้ แต่ผมทำไม่ได้ นี่คือสิ่งที่แม่บอกเมื่อวันก่อนใช่ไหมครับว่า ปล่อยให้ขุนนางวางเพลิง แต่ไม่ยอมให้ชาวบ้านจุดตะเกียง(1)?” เจ้าใหญ่หัวเราะเจ้าเล่ห์แล้วก็วิ่งหนี

หลินชิงเหอนั่งลงและเรียนตำราต่อพลางบ่นพึมพำ “เด็กผู้ชายเจ้าเล่ห์พวกนี้นี่ไม่มีคนไหนน่ารักสักคน พวกเขาทำให้ฉันอารมณ์เสียหมดทุกคนเลย คลอดลูกชายมาเป็นภาระแท้ ๆ มีลูกสาวยังจะน่ารักกว่า”

“ผมก็คิดอย่างนั้นนะ” โจวชิงไป๋พยักหน้าจริงจัง

หลินชิงเหอได้ยินก็เหลือบมองเขา “คุณยังมีหน้ามาพูดว่าคุณเองก็คิดอย่างนั้นเหรอคะ? ใครล่ะเป็นคนเพาะเด็กพวกนี้ขึ้นมา!”

โจวชิงไป๋มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะมีความสามารถขนาดนี้”

เธอมีความสามารถมากจริง ๆ ที่ให้กำเนิดลูกชายทั้งหมดสามคนได้

แต่ในภายภาคหน้า พวกเขาควรมีลูกสาวด้วยดีไหมนะ?

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็ขยันทำการบ้านกับเธอไปตั้งเยอะ แต่เธอกลับไม่มีท่าทีว่าจะตั้งครรภ์เลย

หลินชิงเหอกลอกตาใส่พลางคิดในใจ ‘จะได้ลูกชายหรือลูกสาวมันไม่ใช่เพราะผู้หญิงสักหน่อย เป็นพวกผู้ชายอย่างคุณต่างหากที่เป็นคนกำหนด’

แต่เรื่องนี้ไม่อาจพูดสุ่มสี่สุ่มห้าได้ เธอก็เลยก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป

“แม่ผมก็เป็นอย่างนั้นแหละ ท่านชอบกังวลไปเรื่อยว่าครอบครัวเราจะอยู่อย่างลำบาก ท่านก็เลยพูดมากหน่อย” โจวชิงไป๋เอ่ยอย่างลังเล

“งั้นแสดงว่าเป็นความผิดฉันสินะคะ ฉันควรจะเห็นใจในเจตนาดีของท่านแทนที่จะงัดข้อกับท่านแบบนี้ใช่ไหมล่ะคะ?” หลินชิงเหอส่งยิ้ม