บทที่ 94

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 94 ไม่อาจเถียงหรือสู้ชนะ บทที่ 94 ไม่อาจเถียงหรือสู้ชนะ โดย EnjoyBook บทที่ 94 ไม่อาจเถียงหรือสู้ชนะ

ท่านแม่โจวถลึงมองท่านพ่อโจว

“อย่าใส่ใจพวกหล่อนเลย ผมคิดว่าผ้านวมนี่เป็นของใหม่เอี่ยมเชียวล่ะ” ท่านพ่อโจวกล่าวแล้วก็สำรวจตรวจตราผ้านวมผืนใหม่

ท่านแม่โจวจึงเบนความสนใจมาอยู่ที่เรื่องนี้ “มันเพิ่งผลิตใหม่จริง ๆ ด้วย ช่างใส่ใจจริง ๆ” จากนั้นนางก็กระซิบ “ตาเฒ่า คุณคิดจะให้เงินช่วยงานแต่งงานกับเสี่ยวเม่ยเท่าไหร่น่ะ?”

“คุณตัดสินใจเถอะ” ท่านพ่อโจวบอก

“สัก 50 หยวนพอไหม?” ท่านแม่โจวตอบ

“นั่นไม่น้อยไปเหรอ?” ท่านพ่อโจวมองนางด้วยสายตาว่างเปล่า

ท่านแม่โจวตอบ “น้อยอะไรกัน หล่อนกับต้าหลินมีงานทำกันทั้งคู่ พวกเขาหาเงินได้ตั้งมากมายในแต่ละเดือน สุดท้ายแล้วก็มีแค่ส่วนน้อยเท่านั้นแหละที่แบ่งมาให้ครอบครัว งานของหล่อนไม่ได้เหลือส่วนเก็บอะไรมากมาย คุณคาดหวังจะให้เยอะขนาดไหนกันล่ะ?”

“แต่ฝั่งนั้นให้ของขวัญใหญ่สี่ชิ้นมานะ” ท่านพ่อโจวชี้ประเด็น

“งั้นก็เอาแค่จักรยานไว้ที่บ้านเรา แล้วส่งของอย่างอื่นกลับไปให้หล่อน ถึงตอนนั้นก็คงจะมีผ้านวมผืนนี้ สบู่ กระติกน้ำร้อน แล้วก็ของอื่น ๆ” ท่านแม่โจวเอ่ย

ท่านพ่อโจวฟังแล้วก็ไม่มีความเห็นใด ๆ

จากนั้นท่านแม่โจวก็เอ่ยเสียงแผ่ว “เรายังต้องประหยัดเงินเผื่องานแต่งของเจ้าใหญ่ เจ้ารอง และเจ้าสามอีกนะ ดูจากการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยของแม่เจ้าใหญ่แล้ว พวกเขาคงเก็บเงินไว้ได้ไม่มากหรอก จะทำอย่างไรล่ะหากเด็กชายพวกนั้นต้องแต่งงาน?”

ถึงจุดนี้เอง ท่านพ่อโจวก็ยังไม่พูดอะไร

ก็จริงอยู่ที่ลูกสาวของเขาไม่ขัดสนอะไร งั้นก็เหลือเงินไว้ให้เจ้าใหญ่กับน้อง ๆ แล้วกัน

คู่สามีภรรยาชราเมินสะใภ้รองเสีย หล่อนเป็นคนแรกที่เริ่มลงมือต่อสู้ก่อน ทุกคนเห็นหล่อนผลักอกสะใภ้สี่ก่อน แล้วจะโทษใครได้ล่ะตอนที่อีกฝ่ายจับหล่อนทุ่มลงกับพื้น?

แต่สะใภ้รองจะปล่อยให้เรื่องผ่านไปง่าย ๆ แบบนี้ได้หรือ? เมื่อพี่ชายรองกลับมาจากข้างนอกบ้าน เขาก็เห็นภรรยานอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียงเตา

“คุณร้องแบบนั้นทำไมน่ะ?” พี่ชายรองถาม

“ให้ตายสิ! ภรรยาคุณถูกทำร้ายแทบปางตายแต่คุณหายหัวไปไหนมา!” สะใภ้รองตวาดในทันที

พี่ชายรองถึงกับตะลึงไป “ถูกทำร้าย! ใครมันกล้าทำร้ายคุณน่ะ?”

“เป็นสะใภ้สี่ค่ะ หลินชิงเหอทำร้ายฉัน!” สะใภ้รองเอ่ยพลางขบฟันกรอด

“คุณล้อผมเล่นหรือเปล่าเนี่ย” พี่ชายรองย่นคิ้ว “ทำไมคุณถึงสู้หล่อนไม่ได้ล่ะ? หล่อนดูอ้อนแอ้นขนาดนั้นจะไปรู้จักต่อสู้ได้ยังไง? คุณผลักสองทีหล่อนก็แพ้แล้ว”

สะใภ้รองโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “คุณอยู่ข้างไหนกันแน่คะ? หลินชิงเหอทำร้ายฉัน คุณพ่อ คุณแม่ สะใภ้คนอื่น ๆ เห็นอยู่กับตา ถ้าคุณไม่เชื่อฉันก็ถามพวกเขาได้ ฉันจะบอกคุณให้นะโจวชิงหลิน เรื่องระหว่างหลินชิงเหอกับฉันไม่จบง่าย ๆ หรอก ถ้าครอบครัวตระกูลหลินกับตระกูลโจวไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ ฉันก็จะกลับไปที่บ้านแม่ของฉันเพื่อไปฟ้องพี่ชายทุกคน พี่ชายของฉันต้องไม่พอใจแน่ที่เห็นฉันถูกทำร้ายแบบนี้!”

พี่ชายรองย่นคิ้ว เขาจึงออกจากห้องมาถามสะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สาม “พี่สะใภ้ใหญ่ น้องสะใภ้สาม เกิดอะไรขึ้นครับ? แม่ของซานนีจู่ ๆ ถึงคิดวู่วามจะกลับไปที่บ้านแม่ได้”

“พูดตามตรงนะจ๊ะ ในเรื่องนี้เป็นแม่ของซานนีที่ผลักแม่เจ้าใหญ่ก่อนจ้ะ” สะใภ้ใหญ่ตอบตรงไปตรงมา

“ในตอนนั้นทั้งคุณพ่อกับคุณแม่ก็อยู่ด้วย พี่สะใภ้รองเป็นคนผลักแม่เจ้าใหญ่ก่อน จากนั้นแม่เจ้าใหญ่ก็เลยจับหล่อนทุ่มข้ามบ่าฟาดกับพื้นค่ะ” สะใภ้สามเอ่ยเสริม

“จับทุ่มข้ามบ่าเลยเหรอ?” พี่ชายรองถึงกับตะลึง

“เดาว่าน้องเขยสี่น่าจะเป็นคนสอนน่ะค่ะ” สะใภ้สามตอบ

“มีอะไร? เมียแกฟาดงวงฟาดงาอะไรอีก?” ในตอนนี้เองท่านแม่โจวก็ออกมาจากห้องและมองลูกชายคนรอง

“แม่ครับ แม่ของซานนีตอนนี้กำลังโวยวายว่าอยากกลับไปที่บ้านแม่เพื่อไปหาพี่ชายให้มาทวงความยุติธรรมน่ะครับ” พี่ชายรองรีบอธิบายในทันที

“อย่างนั้นเหรอ งั้นกลับไปเลย! ให้มันรู้กันไปว่าครอบครัวตระกูลโจวของฉันข่มเหงรังแกง่ายไหม ไป…เธอกลับไปตอนนี้เลย!” เมื่อท่านแม่โจวได้ยินดังนี้ ใบหน้าของนางก็ขรึมลงก่อนจะตะโกนใส่ประตูห้องสะใภ้รอง