ตอนที่ 10 เสี่ยวลู่ฟ้องพ่อ

ซูซานหลางชายผู้หยาบกระด้าง จึงไม่รู้เรื่องเหล่านี้ แต่จู่ๆ เขาก็เข้าใจ จากนั้นก็มองไปที่จ้าวซื่อ “แม่ เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกว่าซื่อเม่ยกำลังฟ้องข้าอยู่?”

จ้าวซื่อรู้สึกประหลาดใจอยู่เช่นกัน แม้แต่นางยังรู้สึกประหลาดใจ ไม่ต้องพูดถึงซูซานหลาง แม้แต่นางก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน

ทั้งที่เพิ่งเกิด แต่รู้จักฟ้องและน้อยใจแล้ว

“แม่ เจ้าไม่มีนมหรือเปล่า เลยทำให้ซื่อเม่ยหิว?”

ซูซานหลางมองดูจ้าวซื่ออย่างรู้สึกผิด ร่างกายของจ้าวซื่ออ่อนแอ ไม่ได้กินของดีๆ มากนัก ไม่มีนมก็เป็นเรื่องปกติ

เด็กแรกเกิดจะร้องไห้เฉพาะเวลาหิวและขับถ่าย พูดไม่ได้ ผู้ใหญ่ดูแลไม่ดี ก็คงไม่น้อยเนื้อต่ำใจขนาดนั้น

จ้าวซื่อก็ไม่แน่ใจ ก่อนจะพูดว่า “น่าจะใช่กระมัง ข้าจะให้นางกินดู ดูสิว่านางจะอยากกินไหม”

เมื่อพูดแล้ว จ้าวซื่อจึงเตรียมจะป้อนให้ซูเสี่ยวลู่กิน

ซูซานหลางก็หันไปข้างๆ

ซูเสี่ยวลู่ส่ายหัวปฏิเสธ

นางไม่หิว

ซูเสี่ยวลู่ไม่กิน ดังนั้นจ้าวซื่อจึงจัดเสื้อผ้าของนางแล้วพูดด้วยความหดหู่ “คงไม่ได้หิว”

ขณะที่นางพูด จู่ๆ นางก็ดูเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เกิดความคาดเดาในหัวของนาง นางอุทานออกมาอย่างตกใจ “คงไม่ใช่กระมัง”

เมื่อเห็นนางมีท่าทางเช่นนี้ ซูซานหลางก็รีบถามว่า “ไม่ใช่อะไร วันนี้เจ้าทำอะไร?”

ในขณะที่พูด จ้าวซื่อยังไม่ทันตอบ ซูซานหลางก็ร้อนใจแล้ว “เจ้าคงไม่ได้ทำงานใช่ไหม? เจ้าเพิ่งคลอดซื่อเม่ย ร่างกายเจ้าก็อ่อนแอ กว่าจะรอดมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะทำงานได้ยังไง!”

เมื่อเห็นว่าซูซานหลางกังวล จ้าวซื่อก็รีบอธิบายว่า “พ่อ ข้าไม่ได้ทำ คืออย่างนี้ เจ้าฟังข้าก่อน วันนี้ข้ารู้สึกว่าสภาพจิตใจดีขึ้นไม่น้อย มีแรงขึ้นไม่รู้สึกเหนื่อย เลยอยากจะลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้านบ้าง แต่ที่แปลกก็คือ พอข้าจะออกไป ซื่อเม่ยก็ร้องไห้...”

พอมาคิดดูตอนนี้ จ้าวซื่อก็รู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อมาก บางทีสาวน้อยคนนี้ไม่ได้จำคนได้ แต่นางไม่อยากให้ตนไปทำงาน

จ้าวซื่อมองแววตาที่ฉลาดของซูเสี่ยวลู่ ทันใดนั้นนางก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมา นางพูดต่ออย่างอ่อนโยน “ข้าให้ซานเม่ยเข้ามาดูแลซื่อเม่ย แต่มันก็เป็นเช่นเดิม ข้าจะออกไป ซื่อเม่ยก็ร้องไห้”

หลังจากได้ยินอย่างนั้น ซูซานหลางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก อุ้มซูเสี่ยวลู่ขึ้นมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ซื่อเม่ยของเราฉลาดจริงๆ รู้จักเป็นห่วงแม่ด้วย ช่างเป็นเด็กกตัญญูจริงๆ เลย”

ซูเสี่ยวลู่น้อยเนื้อต่ำใจมาก มองซูซานหลางอย่างจริงจัง

ท่านพ่อช่างดำคล้ำจริงๆ

แต่อ้อมกอดที่กว้างใหญ่ ดวงตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขา ได้มีพ่อเช่นนี้ เป็นความโชคดีอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ว่านี่จะเป็นยุคโบราณ ถึงแม้จะลำบาก แต่นางก็อยากให้ครอบครัวนี้ได้มีชีวิตอยู่ที่ดี

ไม่ว่ายุคไหนๆ การเป็นหมอย่อมมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนางที่มีพื้นฐานความเป็นหมอมายี่สิบปี และยังมีมิติคอยช่วยเหลือ จะไม่มีปัญหาแน่นอน

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ซูเสี่ยวลู่ก็ยิ้มให้ซูซานหลาง

ซูซานหลางรู้สึกอบอุ่นในใจ เขารู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดได้หายไปพร้อมกับรอยยิ้มของลูกสาว ก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วตามอย่างอ่อนโยน “ซื่อเม่ยเป็นเด็กดีจริงๆ รู้จักดูแลแม่ด้วย”

หลังจากชื่นชมลูกสาวแล้ว ซูซานหลางก็หันไปหาจ้าวซื่อ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “แม่ เดือนนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้เต็มที่ คลอดลูกหลายครั้งก่อนก็ดูแลร่างกายไม่ดี คราวนี้ก็บำรุงให้เต็มที่ ไม่มีใครว่าอะไรเจ้าได้แล้ว เรื่องในบ้านให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ หมออู๋ก็บอกแล้ว เจ้าต้องดูแลร่างกายให้ดี ถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา ลูกๆ ของพวกเราจะทำยังไง?”

จริงๆ แล้ว ซูซานหลางอยากจะบอกว่า เขาอยากจะอยู่กับจ้าวซื่อไปจนแก่เฒ่า แต่คำพูดหวานๆ เช่นนี้เขาพูดไม่ออก ดังนั้นจึงต้องอ้างหมออู๋กับเด็กๆ