ตอนที่ 106

“พ่อแม่ของเขาถึงจะเข้มงวดไปบ้าง แต่ยังไงเสียมันก็ยังเป็นบ้าน การทะเลาะกันจนถึงขั้นนี้ช่างน่าเสียดาย ถ้าเพียงแต่เขาอดทนไปอีกไม่กี่ปี รอจนพ่อแม่ล่วงลับไป ก็สามารถแยกตัวออกมาใช้ชีวิตเองได้แล้ว”

พ่อเฒ่าหลี่ถอนหายใจพลางกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกเสียดาย “คนตั้งมากมายก็ใช้ชีวิตอดทนแบบนี้ผ่านมาได้ ทำไมเขาถึงเลือกที่จะตัดขาดความสัมพันธ์เสียเล่า?”

เขาส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจ “คิดหรือว่าการตัดขาดจากครอบครัวจะทำให้ชีวิตดีขึ้น? คนที่จากบ้านมาโดยไม่มีอะไรเลย หลายคนก็จบลงด้วยการตายอยู่กลางป่าเขา กลายเป็นซากศพที่สัตว์ป่ากัดกิน”

“แม้ครอบครัวซูซานหลางจะสามารถพลิกฟื้นชีวิตได้ แต่เขาก็เกือบตายไม่รู้กี่ครั้งกว่าจะมาถึงจุดนี้ การล่าเสือได้นั้นต้องมีโชคมหาศาล โชคแบบนี้ใช่ว่าใครจะมีกันได้ง่ายๆ”

“ในฤดูหนาวอันโหดร้ายเช่นนี้ การตัดสินใจของเฉินหู่ช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย เขาสับสนจนไม่รู้ทิศทางแล้ว”

พ่อเฒ่าหวางส่ายหัวเบาๆ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ “ตอนนี้พูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์เสียแล้ว”

“คันธนูที่ดึงออกมาแล้ว ย่อมไม่มีวันย้อนกลับได้ ทุกอย่างได้กลายเป็นข้อสรุปที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง”

พ่อเฒ่าหลี่หันไปมองยังเส้นทางที่ครอบครัวเฉินหู่ลับสายตาไปก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความขมขื่น “จะฝากชีวิตทั้งครอบครัวไว้กับคนที่ไม่มีสายสัมพันธ์กันเลย ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี”

พ่อเฒ่าหลี่ส่ายศีรษะเบาๆ เขาไม่อาจตัดสินได้ว่าเฉินหู่เป็นเพียงคนสับสนหรือวู่วามเกินไป แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด การกระทำเช่นนี้ย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

แม้ซูซานหลางและครอบครัวจะสามารถสร้างชีวิตที่มั่นคงได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของพวกเขาจะราบรื่นเสมอ การรับครอบครัวหนึ่งมาอยู่ด้วยนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ใครเล่าจะเต็มใจแบกรับความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงเช่นนี้?

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้เป็นการตัดสินใจของครอบครัวเฉินหู่เอง ว่าพวกเขาจะเสียใจในภายหลังหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับพวกเขา

เฉินหู่พาครอบครัวของเขาเดินออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านของซูซานหลาง จนมาหยุดอยู่หน้าประตู

เฉียนซื่อมองเฉินหู่ด้วยสายตากังวล ใบหน้าของนางซีดขาวเพราะความหนาวเย็น มือที่อุ้มลูกชายตัวน้อยที่หลับสนิทแน่นยิ่งกว่าเดิม

เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวยืนเงียบสงบข้างๆ ไม่เอ่ยคำใด

เฉินหู่สูดลมหายใจลึก ยกมือขึ้นเคาะประตู

ในขณะนั้น จ้าวซื่อกำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูก็รีบลุกขึ้นมาเปิด

เมื่อประตูเปิดออก จ้าวซื่อเห็นเฉินหู่และครอบครัวก็มองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นางรีบก้าวออกมา จับแขนเฉียนซื่อไว้พลางกล่าวอย่างจริงใจ “รีบเข้ามาในบ้านก่อนเถอะ ซานหลางเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว ไม่ต้องคิดอะไรให้มากนัก พักอยู่ที่นี่ก่อน”

จ้าวซื่อเป็นคนอัธยาศัยดีเสมอ เฉียนซื่อเองก็มีนิสัยคล้ายคลึงกัน แม้ทั้งสองจะไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน แต่ยามพบกันในอดีต ก็มักจะยิ้มให้กันอย่างสุภาพ

ตั้งแต่ครอบครัวซูซานหลางย้ายมาปลูกเรือนอยู่ชายขอบหมู่บ้าน จ้าวซื่อก็ไม่ได้พบเฉียนซื่ออีก เพราะงานในไร่นาของพวกเขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปในหมู่บ้าน

ยามนี้ เมื่อได้พบกันอีกครั้ง จ้าวซื่อรู้สึกเหมือนได้มองเห็นตัวเองในอดีต นางเข้าใจดีว่าจิตใจของเฉียนซื่อคงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและสับสน

เมื่อซูซานหลางเอ่ยปากจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเฉินหู่ เฉียนซื่อก็เท่ากับกลายมาเป็นน้องสะใภ้ของจ้าวซื่อเช่นกัน

อนาคตจะเป็นอย่างไร นางยังไม่อาจคาดเดาได้ แต่ในตอนนี้ จ้าวซื่อตั้งใจจะจริงใจกับเฉียนซื่อ