ตอนที่ 109

ตาเฒ่าอู๋โบกมือเบาๆ โดยไม่กล่าวอะไร เพียงยกสุราดื่มรวดเดียวหมด

เขาไม่ชอบบรรยากาศเช่นนี้นัก รู้สึกเบื่อหน่ายและอึดอัดอยู่ไม่น้อย

เฉินหู่รู้ดีถึงนิสัยของตาเฒ่าอู๋ จึงไม่ได้พูดอะไรมาก หลังดื่มสุรา ทุกคนก็ร่วมวงกินอาหารด้วยความสนุกสนาน

เมื่อกินเสร็จ ซูซานหลางและจ้าวซื่อช่วยเฉินหู่กับครอบครัวย้ายข้าวของไปบ้านใหม่

เฉินหู่ยืนกรานไม่ยอมรับข้าวสารใดๆ แต่สุดท้ายซูซานหลางและจ้าวซื่อก็ยืนกรานเช่นกัน ทั้งสองให้ข้าวสารห้าสิบชั่ง และมอบข้าวโพดอีกสี่ร้อยชั่งให้แก่เฉินหู่ พร้อมบอกว่าพืชผักในแปลงสามารถมาถอนเอาไปกินได้ทุกเมื่อ

อย่างไรก็ตาม เฉียนซื่อได้หว่านเมล็ดผักในแปลงของตนเองไว้ตั้งแต่เริ่มสร้างบ้าน จนถึงตอนนี้พืชผักเหล่านั้นก็เติบโตดี และพร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยวแล้ว

จ้าวซื่อแบ่งไก่ให้เฉียนซื่อสองคู่ มีตัวผู้สองตัวและตัวเมียอีกสองตัว รวมทั้งหมดสี่ตัว

เฉินหู่และเฉียนซื่อขนของย้ายบ้านพร้อมน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ พวกเขาเข้าใจดีว่าสิ่งของเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งของธรรมดา แต่เป็นน้ำใจอันหนักแน่นที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดี

ทุกสิ่งที่ได้รับมานั้นคือคำอวยพรและความคาดหวังของพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ เป็นความจริงใจที่บริสุทธิ์ อบอุ่น และแสนหวาน

ในขณะเดียวกัน เฉินต้านิวอุ้มเฉินสือ พร้อมกับเฉินเอ้อร์นิวนั่งฟังโจวเหิงสอนหนังสืออยู่ในลานบ้าน ทั้งสามดูอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากจากไป

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกนางได้สัมผัสกับความรู้ ตลอดเวลาหนึ่งเดือนกว่าในบ้านซู เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวสามารถเขียนชื่อตัวเองได้แล้ว และยังรู้จักตัวอักษรอีกไม่น้อย ซึ่งถือเป็นสิ่งที่ล้ำค่าสำหรับพวกนาง

แต่ในอนาคต หากต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมก็ต้องเข้าเรียนในโรงเรียน ซึ่งต้องใช้เงิน ในขณะที่ความรู้ที่พวกนางได้รับจากโจวเหิงนั้นเป็นสิ่งที่ได้มาโดยไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนใดๆ

“พี่ต้านิว พี่เอ้อร์นิว พวกพี่ต้องมาบ้านข้าทุกวันเลยนะ!”

ซูเสี่ยวลู่วิ่งเข้ามาหาเฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิว พลางยิ้มหวานให้พวกนางด้วยความสดใส

“ใช่แล้ว ต้องมาหากันทุกวัน” ซูฉงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “น้องเหิงบอกว่าพวกเราคือพี่น้องกัน และพี่น้องก็ต้องรักกันเหมือนมือและเท้า ต้านิว เอ้อร์นิว เสี่ยวลู่ และซานเม่ย ก็เหมือนกัน”

ซูฉงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงใจ เขารู้ตัวว่าเขาคือพี่ชาย และยิ่งเมื่อโตขึ้น ความหมายของคำว่าพี่ชายก็ชัดเจนในใจยิ่งขึ้น

เขาคือพี่ชายคนโต เป็นผู้นำและเป็นที่พึ่งพิงของทุกคน

“น้องเหิงสอนพวกเราอ่านเขียนทุกวัน เราจะเรียนรู้ไปด้วยกัน และในวันข้างหน้า เมื่อเจ้าสือโตขึ้น พวกเจ้าก็จะสามารถสอนเขาได้เหมือนกัน”

ซูเสี่ยวหลิงเองก็เดินเข้ามาหาเฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิว ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวมองซูเสี่ยวหลิงด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า พวกนางพยักหน้าหนักแน่นด้วยความซาบซึ้ง

เมื่อขนย้ายข้าวของเสร็จแล้ว ครอบครัวซูซานหลางทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของเฉินหู่

ซูฉงยิ้มอย่างร่าเริงขณะให้โจวเหิงขี่หลัง ส่วนซูหวาก็ช่วยกันยกรถเข็นไม้ของโจวเหิงไปด้วย

ด้วยจำนวนคนที่มาช่วยมากมาย ทุกคนจึงช่วยกันเก็บกวาดและจัดการสิ่งของในบ้านของเฉินหู่จนเรียบร้อย

มื้อค่ำในวันนั้นจัดขึ้นที่บ้านของเฉินหู่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เสียงหัวเราะ และการดื่มสุรา