ตอนที่ 114

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้า "ถ้ามีพิษก็กินไม่ได้ เพราะพิษอาจทำให้คนตายได้"

สรรพสิ่งในโลกล้วนมีความสัมพันธ์แบบเกื้อกูลและขัดแย้งกัน มียาดีที่ช่วยชีวิต ก็ย่อมมียาพิษที่ทำให้คนตายเช่นกัน

ตาเฒ่าอู๋พยักหน้า พูดว่า "วันนี้อาจารย์จะสอนให้เจ้ารู้จักพิษ พวกนี้ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าของสำนักหมิงกู่ของเรา เจ้าต้องเรียนรู้ให้หมดทุกอย่าง"

ซูเสี่ยวลู่นั่งลงข้างๆ ตาเฒ่าอู๋ นางถามอย่างหงุดหงิดว่า "อาจารย์ ข้าไม่มีศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงร่วมสำนัก หรืออาจารย์ลุงเลยจริงๆ หรือเจ้าคะ?"

ซูเสี่ยวลู่รู้สึกว่า การเล่าเรียนตำราตั้งหนึ่งตะกร้านี้ ช่างยากลำบากเหลือเกิน วิชาแพทย์ของสำนักหมิงกู่นั้นยอดเยี่ยมนัก แต่ทำไมถึงมีคนน้อยนักล่ะ

ตาเฒ่าอู๋ส่ายหน้าพูดว่า "ไม่มีหรอก สำนักหมิงกู่ของเรามีการสืบทอดเพียงสายเดียวมาโดยตลอด"

ซูเสี่ยวลู่ถามต่อไปอีกว่า "อาจารย์ แต่ตอนนี้อาจารย์เพิ่งรับข้าเป็นศิษย์ อาจารย์ก็อายุไม่น้อยแล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีชีวิตอยู่ได้ถึงอายุของอาจารย์นะ"

ตาเฒ่าอู๋ไอแล้วพูดว่า "เรื่องนี้น่ะ อาจารย์ก็ไม่ปิดบังเจ้าหรอก อาจารย์สำเร็จวิชามาหลายปีแล้ว ตั้งแต่สำเร็จวิชาก็เริ่มมองหาศิษย์มาตลอด ตัวเลือกศิษย์ก็มีไม่ต่ำกว่าแปดถึงสิบคน ถ้าข้าหาศิษย์ที่ชอบที่สุดไม่ได้ ก็จะเลือกสักคนจากตัวเลือกมาสืบทอด สายของเรามักจะเป็นแบบนี้มาตลอด โชคดีที่สวรรค์เมตตา แม้จะมาถึงรุ่นของอาจารย์แล้ว ก็ยังไม่ทำให้การสืบทอดต้องขาดช่วงไป"

คิดแล้ว ตาเฒ่าอู๋ถึงกับรู้สึกภูมิใจ วิชาแพทย์ของสำนักหมิงกู่ที่สืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ ก็ได้รับความเมตตาจากสวรรค์จริงๆ

"อาจารย์ พวกเรารับศิษย์เพิ่มหลายๆ คนไม่ได้หรือเจ้าคะ?"

ซูเสี่ยวลู่คิดสักครู่ แล้วก็ถามว่า "ตำราแพทย์ที่ดีขนาดนี้ แต่กลับถ่ายทอดให้แค่คนเดียว ไม่น่าเสียดายเกินไปหรือ?"

ตาเฒ่าอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า "กฎระเบียบไม่ได้มีข้อห้ามแบบนั้น ต่อไปถ้าเจ้าไม่รังเกียจความยุ่งยาก เจ้าก็รับศิษย์หลายคนได้ แต่อาจารย์ไม่อยากยุ่งยาก สอนเจ้าคนเดียวก็พอแล้ว"

เขาคิดอยู่นิดหน่อย รับศิษย์เพิ่มหลายๆ คนไม่ได้หรือ? ไม่มีกฎระเบียบแบบนั้นนี่นา เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมอาจารย์รุ่นก่อนหน้าหรือรุ่นก่อนหน้าอีกรุ่นถึงไม่รับศิษย์เพิ่มหลายๆ คน

น่าเสียดายที่พวกเขากลับคืนสู่ฟ้าดินไปแล้ว คำตอบนี้เขาไม่รู้แล้ว แต่เขาแค่อยากอยู่อย่างสงบ และอยากรับศิษย์แค่คนเดียวเท่านั้น

"นังหนูเสี่ยวลู่ อย่าถามนั่นถามนี่อีกเลย ตั้งใจศึกษาวิชาให้ดีๆ คราวหน้าถ้าถามอีก อาจารย์จะไม่สนใจเจ้าแล้วนะ"

ตาเฒ่าอู๋ดึงผมเปียเล็กๆ ของซูเสี่ยวลู่ แล้วพูดอย่างจริงจัง

เขาไม่ได้มองซูเสี่ยวลู่เป็นเด็ก ย่อมไม่ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นแปลกๆ ของนาง ครั้งนี้ก็พอแล้ว เขาจะตัดรากถอนโคนความสงสัยนี้ ถ้าถามอีกครั้งเขาจะไม่สนใจนางแล้ว

ซูเสี่ยวแบมืออย่างจนปัญญา "ได้เจ้าค่ะ ศิษย์จำไว้แล้ว"

ซูเสี่ยวลู่คาดเดาในใจว่า ที่อาจารย์อู๋ไม่อยากรับศิษย์หลายคนเพราะรำคาญ ปรมาจารย์การแพทย์แห่งสำนักหมิงกู่คงจะเป็นคนพูดน้อย แม้จะไม่ใช่คนพูดน้อย แต่ก็จะกลายเป็นคนเงียบขรึมในระหว่างเล่าเรียนวิชาแพทย์อันน่าเบื่อเฉกเช่นกัน

เมื่อเวลาผ่านไปก็เกิดเป็นนิสัย ย่อมไม่ชอบความวุ่นวาย แม้จะไม่ได้กำหนดชัดเจนว่าต้องรับศิษย์แค่คนเดียว แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานๆ คนที่ไม่ชอบความวุ่นวายก็จะไม่อยากรับศิษย์หลายคน ขอแค่การสืบทอดไม่ขาดช่วงก็พอ เพราะตั้งแต่สำเร็จวิชาก็เริ่มมองหาตัวเลือกศิษย์แล้วนั่นเอง

จุ๊ๆ ไม่คิดเลยว่าวิชาแพทย์ของสำนักหมิงกู่จะมีจุดด้อยด้วย