ตอนที่ 119

“อาฉง อาหวา ผู้ที่โง่เขลาเช่นนั้นไม่คู่ควรเป็นอาจารย์ ดังนั้นเขาจึงเป็นเพียงบัณฑิตระดับซิ่วไฉตลอดไป สิ่งที่เขาพูด พวกเจ้าอย่าฟังและอย่าเชื่อ คนที่ไร้ความสามารถ ไม่อาจสั่งสอนให้พวกเจ้าเจริญรุ่งเรืองได้ อาจารย์เช่นนี้ ไม่เอาก็ไม่เห็นเป็นไร”

โจวเหิงหนักแน่นมาก เขามองดูซูฉงซูหวา ตำหนิจ้าวโส่วเหรินอย่างจริงจัง เขาอยากให้ซูฉงซูหวาเข้าใจอย่างถ่องแท้ พวกเขาไม่ใช่คนผิด คนที่ผิดคือจ้าวโส่วเหริน

“น้องเหิง ขอบใจเจ้ามากนะ ข้าเข้าใจดี”

ซูหวายิ้มให้โจวเหิง ความไม่เศร้าในใจพลันหายไปทันที เขามองดูดวงตาแน่วแน่ของโจวเหิง ซูหวาย่อมเลือกที่จะเชื่อน้องเหิงของเขาอยู่แล้ว

“น้องเหิงพูดถูก อาจารย์อย่างนั้น ไม่เอาก็ไม่เห็นเป็นไร”

ซูฉงเองก็ยิ้มแล้วเอ่ยกับโจวเหิง

โจวเหิงพยักหน้า สามารถทำให้ซูฉงและซูหวาหลุดพ้นจากผลกระทบของอาจารย์จ้าว เขาก็วางใจแล้ว

ซูเสี่ยวลู่ไม่ได้พูดสิ่งใด นางเพียงวิ่งไปกอดซูฉงกับซูหวา แล้วหอมแก้มพวกเขาสองคน

นางเองก็นึกไม่ถึง ในยุคสมัยเช่นนี้ สำหรับผู้ที่กล้าแหกกฏจากพันธนาการของจริยธรรมช่างยากเย็นเหลือเกิน

แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไป คือไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใด พวกนางทั้งครอบครัวจะรักใคร่กลมเกลียว

“พี่โจวเหิง ท่านยังเดินไม่เสร็จเลย รีบเดินต่อสิ”

ซูเสี่ยวลู่รบเร้าให้โจวเหิงฝึกเดินต่อไป

โจวเหิงพยักหน้า จากนั้นเริ่มการฝึกเดินที่โหดร้ายอีกครั้ง ส่วนซูฉงซูหวากับซูเสี่ยวหลิงซูเสี่ยวลู่ ยืนให้กำลังใจเขาอยู่ข้างๆ

ขณะนี้ภายในเรือนใหญ่

ซูซานหลางได้เล่าเรื่องราวให้จ้าวซื่อฟัง

จ้าวซื่อฟังแล้วน้ำตาไหล นางเองก็เสียใจ แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี นางเพียงกอดซูซานหลางเอาไว้ แล้วร้องไห้เงียบๆ

ผ่านไปสักพักใหญ่ จ้าวซื่อจึงเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น

“พ่อ ไม่เป็นไรนะ พวกเราอยู่ด้วยกันทั้งครอบครัวก็พอแล้ว”

ซูซานหลางถอนหายใจ ในใจเขาหนักหน่วงมาก ดังนั้นคำพูดที่พูดออกมาจึงหนักหน่วงตามไปด้วย

“ขอโทษนะ”

คำพูดทั้งสามคำไร้เรี่ยวแรง มีแต่ความเจ็บปวด

บางที นี่อาจเป็นเพียงเริ่มต้นเท่านั้น สิ่งที่ส่งผลกระทบไม่เพียงแค่การเข้าเรียนของซูฉงซูหวา

ยังมีการแต่งงานในภายหลัง

ในใจซูซานหลางราวถูกมีดกรีด เจ็บปวดแสนสาหัส

จ้าวซื่อเหมือนเข้าใจความเจ็บปวดของเขา จ้าวซื่อเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดซูซานหลาง