ตอนที่ 122

ซูเสี่ยวหลิงยิ้มบางๆ พลางพูดปลอบซูฉงและซูหวา แม้ว่าตัวนางเองจะรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง

โจวเหิงกลับบ้านไปแล้ว จะยังคิดถึงพวกเขาอยู่หรือไม่?

บางทีอาจจะคิดถึง บางทีเมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่ปีก็อาจลืมไปแล้วก็ได้ แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ยังคงหวังว่าเขาจะมีชีวิตที่มีความสุข ไม่ต้องมีเรื่องให้หนักใจ สิ่งที่เขาสอนพวกเขาในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน พวกเขาจะไม่มีวันลืมและจะรู้สึกขอบคุณเขาไปตลอดชีวิต

ซูเสี่ยวหลิงหรี่ตาลง มือยังคงเก็บผักต่อไปโดยไม่หยุด แม้แต่การถอนหายใจ นางก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ในใจ

“ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

ซูหวาพูดเบาๆ ในใจของเขายังรู้สึกไม่อยากให้โจวเหิงกลับบ้าน เขาเข้าใจดีว่าบางทีการแยกจากกันในครั้งนี้ อาจหมายถึงการไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต

แต่ในใจก็ยังต้องมีความหวังที่งดงามบ้าง

ซูเสี่ยวลู่หรี่ตาลงอย่างเงียบๆ นางรู้ดีกว่าซูฉงและซูหวาเสียอีก ว่าโอกาสที่จะได้พบกับโจวเหิงอีกหลังจากที่เขาจากไปนั้นแทบจะไม่มี

นางคิดว่า ในเมื่อเรียนแพทย์มานานพอสมควรแล้ว ก็ควรทำอะไรบางอย่างเพื่อครอบครัวนี้

พี่ใหญ่และพี่รองชื่นชอบการเรียนรู้ แต่ในชนบทเช่นนี้ พวกเขาไม่มีโอกาสได้เข้าเรียน ซูซานหลางเองก็เคยไปสอบถามในตัวเมือง แต่เมื่อกลับมาก็มีท่าทีซึมเศร้า เพราะรู้ว่าพวกเขาไม่มีโอกาสนั้น

พี่ใหญ่และพี่รองชื่นชมโจวเหิง เพราะเขามีความรู้ พวกเขาอยากเป็นเหมือนเขา

ซูเสี่ยวลู่กำหมัดเล็กๆ ของนางแน่น นางตั้งใจแน่วแน่ว่า จะต้องทำให้พี่ใหญ่และพี่รองได้เข้าเรียนสมความปรารถนา บางสิ่งหากรอไปเรื่อยๆ ก็อาจหมดความปรารถนาไปได้ ต้องใช้ช่วงเวลาที่พวกเขายังเยาว์วัยและความกระตือรือร้นยังไม่จางหายไป

พอตกบ่าย ตาเฒ่าอู๋กลับมาจากการเก็บสมุนไพร ซูเสี่ยวลู่ก็รีบวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างกระตือรือร้น

“ท่านอาจารย์ ข้าขอถามอะไรสักหน่อยได้หรือไม่?”

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มประจบพลางบีบนวดไหล่และหลังให้ตาเฒ่าอู๋

ตาเฒ่าอู๋เหลือบมองนางด้วยหางตา ก่อนตอบเสียงเรียบๆ ว่า “เห็นเจ้าเดินวุ่นวายไปทั่วตั้งแต่เมื่อครู่ ถามมาเถิด”

เด็กน้อยคนนี้มีความคิดซับซ้อนอยู่ไม่น้อย ดูออกได้ง่ายว่าเจ้าเด็กนี่ต้องมีเรื่องอยากขอร้องเขา เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะปิดบังเขาได้อย่างไร

“อาจารย์ ท่านคิดว่าข้าสามารถไปรักษาคนในบ้านตระกูลใหญ่ได้หรือไม่? ถ้าข้าบังเอิญมีชื่อเสียงขึ้นมา ท่านจะไม่พอใจหรือเปล่า?”

ซูเสี่ยวลู่ถามด้วยท่าทีว่าง่าย จากนั้นนางก็เสริมเหตุผลเพื่ออธิบายสิ่งที่ถาม ท่านอาจารย์ ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบความยุ่งยาก ข้ารู้ว่าท่านไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่ข้าต้องการทำให้พี่ใหญ่กับพี่รองได้มีโอกาสเข้าเรียน”

ซูเสี่ยวลู่ให้ความเคารพครูอาจารย์เสมอ ตั้งแต่ชาติที่แล้วที่นางเรียนแพทย์แผนจีน นางก็ให้ความสำคัญกับเรื่องมารยาทในวิชาชีพ ในช่วงที่ยังเป็นศิษย์อยู่นั้น ลูกศิษย์จะไม่สามารถไปรักษาโรคที่ยากลำบากด้วยตัวเองได้

เนื่องจากโรคที่ยากลำบากมักมีความไม่แน่นอน หากรักษาไม่สำเร็จอาจทำให้ชื่อเสียงของอาจารย์เสียหายได้

ในชาตินี้ นางได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของตาเฒ่าอู๋ แน่นอนว่านางต้องปฏิบัติตามกฎนี้เช่นกัน ก่อนที่นางจะสำเร็จวิชา ทุกอย่างจะต้องฟังคำสั่งของอาจารย์