ตอนที่ 124

ซูเสี่ยวลู่หัวเราะคิกคัก

ตาเฒ่าอู๋เองก็เผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

อาจเพราะช่วงไม่กี่ปีมานี้ชีวิตที่ดีขึ้น เด็กน้อยคนนี้จึงดูมีน้ำหนักขึ้นมาบ้าง คงราวๆ สามสิบกว่าชั่งได้

แต่สำหรับเขา น้ำหนักแค่นี้ไม่ได้ทำให้เหนื่อยเลยสักนิด

ระหว่างทาง ซูเสี่ยวลู่กลัวว่าอาจารย์จะเหนื่อยเกินไป จึงเสนอหลายครั้งว่าจะลงมาเดินเอง แต่ตาเฒ่าอู๋ก็ไม่สนใจนางเลย จนกระทั่งมองเห็นตัวเมืองลิบๆ เขาถึงได้วางนางลงเพื่อพักสักครู่

ซูเสี่ยวลู่รีบช่วยกดไหล่และนวดหลังให้อาจารย์ทันที

ตาเฒ่าอู๋หยิบน้ำเต้าใส่น้ำออกมายื่นให้นาง พลางพูดว่า “ยัยหนู ดื่มน้ำก่อนเถอะ”

ซูเสี่ยวลู่ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “อาจารย์ ข้าไม่กระหาย ท่านดื่มเถอะ”

ตาเฒ่าอู๋ก็ไม่ได้ดื่มน้ำเช่นกัน หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พาซูเสี่ยวลู่เดินเข้าเมืองต่อ

เมื่อมาถึงในตัวเมือง ตาเฒ่าอู๋ก็พาซูเสี่ยวลู่ตรงไปยังจวนตระกูลซุนทันที

ซูเสี่ยวลู่ที่อดสงสัยไม่ได้ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ว่า “อาจารย์ พวกเราจะไปแบบนี้เลยหรือ? จวนตระกูลซุนจะยอมให้พวกเราเข้าไปหรือไม่?”

นางมองดูตาเฒ่าอู๋ที่ดูเหมือนเป็นเพียงชายชราธรรมดาคนหนึ่ง ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก หากไม่บอกใครล่วงหน้า ว่าชายผู้นี้คือหมอเทวดาแห่งสำนักหมิงกู่ คงไม่มีใครจำได้

สำหรับเรื่องนี้ ซูเสี่ยวลู่เชื่อมั่นอย่างยิ่ง เพราะตาเฒ่าอู๋ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านหนานซานมาหลายปี คนในหมู่บ้านมักมาขอให้เขารักษาอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ เสมอ ทุกคนก็แค่คิดว่าเขามีฝีมือด้านการแพทย์พอใช้เท่านั้นเอง

เมื่อได้ยินคำถามของซูเสี่ยวลู่ ตาเฒ่าอู๋เหลือบตามองนางพลางพูดว่า “ยัยหนู เก็บความสงสัยไว้ในใจเถอะ แค่ตามข้ามาก็พอ”

ตาเฒ่าจงใจทิ้งปริศนาเอาไว้ ไม่ยอมบอกอะไรซูเสี่ยวลู่

ยิ่งทำให้ซูเสี่ยวลู่รู้สึกอยากรู้มากขึ้น แต่ด้วยความอดทนของนาง นางก็เลือกที่จะเดินตามชายชราโดยไม่ซักถามอีก

เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนตระกูลซุน ตาเฒ่าอู๋หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา ยื่นให้กับบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูพลางพูดว่า “นำจดหมายนี้ไปส่งให้เจ้านายของเจ้าดู”

บ่าวรับใช้มองเห็นตราตระกูลซุนที่ประทับอยู่บนซองจดหมาย ก็รับไว้ด้วยความนอบน้อมพลางพูดว่า “ท่านกรุณารอสักครู่”

จากนั้นเขารีบร้อนวิ่งเข้าไปในจวนเพื่อแจ้งข่าว

ตาเฒ่าอู๋ยืดอกอย่างภูมิใจ ก่อนจะลูบเคราขาวของตนด้วยท่าทางพึงพอใจ

ซูเสี่ยวลู่เกิดความสงสัยอีกครั้ง พลางถามว่า “อาจารย์ ท่านมีจดหมายแนะนำตัวมาได้อย่างไรหรือ?”

ที่แท้ก็มีจดหมายอยู่จริง แต่จดหมายฉบับนี้มาจากไหนกันเล่า? ซูเสี่ยวลู่เริ่มรู้สึกว่าตาเฒ่าอู๋มีความลับมากมาย