ตอนที่ 126

เมื่อถูกชม ตาเฒ่าอู๋ที่ทำหน้าขรึมมาตลอดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ซูเสี่ยวลู่รีบถามต่อด้วยน้ำเสียงใสว่า “ท่านอาจารย์ ข้าดูดีหรือไม่เจ้าคะ?”

ตาเฒ่าอู๋เหลือบมองนางแวบหนึ่งก่อนตอบว่า “ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ยังมีจมูกกับตาคู่นั้นเหมือนเดิม เจ้าไม่ได้เปลี่ยนหน้าหลังอาบน้ำนี่”

แม้จะชมอ้อมๆ แต่สำหรับตาเฒ่าอู๋ นั่นก็มากพอแล้ว เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักที่จะพูดคุยเรื่องนี้ต่อ จึงหันไปพูดกับซุนปั๋วเฉิงว่า “นำทางเถอะ”

ซุนปั๋วเฉิงพยักหน้ารับก่อนหมุนตัวนำทางไป

ซูเสี่ยวลู่เดินตามอยู่ด้านหลัง ภายในจวนตระกูลซุนนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง ชวนให้มองเพลินตา

อากาศหนาวเย็นในเดือนสิบสองนั้น ภายในจวนตระกูลซุนยังมีดอกเหมยหลากหลายชนิดผลิบานอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยผสมกับอากาศเย็นๆ ทำให้รู้สึกสดชื่น

ซูเสี่ยวลู่อดไม่ได้ที่จะมองดูดอกเหมยเหล่านั้นหลายครั้ง

เหลียนซื่อที่เดินอยู่ข้างหลัง สายตาของนางจับจ้องไปที่ซูเสี่ยวลู่ด้วยความอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตา

นางกำห่อกระดาษที่ถืออยู่เบาๆ และในที่สุดก็ดึงชายเสื้อของซูเสี่ยวลู่อย่างแผ่วเบา

ซูเสี่ยวลู่หยุดเดินและหันกลับมามองเหลียนซื่อด้วยความสงสัย

เหลียนซื่อยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะยื่นห่อกระดาษในมือให้นางดู พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หิวหรือเปล่า?”

ซูเสี่ยวลู่เข้าใจได้ทันทีว่าเหลียนซื่อกำลังหยิบขนมมาให้ นางสัมผัสได้ถึงความเอ็นดูที่เหลียนซื่อมีต่อนาง จึงรับห่อกระดาษไว้พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานใสว่า “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาสะใภ้”

เหลียนซื่อยิ้มอ่อนโยน ดวงตาของนางแดงเล็กน้อย นางลูบหัวของซูเสี่ยวลู่อย่างแผ่วเบาก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้องขอบคุณ กินเถิด”

ซูเสี่ยวลู่เปิดห่อกระดาษออก พบว่าภายในเป็นขนมชิ้นเล็กๆ แต่ละชิ้นขนาดเท่านิ้วมือข้อหนึ่ง นางหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วเริ่มกิน

ขนมมีรสหวานอ่อนๆ ละมุนลิ้น และละลายในปาก นับว่าอร่อยมาก

ตลอดทาง ซูเสี่ยวลู่กินขนมไปเรื่อยๆ และเมื่อมาถึงจุดหมายพอดี ขนมก็หมด

เหลียนซื่อที่คอยสังเกตซูเสี่ยวลู่อยู่ตลอด ยื่นมือไปรับกระดาษห่อขนมจากนาง และส่งต่อให้สาวใช้ จากนั้นนางใช้ผ้าเช็ดมือที่พกติดตัวมา เช็ดมือของซูเสี่ยวลู่ด้วยความอ่อนโยน

เหลียนซื่อเช็ดมือให้ซูเสี่ยวลู่อย่างอ่อนโยน แววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูนั้นปิดไม่มิดเลยทีเดียว

ขณะนั้นซุนปั๋วเฉิงได้เข้าไปข้างในกับตาเฒ่าอู๋แล้ว

ซูเสี่ยวลู่รู้สึกซาบซึ้งในความอ่อนโยนของเหลียนซื่อ แต่ก็ไม่อยากทำให้เสียเวลาเพราะยังมีธุระสำคัญต้องทำ นางจึงชักมือกลับอย่างสุภาพพร้อมกล่าว “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาสะใภ้ แต่ข้าคงต้องขอเข้าไปก่อนค่ะ”

เหลียนซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ พลางกล่าว “เจ้าไม่ต้องไปก็ได้ เจ้าชอบอะไรบอกป้ามา เดี๋ยวป้าจะอยู่เล่นเป็นเพื่อนเจ้าเองดีหรือไม่?”

เหลียนซื่อมองซูเสี่ยวลู่เป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ นางจึงคิดไปเองว่าซูเสี่ยวลู่ควรสนุกกับการเล่นมากกว่า

แต่ซูเสี่ยวลู่กลับพูดด้วยท่าทีจริงจังว่า “ท่านอาสะใภ้ ข้าต้องไปตรวจชีพจรเพื่อตรวจอาการลูกๆ ของท่านเจ้าค่ะ”

ขณะนั้น เสียงของตาเฒ่าอู๋ก็ดังมาจากในห้อง “เสี่ยวลู่ เข้ามาได้แล้ว”