ตอนที่ 129

ซุนจื่อเชียนไม่พูดอะไรอยู่นาน ซูเสี่ยวลู่จึงอดมิได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมาเอง

นางแน่ใจว่านางไม่ได้วินิจฉัยผิด นางมองดูซุนจื่อเชียน เห็นสีหน้าตกตะลึงของเขา ซูเสี่ยวลู่จึงรู้สึกโล่งใจ ที่แท้ก็แค่ประหลาดใจมากเท่านั้นเอง

ซุนจื่อเชียนได้สติกลับมาแล้วพยักหน้าติดๆ กัน "เจ้าพูดถูกต้อง ร่างกายของข้าเป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่ข้า บิดาของข้าก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน"

ซุนจื่อเชียนมองดูซูเสี่ยวลู่ ในสายตามีความเคารพที่แตกต่างออกไป

ซุนปั๋วเฉิงยังเอ่ยปากขึ้นมาว่า "เป็นอย่างนั้นจริงๆ แม้แต่บิดาของข้าก็เป็นแบบนี้ นี่คือร่างกายที่อ่อนแอสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ไม่ถือว่าเป็นโรคร้ายแรงอะไร นอกจากป่วยง่ายแล้วก็ไม่มีผลกระทบอื่นใด"

นี่คือความอ่อนแอที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ

แต่ซูเสี่ยวลู่กลับพูดว่า "แม้จะห่างไกลมาก แต่ข้าบอกได้เลยว่า แม้จะไม่ใช่โรคร้ายแรง แต่มันเป็นพิษบางอย่างที่ตกค้างอยู่ ตกค้างอยู่ในร่างกายและทำลายร่างกาย จึงทำให้ป่วยง่าย และยังส่งผลกระทบต่อบุตรหลานด้วย"

ซุนจื่อเชียนขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะมองไปทางบิดาของตัวเอง

ซุนปั๋วเฉิงมองซูเสี่ยวลู่ พลางแสดงสีหน้าครุ่นคิด

ตาเฒ่าอู๋ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เขาก้าวไปข้างหน้าจับมือของซุนจื่อเชียนเพื่อจับชีพจร แล้วพูดว่า "นังหนู เจ้าทำให้อาจารย์ประหลาดใจนะ อาจารย์ยังไปไม่ถึงระดับของเจ้าเลย"

ซูเสี่ยวลู่ก็ดีใจที่ได้รับคำชม ประสาทสัมผัสของนางเฉียบคมยิ่งกว่าคนทั่วไป อาจเป็นเพราะนางมีพื้นที่พิเศษก็ได้

ซุนปั๋วเฉิงถอนหายใจแล้วพูดว่า "ความสามารถของท่านอาจารย์น้อยทำให้ตาเฒ่ารู้สึกทึ่งยิ่งนัก ในบรรพบุรุษของตระกูลซุนของข้า จริงๆ แล้วท่านปู่ของข้าเคยเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ตอนนั้นตระกูลซุนมีบุตรหลานมากมาย เป็นแม่ทัพรับใช้แว่นแคว้น มีอยู่ปีหนึ่งเกิดศึกใหญ่ บุรุษตระกูลซุนล้มตายในสนามรบจนหมด ท่านปู่ของข้าเพื่อช่วยอดีตฮ่องเต้จึงรับลูกธนูอาบยาพิษแทน หลังจากบาดเจ็บหายดีก็ลาออกมาทำการค้า ต่อมาบิดาของข้าเกิดมา ร่างกายอ่อนแอป่วยตลอดทั้งปี มาถึงข้าก็เป็นเช่นเดียวกัน แล้วบุตรชายของข้าจื่อเชียนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน......"

ส่วนเรื่องมีบุตรหลานน้อย ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ตระกูลซุนมีพื้นเพเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ครอบครัวเรียบง่ายแต่งภรรยาเพียงคนเดียว แต่งงานกับคนที่ตนเองชอบ ไม่คิดจะมีอนุ ต้องการอยู่กับภรรยาของตนไปชั่วชีวิต

เรื่องการมีบุตรเป็นเรื่องของสวรรค์ ตั้งครรภ์ยาก ภรรยาของเขาเคยคลอดบุตรชายแล้วตั้งครรภ์อีกครั้ง แต่แท้งเมื่ออายุครรภ์ได้เพียงสามเดือน

มาถึงรุ่นของซุนจื่อเชียน เหลียนซื่อตั้งครรภ์แฝดทุกครั้ง สองครั้งแรกแท้งหมด มีแค่ซุนเป่าเชี่ยนกับซุนเป่าซ่านที่ใช้ยาแรงๆ บางอย่างถึงรักษาไว้ได้

ซุนปั๋วเฉิงหยุดชะงักทันที "ระ หรือว่า......"

เขาไม่ได้พูดประโยคต่อไป เพียงแต่มองเหลียนซื่อด้วยความรู้สึกผิดและพูดว่า ‘ขอโทษด้วย’