ตอนที่ 140

เมื่อซูซานหลางออกจากประตู เขาก็กล่าวลาพ่อบ้านซุนพร้อมกับเฉินหู่ จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกลับบ้านด้วยกัน

พ่อบ้านซุนมองตามแผ่นหลังของซูซานหลางและเฉินหู่ พลางคิดในใจว่า เมื่อร้านขายผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดของพวกเขาเปิดตัว เขาต้องไปอุดหนุนแน่นอน

เมื่อคิดเช่นนี้ พ่อบ้านซุนก็หมุนตัวกลับเข้าไปในจวน จากนั้นไปยังลานหน้าบ้านเพื่อรายงานเรื่องที่พาซูซานหลางเข้ามาในจวนให้ซุนปั๋วเฉิงทราบ

ซุนปั๋วเฉิงและซุนจื่อเชียนต่างแปลกใจเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้น กล่าวได้ว่า เรากับครอบครัวของคุณหนูตัวน้อยนี้ มีวาสนาต่อกันมาหลายปีแล้วสินะ”

ซุนจื่อเชียนกล่าวด้วยความประทับใจ

ซุนปั๋วเฉิงเองก็รู้สึกเช่นกัน “เป็นเพราะบรรพบุรุษของตระกูลซุนช่วยปกปักรักษาตระกูลเราไว้ ทำสิ่งดีจึงได้ผลตอบแทนดีเช่นนี้ จื่อเชียน พวกเราควรทำความดีเพิ่มขึ้นไปอีก เพื่อสั่งสมบุญกุศลให้แก่ลูกหลานในภายภาคหน้า”

เมื่อพูดจบ ซุนปั๋วเฉิงก็หันไปพูดกับพ่อบ้านซุนว่า “ซุนอัน เจ้าลุกขึ้นเถอะ ต่อไปหากครอบครัวของซูซานหลางต้องการมาหาลูกสาว ให้เชิญเข้ามาทางประตูหน้าและต้อนรับอย่างดี”

ซูเสี่ยวลู่และหมอเทวดาได้ช่วยชีวิตครอบครัวพวกเขาไว้ คนตระกูลซูย่อมถือเป็นแขกคนสำคัญ ควรได้รับการต้อนรับอย่างดี

พ่อบ้านซุนรับคำด้วยความนอบน้อม

ซุนปั๋วเฉิงกล่าวต่อ “ให้คนรับใช้คอยรอรับคำสั่งอยู่บริเวณลานนั้น ดูแลให้ดี ท่านหมอรักการดื่มสุรา ให้ส่งเหล้าหมักจู๋ชิงสองไหจากที่เก็บสมบัติในจวนไปให้เขาลองชิม และลองสังเกตดูว่าท่านอาจารย์น้อยชอบสิ่งใดเป็นพิเศษ”

พ่อบ้านซุนพยักหน้ารับคำ เมื่อเห็นว่าไม่มีคำสั่งเพิ่มเติมจึงขอตัวออกไป

หลังจากพ่อบ้านซุนจากไปแล้ว ซุนปั๋วเฉิงจึงหันไปพูดกับซุนจื่อเชียนว่า “จื่อเชียน วันนี้พ่อมีความสุขจริงๆ”

ซุนจื่อเชียนยิ้มพยักหน้า “ท่านพ่อ ข้าก็รู้สึกมีความสุขเช่นกัน”

ซุนปั๋วเฉิงนึกถึงคำขอของซูเสี่ยวลู่ เขาจึงกำชับอีกครั้งว่า “เรื่องโรงเรียน เจ้าต้องจัดการให้เสร็จโดยเร็ว พยายามทำให้สองพี่น้องตระกูลซูได้เข้าเรียนภายในสองสามวันนี้ จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เข้าใจหรือไม่?”

ซุนจื่อเชียนยิ้มรับและกล่าวว่า “ลูกเข้าใจแล้ว”

ซุนจื่อเชียนรู้ดีว่าบิดาใส่ใจเรื่องนี้มากจริงๆ ถึงได้กำชับหลายครั้ง ด้วยความเคารพ เขาจึงรับคำและตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

ซุนปั๋วเฉิงมองบุตรชายด้วยความพึงพอใจ พลางยิ้มและกล่าวว่า “ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปอยู่กับภรรยาและลูกเสียเถิด”

ซุนจื่อเชียนพยักหน้ารับคำแล้วขอตัวออกไป

ซุนปั๋วเฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นจึงเดินไปยังโถงบรรพบุรุษ เพื่อนำข่าวดีนี้ไปจุดธูปบอกกล่าวแก่บรรพชน

บางที หากหลานชายหายดีแล้ว ต่อไปได้แต่งงานมีลูกหลายคน และทุกคนมีสุขภาพแข็งแรง พวกเขาอาจจะได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านเมืองอีกครั้ง ความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษและคำสอนที่สืบทอดมานั้น ทุกครั้งที่มองดูเขามักจะรู้สึกเสียดาย

ชีวิตที่ควบม้าพุ่งทะยานด้วยความอิสระและความกล้าหาญนั้น เป็นสิ่งที่ใฝ่ฝันตลอดชีวิตจริงๆ