ตอนที่ 147

วันนี้พูดมากเกินไปแล้ว ทำให้เขาไม่มีอารมณ์จะเปิดปากพูดอีกต่อไป

ซูซานหลางหยุดฝีเท้าไว้ครู่หนึ่ง ฟังคำพูดของตาเฒ่าอู๋แล้ว เขาดูเหมือนจะเข้าใจในทันทีว่า ตาเฒ่าอู๋พูดไม่ผิด เป็นเขาเองที่ด้อยประสบการณ์เกินไป

เขาหันกลับไป ค้อมตัวลงคำนับคนในเรือนอย่างเงียบๆ

"ขอบคุณขอรับ"

ซูซานหลางเก็บกล่องที่อยู่ในอกเสื้อให้เรียบร้อย แล้วก้าวออกจากประตูเรือนของตาเฒ่าอู๋ด้วยความมุ่งมั่น

เมื่อซูซานหลางกลับมาที่ห้อง จ้าวซื่อกำลังรอเขาอยู่

พอเห็นซูซานหลางกลับมา จ้าวซื่อก็เอ่ยถามว่า "พ่อ เป็นอย่างไรบ้าง"

ซูซานหลางส่งกล่องให้จ้าวซื่อแล้วพูดว่า "ข้าเอากลับมาแล้ว เก็บไว้ให้ดีนะ ต่อไปเมื่อซื่อเม่ยของเราออกเรือน จะได้มอบเป็นสินเดิมให้นาง"

จ้าวซื่อรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง "นะ นี่มันมากเกินไปแล้ว"

ซูซานหลางตบหลังมือของจ้าวซื่อเบาๆ แล้วพูดว่า "แม่ของลูก ไม่มากหรอก เดี๋ยวข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังอย่างละเอียด"

จ้าวซื่อรู้ว่าคงมีเรื่องอะไรสักอย่าง นางอยากรู้ แต่ก็ไม่รีบร้อน เพราะรู้ว่าซูซานหลางจะเล่าให้นางฟังเอง

หลังจากซูซานหลางเข้านอน เขาก็เล่าทุกอย่างที่ตาเฒ่าอู๋พูดให้จ้าวซื่อฟัง

จ้าวซื่อฟังอย่างเงียบๆ จนจบ ผ่านไปสักครู่จึงพูดว่า "เช่นนั้นเราก็เก็บไว้เถอะ"

เมื่อนึกถึงบุตรชายทั้งสองคน จ้าวซื่อก็พิงซูซานหลางแล้วพูดว่า "พ่อ ถ้าเจ้าฉงกับเจ้าหวาประสบความสำเร็จจริงๆ ก็คงดี จากนั้นเจ้าก็จะเชิดหน้าชูตาได้ พวกเราก็จะสบายใจ ถึงตอนนั้น พวกเขาจะใช้ชีวิตอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว"

"ตอนนั้นเราสองคน ก็จะอยู่เฝ้าบ้านเดิมอย่างสบายใจ รอให้ลูกๆ เหนื่อยแล้วกลับมาเยี่ยมที่บ้าน เราสองผู้เฒ่าก็แค่ปลูกผักทำไร่ ทำงานเมื่อตะวันขึ้น พักผ่อนเมื่อตะวันตก ดีหรือไม่?"

จ้าวซื่อพูดพลางขยับเข้าใกล้ขึ้น นางรู้ว่าซูซานหลางอาจจะรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง นางไม่ได้ปลอบใจเขา แต่นางจะบอกเขาว่า ไม่ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร นางก็ยินดีที่จะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

ติดตามเขาไปชั่วชีวิต นอนเตียงเดียวกับเขา ไม่ทิ้งกันไปไหน

ซูซานหลางกอดจ้าวซื่อแน่น เขาพยักหน้าแล้วตอบว่า "ดี"

ซูซานหลางรู้สึกอบอุ่นในใจ เขารู้ว่าไม่ว่าเขาจะเป็นบุรุษแบบไหน ด้อยประสบการณ์ก็ตาม ดื้อรั้นก็ช่าง จ้าวซื่อก็จะอยู่เคียงข้างเขา

คิดแล้ว ซูซานหลางก็อดยิ้มไม่ได้ พลางกล่าวว่า "ชีวิตนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ได้แต่งเจ้ามาเป็นภรรยาของข้า"

"แม่ ขอบคุณที่เจ้าอยู่เคียงข้างข้าเสมอมา"

ซูซานหลางจุมพิตที่หน้าผากของจ้าวซื่อเบาๆ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "จริงๆ แล้ววันนี้ตอนที่พี่ใหญ่พูดกับข้าแบบนั้น ตอนแรกข้ารู้สึกสับสนนิดหน่อย กลัวว่าข้าจะทำให้เขาขุ่นเคืองโดยใช่เหตุ แล้ววันหน้าซื่อเม่ยจะพลอยลำบากไปด้วย แต่สุดท้ายคำพูดของพี่ใหญ่ก็ทำให้ข้าเข้าใจว่า เขาให้ความสำคัญและเอาใจใส่ซื่อเม่ยมากแค่ไหน"

"กลับกลายเป็นข้าที่คับแคบ ต่อไปซื่อเม่ยของเราได้ร่ำเรียนกับเขา พวกเราก็ไม่ต้องกังวลแล้ว แม้เขาจะไม่ชอบพูดมาก อารมณ์เย็นชา แต่ก็ถือว่าซื่อเม่ยเป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆ ใครดูถูกซื่อเม่ย เขาก็จะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ถ้าข้าไม่ใช่บิดาของซื่อเม่ย เขาคงไม่แม้แต่จะมองข้าเสียด้วยซ้ำไป"

"จะว่าไปแล้วก็เป็นความผิดของข้า ตัวข้าเองที่ด้อยประสบการณ์ เงินจำนวนนี้สำหรับพวกเราแล้ว หลายชั่วอายุคนก็หาไม่ได้ แต่สำหรับตระกูลใหญ่ๆ มันกลับไม่ได้มีค่าอะไรเลย"