ตอนที่ 15 ไข่หนึ่งฟอง

ซูฉงและซูหัวถูกดึงดูดความสนใจ รีบวิ่งไปก่อนใครแล้ว

ซูซานหลางได้สติ รีบเดินตามไปทันที แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ได้ยินเสียงซูฉง ซูหัว และซูซานเม่ยร้องด้วยความประหลาดใจ

"แม่ไก่ไข่แล้ว"

ซูฉง ซูหัว และซูซานเม่ย ต่างล้อมวงอยู่รอบรังหญ้าในเล้าไก่ ไก่เพศผู้และเพศเมียเพียงคู่เดียวที่มีอยู่ในบ้านได้ถอยไปอยู่ข้างหนึ่งอย่างเงียบ ๆ ส่งเสียงร้อง 'กุ๊ก ๆ' อย่างตื่นตระหนก

ซูซานหลางรู้สึกประหลาดใจไม่แพ้กัน "ไก่ออกไข่แล้วหรือ?"

ซูซานเม่ยใช้สองมือประคองไข่ไก่อย่างระมัดระวัง นางค่อย ๆ ยื่นไข่ไก่เปลือกขาวสะอาดใบนี้ให้ซูซานหลางพร้อมพูดด้วยความดีใจ "พ่อ เอาไปต้มให้แม่กินได้ไหม?"

ซูซานหลางรับไข่มาแล้วพยักหน้าให้ซูซานเม่ย "ได้สิ เดี๋ยวพ่อจะทำซุปไข่ ให้พวกเจ้าทุกคนได้ดื่มพร้อมกับแม่ ดื่มกันคนละคำ"

เมื่อตอนจับไก่เพศผู้และเพศเมียมา ซูซานหลางก็สังเกตว่าแม่ไก่ตัวนี้คงยังไม่พร้อมออกไข่ อีกทั้งยังผอมมาก

ไม่คิดเลยว่าเพียงไม่กี่วัน ก็จะได้ไข่มาอีก

เขามองไปที่ไก่สองตัวนั้น แล้วเพิ่งสังเกตว่าแม่ไก่ดูอ้วนขึ้น

เมื่อนึกถึงความขยันของซูซานเม่ย ซูซานหลางอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะนาง "ซานเม่ย เจ้าลำบากมาก นี่เป็นความดีความชอบของเจ้า รอให้แม่เจ้าพ้นช่วงอยู่ไฟ ไข่ฟองแรกที่ออกมา พ่อจะต้มให้เจ้ากิน"

ซูซานเม่ยยิ้มและพยักหน้า "ได้เจ้าค่ะ"

นางจำรสชาติของไข่ไก่ไม่ได้แล้ว แต่มันหอมมาก เพียงได้กลิ่นก็รู้ว่าต้องอร่อยแน่นอน

ซูฉงและซูหัวยังไม่เข้าใจว่าอยู่ไฟหมายถึงอะไร แต่จำได้เพียงว่าซูซานหลางบอกว่าจะทำซุปไข่ให้ดื่มกันได้คนละคำ ทั้งสองจึงซ้อมกันอย่างไร้เดียงสา ดูท่าทางเหมือนกำลังคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรให้ดื่มได้มากกว่าหนึ่งคำ

มองดูลูกชายสองคนที่กำลังสูดอากาศอย่างไร้เดียงสา ซูซานหลางได้แต่ลูบศีรษะพวกเขาด้วยความอ่อนใจ

เมื่อทำความสะอาดบ่อน้ำเสร็จ ซูซานหลางก็ไปจัดการที่ดินรกร้างหลังบ้าน เขาขุดทั้งดินทั้งหญ้าออกมา ซูฉง ซูหัว และซูซานเม่ยก็ตามไปช่วยคัดแยกเศษหญ้าและรากหญ้าออกจากดินด้วย

ครอบครัวทำงานกันอย่างสนุกสนาน ตอนบ่ายฟ้าเริ่มมืดครึ้ม อากาศเปลี่ยนแปลงไป

พวกเขาทำงานกันจนถึงค่ำ ขุดที่ดินออกมาได้หนึ่งไร่ เศษหญ้าถูกขุดออกมากองไว้มากมาย ปล่อยให้ตากแดดจนแห้ง แล้วจุดไฟเผาให้ได้ขี้เถ้า จากนั้นนำมาหว่านบนที่ดิน เมื่อทำเช่นนี้ซ้ำ ๆ ดินก็จะอุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ที่ดินผืนนี้ถูกปล่อยรกร้างมาหลายปีแล้ว เพราะก่อนหน้านี้ที่บ้านมีที่ดินแปลงอื่นและการบำรุงดินนั้นใช้เวลามาก พ่อเฒ่าซูจึงไม่ให้ใครลงแรงที่นี่

แต่ตอนนี้ที่ดินผืนนี้กลายเป็นแหล่งอาหารของครอบครัว ซูซานหลางจึงทุ่มเทแรงกายอย่างเต็มที่

ตอนเย็น ซูซานหลางทำซุปไข่ โดยใส่น้ำให้มากหน่อยเพื่อให้ลูก ๆ ทั้งสามคนได้ดื่มกันคนละถ้วยเล็ก ๆ

เขานำส่วนที่เหลือไปให้จ้าวซื่อ จ้าวซื่อประหลาดใจเล็กน้อยและถามว่า “พ่อของลูก ไข่มาจากไหนกัน?”

เพราะแม่ไก่ที่บ้านไม่น่าจะออกไข่ได้ในตอนนี้

ซูซานหลางยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้านอนหลับตอนกลางวันจึงไม่รู้ ไข่ไก่ฟองนี้แม่ไก่เพิ่งไข่วันนี้ ซานเม่ยขยันจับแมลงมาให้ไก่กินทุกวัน ไก่ก็อ้วนขึ้นจนออกไข่ได้ รีบดื่มเถิด หอมมากเลย”

แม้จะเป็นเพียงไข่ไก่ฟองเดียว แต่กลิ่นไข่กลับหอมฟุ้งไปทั่ว

จ้าวซื่อมองซูซานหลางแล้วเอ่ยว่า “พ่อของลูก เจ้าดื่มก่อนเสียสองคำเถิด”

ซูซานหลางรีบปฏิเสธ “ข้าดื่มทำไม เจ้าต่างหากที่ควรดื่ม”

หากไม่ติดที่ข้อจำกัดในตอนนี้ เขาคงฆ่าไก่เพื่อทำซุปให้จ้าวซื่อดื่มบำรุงร่างกายไปแล้ว

จ้าวซื่อมองซูซานหลางด้วยสายตาแน่วแน่ "หากเจ้าไม่ดื่ม ข้าก็จะไม่ดื่มเช่นกัน"

ซูซานหลางเห็นจ้าวซื่อดื้อดึงเช่นนี้ ก็จนใจต้องดื่มสองคำ ซุปนั้นไม่มันนัก รสชาติออกจะจืด แต่กลับมีกลิ่นไข่ที่หอมละมุนอย่างมาก

ซูซานหลางอดคิดไม่ได้ว่า นี่อาจเป็นไข่ที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยได้กินมา

ซูซานหลางดื่มไปสองอึกก็ไม่ยอมดื่มอีกแล้ว จ้าวซื่อจึงถือชามและค่อย ๆ จิบทีละนิด