ตอนที่ 161

ถ้าไม่เหมาะสมก็คือไม่เหมาะสม ไม่จำเป็นต้องฝืนใจเลย

เมื่อได้ยินเฉินหู่พูดแบบนี้ เฉียนซื่อก็รู้สึกผิดในใจ "พ่อ เรามีส่วนช่วยน้อยมาก แต่ยังต้องแบ่งเงินครึ่งหนึ่ง ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย"

เฉียนซื่อคิดว่านางแค่ลงแรงทำงาน และสิ่งที่นางทำก็ไม่ได้ยากอะไร งานที่ยากลำบากทั้งหมดเป็นของครอบครัวซูซานหลาง แต่เงินกลับต้องแบ่งกันระหว่างสองครอบครัว นางคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่ควร

เฉินหู่เองก็นิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นว่า "ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว เราไปคุยกับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้กันใหม่ เพื่อจัดการแบ่งส่วนนี้อีกครั้ง"

เฉียนซื่อพยักหน้า "ได้"

เฉียนซื่อยิ้มบางๆ ขณะที่เฉินหู่มองท่าทางยามที่นางหลุบตาลง ก็อดคิดไม่ได้ว่า หากไม่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้านี้ เฉียนซื่อก็คงดูงดงามไม่น้อย

เฉินหู่คิดว่าทั้งซูฉงซูหวายังสามารถรักษาให้หายได้ เขาจึงอดมิได้ที่จะเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

เฉินหู่พูดขึ้นว่า "แม่ พอดีเสี่ยวลู่ก็อยู่บ้าน เราลองไปขอให้นางดูสักหน่อยดีหรือไม่?"

เฉียนซื่อรู้สึกสงสัยยิ่ง "ดูอะไรหรือ?"

เฉินหู่มองเฉียนซื่อ และพูดอย่างจริงจัง "ลองดูว่ามีวิธีช่วยลบรอยแผลเป็นของเจ้าได้หรือไม่"

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินหู่ เฉียนซื่อก็รู้สึกใจเต้นแรง พลางเงยหน้าขึ้นมองเฉินหู่ด้วยความไม่อยากเชื่อ

ในใจมีแสงแห่งความหวังเล็กน้อยวาบขึ้นมา แต่ก็พลันดับลงอย่างรวดเร็ว เฉียนซื่อเบือนสายตาออกไป พลางกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "พ่อของลูก อันนี้ของข้าผ่านมาหลายปีแล้ว คงรักษาไม่ได้แล้วล่ะ ไม่ต้องเสียเวลาทำเรื่องนี้หรอก"

ตอนเด็กๆ นางเคยจินตนาการว่า ถ้าสามารถลบรอยแผลเป็นบนใบหน้าได้ก็คงจะดีมาก

นางก็หาได้หน้าตาอัปลักษณ์ แต่ถึงจะลบรอยแผลเป็นได้ มือของนางก็ไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้

เช่นนั้นคนมากมายก็ยังคงเรียกนางว่านังมือด้วนอยู่ดี

ตอนนี้นางเป็นทั้งภรรยาและมารดาแล้ว เฉินหู่ปฏิบัติต่อนางอย่างดีและไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ นางเองก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไร เพียงแค่ดูแลลูกๆ ให้เติบโตอย่างดีก็พอ

"แม่ เจ้าอย่าพูดแบบนั้นเลย เจ้าคือแม่ของลูกข้านะ พวกเราจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต อะไรที่ดีสำหรับเจ้าก็สำคัญและสมควรทำ เมื่อก่อนไม่มีโอกาส แต่ตอนนี้มีโอกาสแล้ว เราควรลองดู"

เฉินหู่ยืนกรานเป็นอย่างยิ่ง เขาคิดว่าในเมื่อซูฉงซูหวารักษาได้ บางทีรอยแผลเป็นของเฉียนซื่อก็อาจมีวิธีรักษาได้เหมือนกัน

ตลอดปีที่ผ่านมา เฉียนซื่อไม่ต้องก้มหน้าหรือห่อไหล่อยู่ในบ้านอีกต่อไป เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ดีมาก

แต่เมื่อออกไปข้างนอก นางยังคงก้มหน้าหลบเลี่ยงสายตาผู้คนโดยไม่รู้ตัวเสมอ

รอยแผลเป็นบนใบหน้าทำให้นางรู้สึกด้อยค่า เขาหวังจากใจจริงว่าเฉียนซื่อจะดีขึ้นได้ เพื่อที่นางจะได้มีความมั่นใจ

เฉินหู่ที่ใส่ใจนางถึงขนาดนี้ ทำให้เฉียนซื่อซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า