ตอนที่ 169

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มหวานราวกับกำลังนำสมบัติล้ำค่ามาเสนอ นางยื่นชามโจ๊กให้โจวเหิงพลางพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “พี่โจวเหิง อาหารสมุนไพรนี้ช่วยบำรุงร่างกายได้ดีนัก จะทำให้ร่างกายท่านอบอุ่น แถมยังช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดของเส้นเอ็นขาได้อีกด้วย ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมมากเจ้าค่ะ”

โจวเหิงเม้มริมฝีปาก มองอาหารสมุนไพรในชามอย่างพินิจพิจารณา สีสันและลักษณะช่างเหมือนกับที่ตาเฒ่าอู๋เคยทำไว้แทบไม่ผิดเพี้ยน

เมื่อเขาเงยหน้ามองซูเสี่ยวลู่อีกครั้ง นางกลับส่งยิ้มหวานใสซื่อมาให้ รอยยิ้มที่ดูราวกับนางฟ้าแต่ในสายตาของเขา กลับให้ความรู้สึกเหมือนปีศาจตัวน้อย

โจวเหิงได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า เขาเคยกินอาหารสมุนไพรขมๆ มามากมายแล้ว ความขมเพียงเล็กน้อยจะสักเท่าไหร่กัน

เขารับชามมาด้วยท่าทางสงบและกล่าวขอบคุณอย่างนุ่มนวล “ขอบใจนะ เสี่ยวลู่”

เมื่อเขาตักคำแรกเข้าปาก รสชาติที่ได้รับทำให้เขาพูดไม่ออก อาหารสมุนไพรนี้ต้มจนเนื้อเนียนละเอียด แต่กลับแห้งเกินไป กลืนก็ไม่ได้ เคี้ยวก็ไม่ออก แถมยังมีกลิ่นรสของสมุนไพรที่กระแทกรสชาติอย่างรุนแรง

โจวเหิงสามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่า อาหารสมุนไพรที่ซูเสี่ยวลู่ทำ ช่างเลวร้ายยิ่งกว่าที่ตาเฒ่าอู๋เคยทำเสียอีก!

แต่เมื่อโจวเหิงมองไปที่ซูเสี่ยวลู่ซึ่งกำลังจ้องเขาด้วยดวงตาเปล่งประกายราวกับเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาไม่อาจแน่ใจได้ว่านางกำลังแกล้งเขาหรือเปล่า

อย่างไรเสีย อาหารจานนี้ไม่ได้ถึงกับเป็นพิษ แค่รสชาติย่ำแย่เท่านั้น อีกทั้งมันก็ยังมีประโยชน์ต่อร่างกายอยู่ โจวเหิงจึงกัดฟันทนกินเข้าไปคำโตๆ

ซูเสี่ยวลู่มองดูเขากินอย่างเอร็ดอร่อย นางยิ่งมั่นใจในฝีมือของตัวเองขึ้นไปอีก “พี่โจวเหิง เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ดีใช่หรือไม่?”

โจวเหิงกินจนหมดชาม ก่อนจะพยักหน้าอย่างเรียบง่ายแล้วพูดว่า “ก็ดี”

เมื่อสบตากับดวงตาเปล่งประกายของนาง เขาก็ไม่กล้าพูดทำร้ายความรู้สึกของนางอีกต่อไป ช่างเถอะ ปล่อยให้นางได้ดีใจเสียหน่อยก็ไม่เป็นไร ในเมื่อแม้แต่ซูเสี่ยวหลิงก็ยังเอ็นดูนางมากถึงเพียงนี้

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มอย่างร่าเริง พลางรับชามกับตะเกียบไปล้างอย่างเบิกบาน

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เสียงเฉินหู่ดังมาจากด้านนอก “เสี่ยวลู่ อยู่บ้านหรือไม่?”

โจวเหิงลุกไปเปิดประตูให้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เสี่ยวลู่กำลังอยู่ในครัวขอรับ”

เฉินหู่และเฉียนซื่อกล่าวขอบคุณโจวเหิง ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในครัว

ขณะนั้น ซูเสี่ยวลู่กำลังล้างหม้อและจานชามด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

เฉินหู่และเฉียนซื่อเดินเข้ามา เฉียนซื่อรีบก้าวไปอุ้มซูเสี่ยวลู่ลงจากแท่นเตาแล้วพูดว่า “เสี่ยวลู่ ให้ข้าทำเอง เจ้าตัวยังเล็กอยู่”

เพราะซูเสี่ยวลู่ตัวเล็ก นางจึงต้องใช้เก้าอี้เสริมเพื่อให้ล้างจานและขัดหม้อได้สะดวก

เฉียนซื่อใช้ผ้ากันเปื้อนที่คาดเอวของนางเช็ดมือให้ซูเสี่ยวลู่อย่างอ่อนโยน ราวกับดูแลเฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิว

ซูเสี่ยวลู่พูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาสะใภ้”