ตอนที่ 173

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูซานหลางและครอบครัว รวมถึงเฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิว พากันแบกผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดเข้าตลาดในตัวเมืองเหมือนเช่นเคย ส่วนซูเสี่ยวลู่และตาเฒ่าอู๋ก็เดินทางกลับไปยังจวนตระกูลซุน

เฉินหู่และเฉียนซื่อตื่นแต่เช้าเพื่อจัดการงานบ้าน และเมื่อฟ้าสว่าง เฉินหู่ก็ออกเดินทางไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน

ใกล้ช่วงปีใหม่แล้ว ครอบครัวส่วนใหญ่ในหมู่บ้านไม่ได้ยุ่งมากนัก พื้นที่ไร่ที่ปกคลุมด้วยหิมะก็ละลายหมดแล้ว งานหลักของคนในหมู่บ้านตอนนี้คือการพลิกดินเตรียมเพาะปลูกในปีหน้า หรือเข้าไปในป่าเพื่อตัดฟืนเตรียมไว้ใช้ในบ้าน

ส่วนผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้าน มักจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ปล่อยให้ลูกหลานที่มีกำลังไปทำงานในไร่แทน

ผู้ใหญ่บ้านหวางเองก็ไม่ต่างกัน ด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน จึงใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้านบ่อยขึ้น

เมื่อเฉินหู่เดินเข้ามา ผู้ใหญ่บ้านหวางก็คิดว่าตัวเองมองผิดไป จนกระทั่งเฉินหู่เดินเข้ามาในลานบ้าน เขาถึงมั่นใจว่าเฉินหู่ตั้งใจมาหาเขาจริงๆ

เฉินหู่ยิ้มพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร “ท่านผู้เฒ่า ข้ามาหาท่านวันนี้เพราะมีของบางอย่างอยากซื้อจากบ้านของท่าน”

“ของอะไรล่ะ? บอกข้ามาสิ” ผู้ใหญ่บ้านหวางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ตั้งแต่เฉินหู่ย้ายออกไป เขากลับไม่ได้ลำบากอย่างที่ใครคาดคิด ตรงกันข้าม เขาสามารถตั้งหลักปักฐานใหม่ได้อย่างมั่นคง ซึ่งทุกคนรู้ดีว่าเป็นเพราะความช่วยเหลือของซูซานหลาง

แต่ตราบใดที่ซูซานหลางเต็มใจช่วยใคร คนในหมู่บ้านก็ไม่มีใครคิดจะว่าอะไร

เฉินหู่ไม่อ้อมค้อม เขากล่าวตรงไปตรงมา “ท่านผู้ใหญ่ ข้าต้องการซื้อผักหนึ่งพันชั่ง ข้ายินดีจ่ายในราคาหนึ่งเหวินต่อชั่ง ข้าคิดว่าบ้านท่านน่าจะมีผักจำนวนมากอยู่ หากไม่พอ ท่านช่วยแนะนำบ้านอื่นๆ ให้ข้าด้วยได้หรือไม่”

ผู้ใหญ่บ้านหวางถามขึ้นด้วยความสงสัย “เจ้าหู่ ผักตั้งพันชั่ง เจ้าจะเอาไปทำอะไรนักหนา บ้านเจ้าก็กินไม่หมดอยู่แล้ว ต่อให้ทำเป็นผักแห้งก็คงกินได้หลายปี”

เฉินหู่ไม่ได้ปิดบัง เขาพูดตรงๆ “ข้ากับพี่ใหญ่ทำธุรกิจขายผักอยู่ ผักจากแปลงของเราไม่พอขาย จึงต้องมาซื้อจากคนในหมู่บ้านเพิ่ม”

“ที่แท้ก็ทำธุรกิจ นั่นก็ไม่มีปัญหา”

ผู้ใหญ่บ้านหวางเข้าใจดีว่าครอบครัวของเฉินหู่และซูซานหลางสนิทกันมาก การทำธุรกิจร่วมกันจึงเป็นเรื่องธรรมดา

หนึ่งพันชั่ง ในราคาชั่งละหนึ่งเหวิน เท่ากับเงินหนึ่งตำลึงพอดี หากขายผักในบ้านไปบ้าง ก็จะมีเงินพอสำหรับซื้อของสำหรับปีใหม่ ผักในบ้านมีมากอยู่แล้ว กินเองก็ไม่หมด

เฉินหู่กล่าวเพิ่มเติม “ท่านผู้เฒ่า ข้าขอพูดไว้ก่อน เพื่อจะได้ไม่เกิดปัญหาทีหลัง ผักใบเขียวข้าจะไม่รับใบเหลือง ใบเน่า หรือยอดอ่อนที่ยังอ่อนเกินไป ส่วนกะหล่ำปลีต้องเป็นหัวที่แน่นสมบูรณ์ หากไม่ดี ข้าจะไม่รับ”

แม้จะเก็บมาแล้ว เขาก็จะไม่รับหากไม่ตรงตามคุณภาพที่กำหนด