ตอนที่ 176

เฉินหู่หยุดคิดสักครู่ก่อนยิ้มและพูดว่า “ไม่มีปัญหา ข้าคนเดียวก็ทำได้ไม่น้อยแล้ว”

เฉียนซื่อที่ยืนฟังอยู่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยความตื่นเต้น “พี่ใหญ่ นี่... นี่เร็วมากเลยนะ...”

นางนึกว่างานนี้จะเริ่มหลังปีใหม่ ไม่คาดคิดว่าจะเป็นเรื่องของอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ซูซานหลางพยักหน้า “ใช่ ต้องลำบากน้องสะใภ้หน่อยแล้ว”

เฉียนซื่อรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ ไม่ลำบากเลย”

ซูซานหลางรู้ดีว่าเฉียนซื่อคงต้องใช้เวลาเพื่อปรับตัวและเตรียมใจ เมื่อพูดธุระเสร็จ เขาจึงกล่าวลา “งั้นข้าขอตัวกลับก่อน”

เฉินหู่เดินไปส่งซูซานหลางที่หน้าประตู หลังจากเขาออกไปแล้ว เฉินหู่ก็กลับมาที่บ้าน พูดกับเฉียนซื่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “แม่ เจ้าอย่ากังวลไป ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้แน่นอน”

เฉียนซื่อยิ้มเขินๆ และพยักหน้า “อืม ข้าจะพยายามข่มความกลัวในใจให้ได้”

นางรู้ว่าซูซานหลางลำบากมากกว่าจะหาความร่วมมือจากโรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลได้ นางจะปล่อยให้ตัวเองเป็นตัวถ่วงไม่ได้เด็ดขาด

เฉินหู่มองนางด้วยความห่วงใย “แม่ อย่าให้ตัวเองกดดันมากเกินไป ทำเหมือนที่เจ้าทำอยู่ทุกวัน ตอนนั้นแค่คิดว่าเจ้ากำลังทำอาหารให้พวกเรากินในบ้านก็พอ”

“พ่อพูดถูก พวกเราก็เชื่อว่าแม่ต้องทำได้แน่!”

เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิวช่วยกันพูดปลอบและให้กำลังใจเฉียนซื่อ

แม้แต่เฉินสือ ที่อายุเพียงหนึ่งขวบเศษ แม้จะยังไม่เข้าใจนัก แต่ก็วิ่งมาหาเฉียนซื่อ กอดขาของนางพลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่ชัดเจน “แม่เก่งที่สุด...”

เฉียนซื่อเผยรอยยิ้ม แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่ในใจของนางกลับรู้สึกอบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิ

วันรุ่งขึ้นเมื่อออกเดินทาง เฉียนซื่อตามไปด้วย

ส่วนเฉินหู่พาเฉินสือไปจัดการทำผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ด เฉินสือที่เริ่มเดินได้แล้วไม่ชอบอยู่ในตะกร้าหลัง หากเฉินหู่ไม่สนใจเขา เขาก็เริ่มร้องไห้เสียงดัง

โจวเหิงเดินออกมา ขณะนั้นเฉินหู่กำลังปลอบเฉินสืออยู่ เขาพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า “เจ้าเหิง ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้ารำคาญ ข้าจะรีบปลอบเขาให้หลับเดี๋ยวนี้แหละ”

โจวเหิงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ขณะที่เดินเข้าไปพูดว่า “เขายังไม่อยากนอนหรอก หากท่านไว้ใจข้า ให้ข้าพาเขาไปเล่นเถอะ”

เฉินสือที่จำโจวเหิงได้ รีบปรบมือด้วยความดีใจและร้องเรียกเสียงดัง “พี่เหิง!”

โจวเหิงยิ้มเล็กน้อยก่อนอุ้มเฉินสื้อออกจากตะกร้า แล้วพาเขาเข้าไปเล่นในบ้าน

โจวเหิงยิ้มบางๆ ก่อนยื่นมืออุ้มเฉินสือออกมา แล้วจูงมือพาเขาเข้าไปเล่นในห้องด้านใน

เฉินหู่มองลูกชายที่เลิกร้องไห้แล้ว ก็รู้สึกขอบคุณโจวเหิงในใจ เมื่อไม่มีเสียงร้องของเฉินสือ เฉินหู่ก็สามารถตั้งใจทำงานได้เต็มที่

ฝีมือทำผักดองของเฉียนซื่อ เฉินหู่ช่วยนางบ่อยครั้งจนเรียนรู้วิธีทั้งหมด งานนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

ที่บ้านของซูซานหลาง มีถังไม้และโอ่งน้ำขนาดใหญ่หลายใบ ซึ่งเพียงพอสำหรับการทำผักดองในปริมาณมาก โดยปกติผักดองกว่าหนึ่งร้อยชั่งจะถูกขายออกไปทุกวัน ถังขนาดใหญ่ที่บรรจุได้สามร้อยสี่ร้อยชั่ง มักจะหมดภายในสองวัน