ตอนที่ 186

การเสียกำไรเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ สิ่งสำคัญคือต้องมองไปให้ไกลกว่านั้น

คิดดูสิ หากตระกูลซูและตระกูลเฉินที่ร่วมมือกันทำธุรกิจเกิดขาดทุนขึ้นมา ในตอนนั้นหากพวกเขาอยากกลับมาขายผักให้ซูซานหลางอีก ซูซานหลางอาจไม่รับซื้ออีกต่อไปก็ได้

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ผู้เฒ่าหวางจึงยิ่งมั่นใจมากขึ้น เขาจะไม่ทำตัวเหมือนคนที่กลับคำพูด

ครอบครัวที่ยังรอคำตอบจากผู้เฒ่าหวางในที่สุดก็ได้รับคำตอบ แม้พวกเขาจะผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ยังพูดว่า

“มากหน่อยก็คือเงินเหมือนกัน ซูซานหลางไม่ยอมเพิ่มราคา งั้นพวกเราก็ไม่ขายให้เขาแล้ว”

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย แสดงความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน

ผู้เฒ่าหวางไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่ย้ำว่าให้ทุกคนตัดสินใจกันตามความสมัครใจ

ดังนั้น ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยจึงเลือกขายผักเขียวและกะหล่ำปลีให้กับตระกูลซูและตระกูลเฉิน งานทำผักดองและผักดองถูกจัดการที่บ้านตระกูลเฉิน โดยมีซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลางรับหน้าที่อย่างมั่นอกมั่นใจในการนำไปขาย

ทั้งสองตระกูลร่วมกันซื้อผักดองมาเกือบสองพันชั่ง และยังเสียค่าเช่าร้านไปถึงหกตำลึง ทุกอย่างเริ่มต้นอย่างคึกคักเพื่อเร่งทำผักดองออกขาย

วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง เหลือเวลาเพียงสองวันก่อนถึงวันปีใหม่ ร้านเซิ่งห่าวเว่ยของตระกูลซูและตระกูลเฉินก็เปิดกิจการอย่างเป็นทางการ

ซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลาง รวมถึงเฉินหลงและเฉินเฉียงต่างตั้งตารอด้วยความยินดี หวังว่าจะมีลูกค้ามากมายหลั่งไหลเข้ามาซื้อของในร้าน แต่ฉากคึกคักอย่างที่พวกเขาคิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

เมื่อหันไปมองฝั่งตรงข้ามกลับเห็นว่า ร้านของครอบครัวซูซานหลางกำลังทำธุรกิจได้อย่างคึกคักยิ่งกว่า

วันนี้ ซูเสี่ยวลู่ไม่ต้องไปฝังเข็มให้ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยน เมื่อรู้ว่าธุรกิจของครอบครัวต้องเผชิญกับคู่แข่งรายแรก นางย่อมต้องมาช่วยเหลืออย่างเต็มที่

ด้วยความน่ารักและน้ำเสียงอ่อนหวานของซูเสี่ยวลู่ ทำให้บรรดาลูกค้าขาประจำไม่ต้องคิดอะไรมาก พวกเขาตรงเข้าร้านของซูซานหลางทันทีโดยไม่ลังเล

ยังมีโรงเตี๊ยมอีกหลายแห่งที่เข้ามาซื้อของในปริมาณมาก แม้จะเป็นวันเปิดร้าน “เซิ่งห่าวเว่ย” แต่ครึ่งค่อนวันกลับไม่มีใครเดินเข้ามาเลย

เหตุผลก็คือ พวกเขาไม่ได้เตรียมให้ลูกค้าลองชิม เมื่อมีคนเข้ามาดูแล้วพบว่าชิมไม่ได้ ก็พากันถอนใจและบอกว่า

“ช่างเถอะ ไปซื้อที่ร้านสือโหย่วเว่ยดีกว่า ที่นั่นยังให้ลองชิมก่อนอีก”

เมื่อเห็นว่าร้านสือโหย่วเว่ยมีลูกค้าแน่นขนัดและธุรกิจรุ่งเรือง ซูต้าหลาง ซูเอ้อร์หลาง และคนอื่นๆ ในร้านเซิ่งห่าวเว่ยก็มองด้วยความอิจฉาจนดวงตาแทบลุกเป็นไฟ

“ไม่ได้การ เราต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นธุรกิจนี้คงไปต่อไม่ได้” ซูต้าหลางกัดฟันพูด

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เฉินหลงและเฉินเฉียงเป็นคนมาหาพวกเขา บอกว่าพวกเขาก็มีฝีมือทำผักดองได้เหมือนกัน จึงเสนอให้ทั้งสองตระกูลร่วมมือกันเปิดร้าน เพื่อช่วยกันทำเงิน