ตอนที่ 192

จ้าวซื่อเองก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เสียดายที่เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กชาย

ซูเสี่ยวลู่ได้ยินเสียงทอดถอนใจของซูซานหลาง นางยิ้มตาหยีพลางกล่าวอย่างร่าเริงว่า “ถึงข้าจะเป็นผู้หญิงก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ข้าน่ะเป็นศิษย์ของหมอเทวดานะเจ้าคะ”

การที่ซูซานหลางและจ้าวซื่อจะรู้สึกเช่นนี้ นับว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะคนทั่วไปมักคิดว่าชายเท่านั้นที่สามารถยืนหยัดเป็นเสาหลักของครอบครัวได้ ส่วนหญิงเพียงแค่แต่งงานมีลูก ไม่ว่าฉลาดแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องวนเวียนอยู่กับเรื่องแต่งงานและคลอดบุตร

ยิ่งสำหรับตระกูลร่ำรวย การมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

แต่เรื่องพวกนั้นเป็นของคนอื่น ชีวิตของนางเองจะเป็นเช่นไร นางเท่านั้นที่จะกำหนด

ซูซานหลางและจ้าวซื่อต่างอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จ้าวซื่อจะหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “ใช่แล้ว ซื่อเม่ยพูดถูกต้อง”

ซูซานหลางเองก็กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “พ่อกับแม่จะภูมิใจในตัวเจ้าเสมอ”

ใช่แล้ว ลูกสาวคนที่สี่ของเขาไม่เหมือนใคร นางเป็นศิษย์ของหมอเทวดา ทั้งยังมีบุคลิกโดดเด่นแตกต่างจากคนทั่วไป นางช่างพิเศษเหลือเกิน

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มอย่างมีความสุข แล้วก้มหน้าตั้งใจต้มยา

นางไม่ได้บอกซูซานหลางและจ้าวซื่อว่า เมื่อถึงวันที่นางบรรลุนิติภาวะ นางจะออกจากบ้านไปท่องเที่ยวสี่ทิศทั่วหล้า ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี ไร้ซึ่งความเสียใจ

ส่วนเรื่องแต่งงานอะไรนั้น นางยังมิได้ใส่ใจนักในเวลานี้

หลังจากเคี่ยวยาให้กลายเป็นเนื้อครีมสีขาวใสแล้ว ซูเสี่ยวลู่ก็ดับเตาเล็กๆ รอให้ครีมเย็นตัวลง จากนั้นจึงบรรจุลงกล่อง แบ่งออกเป็นหลายกล่องเล็กๆ

นางเก็บกล่องใหญ่ที่สุดไว้ให้จ้าวซื่อ พลางกล่าวว่า “พ่อก็ใช้ได้นะเจ้าคะ”

ซูซานหลางยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “พ่อไม่ต้องใช้หรอก”

รอยแผลเป็นบนตัวเขาไม่ได้รบกวนอะไรนัก จึงไม่คิดจะลบรอยเหล่านั้นออก ส่วนจ้าวซื่อนั้นจำเป็นกว่า ให้จ้าวซื่อใช้ก็เพียงพอแล้ว

ซูเสี่ยวลู่ยังนำครีมไปมอบให้ซูฉงและซูหวา จากนั้นก็นึกถึงว่าขาของโจวเหิงมีรอยแผลเป็นด้วย นางจึงมอบให้อีกหนึ่งกล่อง

หลังจากแจกจ่ายเรียบร้อย ซูเสี่ยวลู่ก็รีบวิ่งไปบ้านเฉินหู่ทันที

ส่วนซูฉงและซูหวาเก็บของเรียบร้อยแล้วก็กลับไปตั้งใจเรียนต่อ

โจวเหิงมองซูเสี่ยวลู่โดยไม่รู้ตัว แต่นางไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เผยรอยยิ้มบางเบา

ในขณะนั้นเอง ซูซานหลางและจ้าวซื่อก็เรียกทุกคนมาทานข้าว

ซูฉงและซูหวาลุกขึ้นทันที ซูฉงกล่าวว่า “น้องเหิง ไปช่วยกันจัดโต๊ะเถอะ”

ซูหวากล่าวว่า “ข้าจะไปตามท่านอาจารย์มากินข้าวด้วย”

ทั้งสองคนเดินออกไปก่อน

ซูเสี่ยวหลิงลุกขึ้นเตรียมจะเดินตาม แต่โจวเหิงคว้าแขนเสื้อของนางไว้ เมื่อซูเสี่ยวหลิงหันกลับมา โจวเหิงก็ยื่นกล่องครีมลบรอยแผลเป็นวางลงบนฝ่ามือของนาง

เขากล่าวเบาๆ ว่า “เจ้าใช้เถิด ข้าไม่เป็นไร”

พูดจบ โจวเหิงก็เดินผ่านนางไป ซูเสี่ยวหลิงยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรู้สึกอบอุ่นในใจ นางรับน้ำใจของโจวเหิงไว้