ตอนที่ 194

เสียงร้องของหวังซื่อดังขนาดนั้น แน่นอนว่าต้องเกิดเรื่องขึ้น หากพวกเขาไปดูความวุ่นวาย อาจจะโดนดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

ซูฉงซูหวาพยักหน้าตามอย่างเชื่อฟัง

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อจึงกลับเข้าไปในครัว

ไม่นานนัก เสียงร้องตกใจดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงของแม่เฉิน พร้อมกับเสียงทะเลาะกันของคนในตระกูลซูกับตระกูลเฉิน

เสียงดังมากจนทั้งหมู่บ้านได้ยิน แม้จะอยู่ไกลก็ยังได้ยิน แต่ไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น

ในตอนนั้น ตาเฒ่าอู๋ได้สะพายตะกร้าใบเล็กบนหลังแล้วออกไปข้างนอก

ซูเสี่ยวลู่มองเขาเดินออกไป จึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนถามว่า "อาจารย์ ท่านไม่กินซาลาเปาหรือเจ้าคะ?"

ตาเฒ่าอู๋ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปในหมู่บ้าน นี่เขากำลังจะไปดูความวุ่นวายแน่ๆ

ตาเฒ่าอู๋โบกมือโดยไม่หันหน้ากลับมา

เขาใช้ข้ออ้างว่าจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเพื่อไปดูความวุ่นวาย

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มพลางกล่าวว่า "กลับบ้านกัน กลับบ้านกัน รอให้อาจารย์กลับมา แล้วพวกเราค่อยถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น"

ไม่ไกลนัก เฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิวก็มองออกมาจากหน้าประตูบ้าน เมื่อเห็นว่าซูเสี่ยวลู่และคนอื่นๆ กลับบ้านแล้ว พวกนางก็กลับเข้าบ้านเช่นกัน และเล่าให้เฉินหู่กับเฉียนซื่อฟังว่าตาเฒ่าอู๋ออกไปข้างนอก

เฉียนซื่อถอนหายใจ "นี่มันช่วงปีใหม่แท้ๆ เฮ้อ......"

ในช่วงปีใหม่ การที่สองครอบครัวมีเรื่องทะเลาะกันแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่พวกเขาเคยตั้งใจจะช่วงชิงกิจการและเล่นงานพวกตนทั้งสองครอบครัว เฉียนซื่อก็รู้สึกเห็นใจไม่ลง แต่นางก็ยังกังวลว่าเฉินหู่อาจจะใจอ่อน

เฉินหู่ไม่ได้ใส่ใจนัก เขายิ้มและพูดว่า "แม่ วันนี้เราจะทำอาหารกี่อย่างดี?"

เมื่อไม่กี่วันก่อน แบ่งเงินกันครั้งหนึ่งจากการขายสูตรอาหารได้เงินมายี่สิบตำลึง ขายผักดองเปรี้ยวกับผักดองเผ็ดก็ได้เงินมาอีกยี่สิบตำลึง ใช้หนี้ซูซานหลางไปสามสิบตำลึงแล้ว ปีใหม่นี้ ครอบครัวก็ดูมีฐานะขึ้นมาก ทั้งไก่ เป็ด ปลา และเนื้อก็ซื้อมาได้ครบ

เฉียนซื่อยิ้มอย่างอ่อนโยนและตอบว่า "ทำเป็ดพะโล้ ไก่ตุ๋นเหลือง ปลาต้มผักดอง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ปลานึ่งซีอิ๊ว ยังมีกระดูกหมูตุ๋นผักดองด้วยนะ"

เพิ่มเครื่องเคียงอีกสองสามอย่าง มื้อค่ำส่งท้ายปีใหม่ของปีนี้ก็ถือว่าหรูหรามากทีเดียว

เฉินหู่ได้ยินดังนั้นก็กลืนน้ำลายและพูดว่า "แค่ได้ยินก็ทำเอาน้ำลายสอแล้ว"

เฉียนซื่ออดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นวัตถุดิบในครัว สายตาของนางก็อ่อนโยนลง

ชีวิตของครอบครัวพวกนางจะดีขึ้นทุกปี

ปีหน้า เมื่อคืนเงินยี่สิบตำลึงที่ยังติดพี่ใหญ่ไปแล้ว พอถึงสิ้นปีพวกนางยังจะเหลือเงินเก็บอีกหลายร้อยตำลึง