ตอนที่ 196

โจวเหิงก้าวออกจากประตู พลางถอนหายใจเบา ๆ มองไปยังขอบฟ้าที่แสนห่างไกล ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลอยู่ลึก ๆ

เขาได้ส่งจดหมายไปเนิ่นนานนัก แต่จนบัดนี้หาได้รับตอบกลับไม่เลย ไม่ทราบว่าเหตุการณ์เป็นเช่นไร เขาไม่อาจกระทำสิ่งใดได้ นอกจากคอยรออย่างสงบใจ

ด้วยความกังวลในใจ โจวเหิงจึงกลับไปยังตระกูลซู

ในเวลานี้ ครอบครัวซูซานหลางและเฉินหู่ ต่างมุ่งความสำคัญอยู่ที่กิจการค้า

หลังปีใหม่ ร้านของตระกูลซูและตระกูลเฉินก็หาได้เปิดอีกไม่ แต่กิจการของครอบครัวซูซานหลางและเฉินหู่ยังต้องพัฒนาต่อ ดังนั้นในปีนี้จึงปลูกผักกาดเขียวและผักกาดขาวไว้ในพื้นที่หลายหมู่

ส่วนที่นาก็ปลูกข้าว

ทั้งสองครอบครัวไม่มีเวลาว่าง ซูซานหลางและเฉินหู่จึงหาโอกาสไปยังเรือนผู้ใหญ่บ้าน ขอให้ช่วยพลิกดินและปลูกพืช พร้อมให้ค่าจ้างตอบแทน

งานดีเช่นนี้ ผู้ใหญ่บ้านยินดีช่วยเหลือเป็นอย่างยิ่ง

หลังปีใหม่ ซูซานหลางมักเดินทางไปซื้อผักกาดเขียวจากหมู่บ้านอื่น ชาวบ้านจึงเริ่มกระวนกระวายใจ ต้องไปขอร้องผู้ใหญ่บ้าน จนเมื่อเดือนอ้ายล่วงเลยมาถึงกึ่งกลางแล้ว พ่อเฒ่าหวางจึงถือโอกาสถามขึ้นมาอย่างไม่เป็นทางการ ระหว่างที่ซูซานหลางกับเฉินหู่กำลังปรึกษาเรื่องการเพาะปลูก

พอถามจบแล้ว พ่อเฒ่าหวางก็กล่าวว่า “ซานหลาง เสี่ยวหู่ พวกเจ้ามีความคิดอย่างไร จงให้คำตอบแน่ชัดแก่ท่านผู้เฒ่าเสียเถิด’”

เฉินหู่ไม่ได้เอ่ยวาจาใด เขาเพียงหันไปมองซูซานหลางเท่านั้น

ซูซานหลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยต่อพ่อเฒ่าหวางว่า “ท่านผู้เฒ่า แต่ก่อนข้ายินดีซื้อผักจากหมู่บ้านนี้ เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างกัน แต่พวกเขากลับเปลี่ยนใจโดยไม่คำนึงถึงความเกื้อกูลใด ๆ ตอนนี้จะมาขายให้ข้าอีก จริง ๆ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องรับซื้อ แต่ถ้าพวกเขายินดีจะขาย ข้าก็พร้อมจะรับซื้อในราคาสามชั่งสองอีแปะ หากเห็นว่าราคาน้อยเกินไปและไม่อยากขาย ก็แล้วแต่พวกเขาเถิด”

สำหรับคนอื่น เขารับซื้อในราคาเพียงหนึ่งอีแปะเท่านั้น

แต่กลับลดราคาเฉพาะสำหรับคนที่เคยขายผักให้ตระกูลซูและตระกูลเฉินมาก่อนเท่านั้น

พ่อเฒ่าหวางได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกตกใจ เขาเข้าใจดีว่าซูซานหลางหมายความว่าอย่างไร

ตระกูลซูและตระกูลเฉินเคยคิดที่จะตัดหนทางทำมาหากินของซูซานหลางและเฉินหู่ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ บัดนี้ที่ซูซานหลางทำเช่นนี้ ก็เพื่อเป็นการแก้แค้นนั่นเอง

คราวนี้พ่อเฒ่าหวางก็เข้าใจแล้วว่า พวกเขาไม่มีทางกลับคืนสู่ตระกูลอีกต่อไป และยังได้สร้างความบาดหมางกับตระกูลจนหมดสิ้นอย่างสิ้นเชิง

แต่บัดนี้ซูซานหลางและเฉินหู่ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว พวกเขามีความมั่นใจและฐานะที่มั่นคงแล้ว หากตระกูลซูและตระกูลเฉินมีความคิดเห็นขัดแย้ง เขาในฐานะผู้ใหญ่บ้านก็จะไม่สนับสนุนตระกูลซูและตระกูลเฉิน แต่เขาจะเลือกสนับสนุนซูซานหลางและเฉินหู่แทน

ดังนั้น หลังจากที่พ่อเฒ่าหวางครุ่นคิดอยู่ในใจสักพัก ก็กล่าวว่า “ดี ข้าจะนำคำนี้ไปบอกพวกเขาเอง ส่วนเรื่องจ้างคนงาน ข้าจะจัดการให้เองเช่นกัน”

“ดี ขอบคุณท่านท่านผู้เฒ่า เช่นนั้นพวกข้าสองพี่น้องขอตัวกลับก่อน”