ตอนที่ 214

เขาเสียเวลาทั้งชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์ หากศิษย์ที่ทำให้เขาภาคภูมิใจได้ก้าวออกไป นั่นคือเกียรติยศของเขา

ซุนจื่อเชียนถอนหายใจพลางกล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้นข้าขอแสดงความยินดีกับท่านอาจารย์ก่อน มีเสี่ยวลู่อยู่ เหยาเหยาจะต้องดีขึ้นแน่นอน ความปรารถนาของท่านอาจารย์จะบรรลุผลทั้งหมด"

หลินผิงเซิงมองซุนจื่อเชียนด้วยความซาบซึ้ง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "ซ่านเอ๋อร์กับเชี่ยนเอ๋อร์ก็ฉลาดมาก ร่างกายของพวกเขาจะหายดีเมื่อไหร่?"

ซุนจื่อเชียนยิ้มพลางตอบว่า "ภายในสามปี ตอนนั้น ซ่านเอ๋อร์ก็จะสามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนได้แล้ว"

ดูเหมือนซุนจื่อเชียนจะเข้าใจความกังวลของหลินผิงเซิง จึงกล่าวต่อว่า "ท่านอาจารย์วางใจรอได้ สำนักหมิงกู่สืบทอดมาเป็นพันปี ผู้คนมักพูดกันว่า แม้ยมราชจะเรียกตัวยามสาม หมอเทวดาก็ยังช่วยยื้อถึงยามห้า'"

"แต่ก่อนท่านอาจารย์ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่อนุญาตให้เปิดเผยร่องรอย ต่อไปเมื่อเหยาเหยาหายดีแล้ว ก็อย่าได้เผยร่องรอยของหมอเทวดา หวังว่าท่านอาจารย์จะเข้าใจ"

ซุนจื่อเชียนกำชับด้วยความจริงใจ เขาเกรงว่าหลินผิงเซิงจะเคร่งครัดเกินไป เมื่อเหยาเหยาหายดีแล้ว หากมีคนถาม เขาก็จะบอกความจริงออกไป

หมอเทวดาเป็นผู้ที่ไม่ควรทำให้โกรธเป็นอย่างยิ่ง

หลินผิงเซิงพยักหน้า เขาประสานมือคำนับซุนจื่อเชียนด้วยความรู้สึกขอบคุณ พลางเอ่ยจากใจจริงว่า "ขอบคุณนายท่านซุนที่เตือน ข้าจะจดจำไว้"

ซุนจื่อเชียนเลี่ยงไปด้านข้าง ยามที่หลินผิงเซิงคำนับ เพราะเมื่อบุตรชายของเขาหายดีแล้ว ก็ต้องขอให้หลินผิงเซิงสอนหนังสืออยู่ดี

ซุนจื่อเชียนยิ้มอ่อนโยน แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

หลินผิงเซิงก็มีรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเช่นกัน

ซูเสี่ยวลู่อุ้มโถใบใหญ่มา วางลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า "นี่เจ้าค่ะ เอายาขี้ผึ้งนี้กลับไป ให้บุตรสาวของท่านทาให้หนาๆ บนใบหน้าและบริเวณที่มีแผลเป็นทุกคืนก่อนนอน"

นึกถึงหลินเหยาเหยา ซูเสี่ยวลู่ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "วันนั้นข้าได้พบนาง อาการของนางไม่แย่นัก อีกสองสามเดือนก็จะหายดี"

แผลเป็นของหลินเหยาเหยาสามารถรักษาให้หายสนิทได้

ซูเสี่ยวลู่พูดจบ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดต่อว่า "โถใบนี้ใช้ได้ประมาณครึ่งเดือน หลังจากครึ่งเดือนถ้าเห็นผล ท่านก็รับพี่ใหญ่กับพี่รองของข้าเป็นศิษย์ ท่านต้องสอนพวกเขาเหมือนบุตรแท้ๆ ไม่ปิดบังความรู้ใดๆ"

นางต้องการผลประโยชน์ แต่ก็จะให้ผลประโยชน์กับผู้อื่นเช่นกัน

นางเป็นคู่ร่วมมือที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน

หลินผิงเซิงมีความรู้ที่พี่ใหญ่พี่รองของนางต้องการ และในฐานะอาจารย์ ใครบ้างไม่เคยปิดบังความรู้ มีเพียงศิษย์ในสำนักเท่านั้นที่จะได้รับการสอนอย่างตั้งใจ และมีเพียงศิษย์ที่รับเข้าสำนักโดยตรงเท่านั้นที่จะได้รับการสั่งสอนที่ดีที่สุด

หลินผิงเซิงมองซูเสี่ยวลู่ เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง เห็นแววตาอันเด็ดเดี่ยวของซูเสี่ยวลู่ ดวงตาของนางเปล่งประกายแวววาว หลินผิงเซิงจึงกล่าวขึ้นว่า "แม่นางซู หากเจ้าอยากเรียน ข้าก็ยินดีถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้"

เด็กน้อยเช่นนี้ มีพรสวรรค์ที่น่าตื่นตะลึง หากนางอยากเรียน เขาก็ยินดีสอน และจะไม่ปิดบังความรู้ใดๆ

จู่ๆ ได้รับความชื่นชม ซูเสี่ยวลู่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย พลางแสดงท่าทางน่ารัก นางเม้มริมฝีปากพลางกล่าวว่า "ข้าไม่ต้องหรอก ข้าเรียนวิชาแพทย์เป็นหลักอยู่เจ้าค่ะ"