ตอนที่ 234

“เสี่ยวลู่ พวกเราตกลงที่จะปลุกเขา”

ซูเสี่ยวจือพูดด้วยเสียงสะอื้น

นางประคองเฉาซื่อให้ยืนอยู่ด้านข้าง

ซูเสี่ยวลู่มองไปที่เฉาซื่อ นางกล่าวว่า “ดวงตาของท่านยาย ได้รับบาดเจ็บจากการร้องไห้ ข้าจะตรวจดูให้ด้วย”

ในเมื่อจะเป็นการพบหน้ากันครั้งสุดท้าย ก็ควรจะรอบคอบ

เฉาซื่อเป็นแม่ของหูต้าหนิว นางยอมรับอย่างเจ็บปวด แน่นอนว่านางก็อยากจะพบหูต้าหนิว

ซูเสี่ยวลู่จึงคิดที่จะตรวจดูอาการของเฉาซื่อก่อน หากเฉาซื่อหายดี นั่นก็จะดีกว่า

หลังจากที่สามีเสียชีวิตและลูกชายประสบอุบัติเหตุ เฉาซื่อก็ได้รับความบอบช้ำทางจิตใจอย่างหนัก ร่างกายทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของนางบอดเพราะการร้องไห้

ซูเสี่ยวลู่จับชีพจร ก็รู้ว่าเส้นลมปราณในร่างกายของเฉาซื่อได้รับความเสียหาย ดวงตาที่บอดสนิท เป็นเพราะเส้นลมปราณที่เชื่อมต่อกับดวงตาได้รับความเสียหายและอุดตัน

นางหยิบเข็มเงินออกมา แล้วกล่าวว่า “ข้าจะทำให้ดวงตาของท่านยายมองเห็นได้ก่อน”

ซูเสี่ยวจือพยักหน้า “ดี ดี”

เฉาซื่อตื่นตระหนกเล็กน้อย ซูเสี่ยวจือจับมือนางไว้และกล่าวอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ ท่านอย่ากลัว มีข้าอยู่ตรงนี้”

ซูเสี่ยวลู่ให้เฉาซื่อกินยารักษาชีวิต และฝังเข็มเงินให้เฉาซื่อ

เข็มสองเล่มแทงลงไปที่หางตา ลึกลงไป

ในไม่ช้า ดวงตาของเฉาซื่อก็มีเลือดไหลออกมาสองหยด นางกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้ามองเห็นแล้ว ข้ามองเห็นแล้ว”

ซูเสี่ยวลู่กล่าวว่า “หลับตาสักครู่ ตอนนี้ลืมตาจะรู้สึกไม่สบายเจ้าค่ะ”

ซูเสี่ยวลู่หันหลังกลับไปที่ข้างเตียง ตอนนี้นางจะต้องปลุกหูต้าหนิวแล้ว

เฉาซื่อมองเห็นแล้ว ซูเสี่ยวจือจำคำพูดของซูเสี่ยวลู่ได้ จึงรีบบอกเฉาซื่อว่า “ท่านแม่ ท่านหลับตาพักผ่อนสักครู่เถิด”

เฉาซื่อมองไปที่ซูเสี่ยวลู่ นางรู้สึกตกตะลึง สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงการถอนหายใจ

ทุกครั้งที่นึกถึงการจากไปของบุตรชาย นางจะเจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้ แต่เมื่อถึงเวลานี้จริงๆ เฉาซื่อกลับค่อยๆ สงบลง นอกเหนือจากความโศกเศร้า เมื่อรั้งเขาไว้ไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็ดูเขาอีกครั้ง ฟังเขาพูดอีกหน่อยก็เพียงพอแล้ว

ดวงตาของเฉาซื่อรู้สึกไม่สบายอย่างมาก นางกลัวว่าเมื่อหูต้าหนิวตื่นขึ้นมา นางจะมองเห็นไม่ชัด ดังนั้นนางจึงทำตามคำพูดของซูเสี่ยวจือ หลับตาลงเพื่อพักผ่อน

ทุกคนต่างมองซูเสี่ยวลู่อย่างกังวล เห็นซูเสี่ยวลู่หยิบเข็มเงินขึ้นมาหนึ่งเล่ม แล้วแทงเข้าไปที่กลางหว่างคิ้วของหูต้าหนิว

ในไม่ช้า เข็มเงินก็เหลือเพียงส่วนปลายโผล่พ้นออกมาเล็กน้อย และกลางหว่างคิ้วของหูต้าหนิว ก็เริ่มมีเลือดซึมออกมา

ซูเสี่ยวลู่หยิบเข็มเงินขึ้นมาอีกหนึ่งเล่ม แทงเข้าไปที่ขมับทั้งสองข้างของหูต้าหนิว เช่นเดียวกัน เหลือเพียงส่วนปลายโผล่พ้นออกมา และบริเวณที่แทงเข็มก็ค่อยๆ มีเลือดซึมออกมา

หนังตาของหูต้าหนิวเริ่มกระพริบถี่ ริมฝีปากของเขาก็เริ่มสั่นเทา ฟันกระทบกันจนเกิดเสียงกึกกัก

“ต้าหนิว ต้าหนิว เจ้าลืมตาขึ้นมามองข้าสิ”