ตอนที่ 24 มีผลผลิตเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

โจวซื่อหัวเราะเบา ๆ นางไม่ใช่คนซื่อ ๆ ไร้เล่ห์เหลี่ยมแบบจ้าวซื่อ เมื่อหลี่ซื่อพูดเช่นนี้ นางก็รู้ทันทีว่าหลี่ซื่อกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

นางไม่โง่หรอก ท่านพ่อซูยังสุขภาพแข็งแรง หวังซื่อก็ยังไม่แก่ ใครจะกล้าพูดเรื่องแยกเรือน เว้นแต่จะไม่อยากใช้ชีวิตในเรือนนี้อีกแล้ว

โจวซื่อยิ้มพลางพูดว่า “โอ๊ย พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าพูดเช่นนั้นเลย น้องสะใภ้สามเองก็มีความยากลำบากไม่น้อย ชีวิตของพวกเรายังดีกว่า เจ้าว่าจริงหรือไม่?”

หลี่ซื่อหัวเราะเบา ๆ สองครั้งพลางพูดว่า “เหอะ ๆ นั่นก็จริง”

เมื่อโจวซื่อพูดเช่นนี้ หลี่ซื่อก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้โจวซื่อเป็นเครื่องมือ เพราะโจวซื่อนั้นฉลาดมาก

ทั้งสองต่างมีความคิดของตนเองในใจ ไม่มีใครพูดอะไรต่ออีกแล้ว

แม้หวังซื่อจะร้ายกาจ ทั้งสองต่างสาปแช่งนางให้ตายไว ๆ ในใจ แต่ตอนนี้เมื่อหวังซื่อตายไปแล้ว กลับไม่มีใครรู้สึกยินดีเลยสักคน

ถ้าหวังซื่อตายตอนนี้ รับรองว่าไม่นานท่านพ่อซูก็คงต้องหาหญิงม่ายมาแต่งใหม่เข้าเรือน แล้วพวกนางจะยิ่งลำบากกว่าเดิม เพราะฉะนั้นถึงแม้จะเกลียดนาง แต่ก็ยังคงหวังให้นางแก่ลงเร็ว ๆ จนพวกนางได้เป็นแม่บ้านเต็มตัว

สำหรับบ้านสาม ตอนนี้จ้าวซื่อไม่มีแม่สามีคอยกดขี่แล้ว แต่พวกเขาอยู่ในบ้านเก่าทรุดโทรมนั้น จะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่นั้นก็ยังไม่แน่เลย

ไม่แน่ว่าถ้าหิมะตกหนักในฤดูหนาว บ้านเก่าที่รับน้ำหนักไม่ไหวอาจจะพังลงมาก็เป็นได้

……

เรื่องราวที่ซูเสี่ยวจือเผชิญนั้น ครอบครัวของซูซานหลางไม่รู้เรื่องเลย

ทันทีที่ซูเสี่ยวจือจากไป ซูซานหลางก็พาลูกชายทั้งสองคนไปพลิกดินต่อ

ด้วยมีซูซานเม่ยคอยดูแลจ้าวซื่ออยู่ ซูซานหลางจึงไม่ต้องกังวล

ซูซานหลางขุดดินไปสองรอบ มองดูดินที่เต็มไปด้วยกอหญ้าและรากหญ้ากองสูง ดินที่แข็งนั้นขุดยากมาก และหากไม่ขุดรากหญ้าออกให้หมด ที่ดินของเขาก็คงปลูกอะไรไม่ขึ้น เพราะหญ้าเติบโตกว่าเมล็ดพืชเสียอีก ดังนั้นการขุดดินจึงต้องขุดรากหญ้าออกไปพร้อมกันในคราวเดียว

ทั้งวันผ่านไป กลับจัดการได้เพียงที่ดินแปลงเล็ก ๆ ยังไม่ถึงครึ่งไร่ด้วยซ้ำ

หลังจากกินข้าวเย็นและล้างหน้าล้างตาเสร็จ ลูก ๆ ก็พากันเข้านอนแล้ว

ซูซานหลางเพิ่งจะนอนลง จ้าวซื่อสัมผัสแผลพุพองในฝ่ามือของเขาด้วยความเจ็บปวดใจ พลางพูดว่า “พ่อ พรุ่งนี้พักสักวันเถิด”

ซูซานหลางยิ้มพลางพูดว่า “เรื่องแค่นี้เอง ร่างกายข้าแข็งแรง ไม่เป็นไรหรอก ที่ดินนั่นขุดยากอยู่บ้าง แต่พอข้าจัดการเสร็จแล้ว ปีหน้าตอนขุดดินจะไม่เหนื่อยเท่านี้”

จ้าวซื่อลูบแผลพุพองนั้น พลางพิงอยู่ข้างซูซานหลาง น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ

“พ่อ ตั้งแต่พรุ่งนี้ ให้ซานเม่ยเลิกเก็บไข่ไก่ของเรา ให้แม่ไก่ฟักไข่สักคอก ข้าคำนวณดูแล้ว ถ้าเร็วก็อาจจะได้ลูกเจี๊ยบในเดือนสิบ ถ้าตอนนั้นอากาศหนาว เราก็เลี้ยงในเรือนได้”

จ้าวซื่อเริ่มวางแผน หากให้แม่ไก่ฟักไข่ เมื่อไข่ในรังถึงจำนวนที่พอเหมาะ มันก็จะหยุดออกไข่

การฟักไข่หนึ่งคอกจะใช้เวลายี่สิบเอ็ดวัน ตอนนี้เป็นวันที่สิบแปดของเดือนแปด หากไม่มีอะไรผิดพลาด เดือนสิบก็น่าจะได้ลูกเจี๊ยบหนึ่งคอก

ซูซานหลางเหน็ดเหนื่อยเพราะเรือนหลังนี้ นางจะทนเห็นเขาเหนื่อยอยู่คนเดียวได้อย่างไร ไข่ที่ส่งมาถึงปากนาง นางจะกินลงได้อย่างไรเล่า

ซูซานหลางพยักหน้าและพูดว่า “ได้ ฟังเจ้า โชคดีที่เสี่ยวจือนำไข่มาให้ เจ้ามีอะไรกินก็พอ ข้าจะได้ไม่ต้องกังวล”

ซูเสี่ยวจือนำไข่มาให้สี่สิบฟอง ตอนเที่ยงกินไปห้าฟอง ยังเหลืออีกสามสิบห้าฟอง

หากจ้าวซื่อกินวันละฟอง ก็ยังจะกินได้อีกหนึ่งเดือนกับอีกห้าวัน

เพียงแต่ลูกทั้งสามคนจะไม่ได้กินไข่อีก พวกเขาเป็นเด็กที่รู้ความ แม้ไม่ได้กินก็ไม่ร้องไห้โวยวาย แต่เมื่อนึกถึงก็ทำให้ซูซานหลางรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง

คอยให้ภายหน้าที่เรือนมีแม่ไก่ออกไข่มากขึ้น เขาก็จะให้ลูก ๆ ได้กินไข่ทุกวัน

คิดไปคิดมา ซูซานหลางก็ผล็อยหลับไป

จ้าวซื่อรู้ว่าซูซานหลางเหนื่อยมากแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ นางค่อย ๆ ตบซูเสี่ยวลู่เบา ๆ แล้วก็หลับไปในไม่ช้า