ตอนที่ 251

ซูเสี่ยวหลิงรับไว้ด้วยความนอบน้อมพร้อมกล่าวขอบคุณ

ส่วนซูเสี่ยวลู่ กุยโหยวมองนางแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “อย่ามองเลย เจ้าเพียงตั้งใจฝึกวรยุทธ์ คงไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งเหล่านี้”

พูดจบ กุยโหยวก็หันไปมองซูซานหลาง

ซูซานหลางรู้ว่ากุยโหยวพูดจบแล้ว จึงลุกขึ้นยิ้มแจ่มใส แจกซองอั่งเปาให้เด็กๆ พร้อมกล่าวคำอวยพรเล็กน้อย

กุยโหยวมีสีหน้าราบเรียบ ท่าทางลุ่มลึกจนยากจะอ่านออกว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร

ซูซานหลางจึงพยายามพูดให้กระชับที่สุด หลังพูดจบก็ถึงเวลาเริ่มมื้ออาหาร

กุยโหยวไม่ดื่มเหล้า เขากินอาหารอย่างรวดเร็วและสง่างาม เมื่ออิ่มแล้วจึงวางชามตะเกียบลงและกลับไปทันที

หลังจากกินข้าวเสร็จ ซูซานหลางไล่เด็กๆ ออกไป จากนั้นเขากับจ้าวซื่อก็เริ่มเก็บล้างชามตะเกียบ

“เสี่ยวลู่ ข้าจะให้สิ่งนี้กับเจ้า ข้าอยู่กับอาฉงและอาหวา เราไม่มีทางเจออันตรายหรอก”

โจวเหิงพูดกับซูเสี่ยวลู่

กุยโหยวไม่ได้ให้ของอะไรแก่ซูเสี่ยวลู่ ซึ่งซูเสี่ยวลู่เองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก แต่สำหรับซูเสี่ยวหลิงกลับต่างออกไป เพราะนางน่าจะเก็บความรู้สึกไว้และยอมส่งปิ่นปักผมให้ซูเสี่ยวลู่แน่

อย่างไรก็ตาม โจวเหิงหวังว่าซูเสี่ยวหลิงจะเก็บปิ่นนั้นไว้เอง

“เสี่ยวลู่ เจ้าเอาของพี่ใหญ่ไปเถอะ พี่ใหญ่มีกำลังมาก เจออันตรายก็ไม่กลัว”

ซูฉงหัวเราะเสียงดังกล่าวขึ้น เขารู้ดีว่าหน้าที่ปกป้องน้องสาวเป็นของตนเอง จะให้น้องเหิงรับผิดชอบได้อย่างไร

ซูหวาและซูเสี่ยวหลิงก็หยิบของของตัวเองออกมา ราวกับจะให้ซูเสี่ยวลู่เลือกจากสิ่งเหล่านั้น

แต่ซูเสี่ยวลู่โบกมือปฏิเสธและกล่าวว่า “ข้าไม่เอาหรอก พวกท่านรับไว้เถอะ ท่านอาจารย์กุยโหยวพูดถูก ข้าที่ฝึกวรยุทธ์ไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้เลย พวกท่านรักข้าขนาดนี้ ข้ารู้สึกชุ่มชื่นใจจริงๆ”

ซูเสี่ยวลู่คล้องแขนซูเสี่ยวหลิงไว้ แล้วหันไปมองพี่ชายทั้งสองกับโจวเหิงด้วยรอยยิ้ม

ซูเสี่ยวลู่ไม่ยอมรับของ ซูฉงและซูหวาเองก็จนปัญญา

ตกกลางคืน ซูเสี่ยวลู่เริ่มสวมใส่ของหนักเข้านอนเพื่อฝึกฝน

ซูเสี่ยวหลิงมองแล้วก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดว่า “พี่หญิง รอให้ข้าบินได้เมื่อไหร่ ข้าจะพาพี่บินไปด้วยกัน ดีหรือไม่”

ซูเสี่ยวหลิงถอนหายใจ ก่อนตอบด้วยความจำยอมว่า “ได้”

แต่ถ้าเลือกได้ นางกลับหวังให้ซูเสี่ยวลู่ไม่ต้องลำบากเช่นนี้

เช้าวันปีใหม่

ซูเสี่ยวลู่ยังคงฝึกยืนม้าอยู่เหมือนเดิม

กุยโหยวมองนางเพียงแวบหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินไปยังบ้านข้างๆ ไม่นานนัก ซูฉง ซูหวา โจวเหิง และซูเสี่ยวหลิงก็ตามมาสมทบ

บนเสาเพิ่มขึ้นอีกสี่คน

กุยโหยวหันหลังเดินเข้าบ้านไปโดยไม่พูดอะไร

ซูเสี่ยวลู่มองซูฉงและคนอื่นๆ ด้วยความสงสัยก่อนเอ่ยถามว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ซูหวาตอบว่า “ไม่แน่ใจเหมือนกัน ท่านอาจารย์กุยโหยวบอกให้พวกเรามายืนด้วยกัน เหนื่อยแล้วค่อยลงก็ได้”