ตอนที่ 253

ซูซานหลางและจ้าวซื่อรีบเรียกซูฉงมาสอบถามความเห็นของเขาในเรื่องนี้

กุยโหยวกลับไปยังบ้านข้างๆ แล้วหยิบพู่กันและหมึกออกมา เขียนจดหมายฉบับหนึ่ง

ในจดหมายเขากล่าวถึงสิ่งที่ตาเฒ่าอู๋ได้กล่าวไว้ เขาแสดงความเห็นด้วย และยังพูดถึงเรื่องที่เขาตัดสินใจรับซูฉงเป็นศิษย์

สำหรับซูซานหลางและจ้าวซื่อ พวกเขาเป็นเหมือนที่ตาเฒ่าอู๋เคยบอกไว้ คือเป็นคนที่มีจิตใจดี นิสัยเรียบง่าย แต่ในความธรรมดานั้นก็มีบางอย่างที่ไม่ธรรมดาอยู่ด้วยเช่นกัน

ซูซานหลางและจ้าวซื่อเรียกซูฉงมานั่งใกล้ๆ

ซูซานหลางถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เจ้าฉง เมื่อครู่ท่านกุยโหยวมาพูดกับพ่อแม่ เขาอยากรับเจ้ามาเป็นศิษย์ เจ้าจะยินดีที่จะคารวะเขาเป็นเป็นอาจารย์และฝึกวรยุทธ์หรือไม่?”

จ้าวซื่อพูดเสริมด้วยความกังวลว่า “เจ้าฉง เจ้าอายุสิบหกแล้ว ตอนนี้ก็เข้าใจอะไรได้มากขึ้นแล้ว พ่อกับแม่แค่กังวลว่าร่างกายของเจ้าจะทนไม่ไหว แต่ถ้าเจ้าเต็มใจ พ่อแม่ก็จะสนับสนุนเจ้า”

ตั้งแต่หัวสมองกลับมาดี ซูฉงและซูหวาก็ค่อยๆ ฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจ พวกเขากลายเป็นเด็กที่รู้จักคิดและสุขุมมากขึ้น ที่สำนักศึกษายังมีอาจารย์หลินเป็นอาจารย์คอยสอน

แต่การต้องเรียนหนังสือและฝึกวรยุทธ์ไปพร้อมกัน ทำให้จ้าวซื่อกังวลว่าอาจจะหนักเกินไป

ซูฉงพูดด้วยสีหน้าจริงจังต่อซูซานหลางและจ้าวซื่อว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าชอบฝึกวรยุทธ์ ข้าไม่กลัวความเหนื่อยยาก และข้าก็จะไม่ละทิ้งการเรียนหนังสือไปด้วย จริงๆ แล้ว เมื่อเทียบกับการเรียน ข้ากลับชอบฝึกวรยุทธ์มากกว่าเสียอีก”

ซูฉงไม่ต้องการปิดบังอะไรจากซูซานหลางและจ้าวซื่อ แม้ว่าเขาจะตั้งใจเรียนหนังสือและชอบการเรียนเช่นกัน

แต่เมื่อได้เห็นกุยโหยวฝึกกระบวนดาบ เขารู้สึกเหมือนเลือดลมในร่างกายเดือดพล่าน เขาอยากจะเป็นเช่นนั้นบ้าง

เขาไม่คิดจะแย่งสิ่งใดจากน้องสาว แต่เมื่อกุยโหยวกล่าวว่าจะรับเขาเป็นศิษย์ด้วย เขาก็อยากจะฝึกวรยุทธ์ไปพร้อมกับซูเสี่ยวลู่

นี่เป็นโอกาสที่ดีมาก และซูฉงไม่อยากพลาดไป

สำหรับเขา ซูซานหลางและจ้าวซื่อคือคนสำคัญที่สุด เขาจึงไม่คิดปิดบังอะไรต่อหน้าพวกเขา และเลือกที่จะพูดความจริงทั้งหมด

ซูซานหลางมองซูฉงด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า “เจ้าโตขึ้นมากแล้ว พ่อกับแม่ดีใจมาก และจะเคารพความตั้งใจของเจ้า อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ”

ตอนนี้ซูฉงตัวสูงเกือบเท่าซูซานหลางแล้ว

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ด้วยความที่ไม่ต้องอดอยากหรือเหนื่อยล้าจนเกินไป ซูฉงจึงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว รูปร่างหน้าตาคมเข้ม แข็งแรง และสุขภาพดี

ซูซานหลางรู้สึกยินดีในใจเสมอ ไม่ว่าเด็กๆ อยากทำอะไร เขาก็พร้อมสนับสนุน

จ้าวซื่อยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “สิ่งที่พ่อเจ้าพูดก็คือความเห็นของแม่เช่นกัน ตราบใดที่เจ้าอยากทำอะไร พ่อแม่ก็จะสนับสนุนเจ้า”

ซูฉงเผยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบคุณท่านพ่อ ขอบคุณท่านแม่”

“เอาล่ะ เจ้าออกไปได้แล้ว”

ซูซานหลางพูดพร้อมกับตบไหล่ซูฉงเบาๆ

ซูฉงพยักหน้า ก่อนหมุนตัวเดินออกไป

ซูซานหลางหันมายิ้มให้จ้าวซื่อพลางพูดว่า “แม่ เราก็ต้องตั้งใจทำธุรกิจให้ดีเหมือนกันนะ”

กิจการผักดองของพวกเขากำลังไปได้สวย ยึดหลักปักฐานในเมืองหยางเจี่ยวได้มั่นคงแล้ว

จ้าวซื่อพยักหน้าพร้อมยิ้ม “ข้าจะฟังเจ้า”

ทั้งสองสบตาและยิ้มให้กัน