ตอนที่ 255

กุยโหยวทำเป้าสองอัน

วันรุ่งขึ้นก็เข้าไปในเมืองเพื่อซื้อเข็มเงินจำนวนมากกลับมา แบ่งให้ซูเสี่ยวลู่และซูฉง

ในเมื่อจะฝึก ก็ฝึกด้วยกันไปเลย

ภายใต้การถ่ายทอดของกุยโหยว ไม่เพียงแต่ซูเสี่ยวลู่และซูฉงที่เรียนวรยุทธ์ แม้แต่ซูหวา โจวเหิง และซูเสี่ยวหลิง ก็ได้เรียนวิชายุทธ์ไปสองสามกระบวนท่า

นี่คือวิชาป้องกันตัวที่กุยโหยวสอนให้พวกเขา เมื่อฝึกฝนจนชำนาญแล้ว ก็ฝึกฝนซ้ำๆ ก็พอแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายก็จะได้ไม่ต้องนั่งรอความตาย

วันเวลาแห่งการฝึกวรยุทธ์เติมเต็มชีวิต ทำให้แต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ซูเสี่ยวลู่ไม่รู้สึกอะไรมากนัก ทุกวันเมื่อลืมตาขึ้นมา กินข้าวเสร็จก็ฝึกฝน เมื่อฝึกฝนเสร็จทั้งวัน ก็ถึงเวลากินข้าวเย็น

ตอนนอนก็ฝึกฝนวิชาลมปราณภายใน

เป็นเช่นนี้ซ้ำๆ ทุกวัน

ชั่วพริบตา ฤดูหนาวก็ผ่านพ้นไป

เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ผู้คนก็ยุ่งอยู่กับการหว่านเมล็ดพืชในฤดูใบไม้ผลิ

ฤดูร้อนถางหญ้า ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยว ชั่วพริบตาก็ถึงฤดูหนาวสิ้นปีอีกครั้ง

และซูเสี่ยวลู่ ก็กลายเป็นเด็กหญิงอายุเจ็ดขวบ

นี่เป็นปีที่แปดแล้วที่นางได้เกิดมาในยุคนี้

ฝึกวรยุทธ์มาหนึ่งปี ซูฉงสามารถใช้ลมปราณทะยานขึ้นไปบนยอดไม้ได้แล้ว ส่วนซูเสี่ยวลู่ก็สามารถใช้ลมปราณทะยานขึ้นไปบนหลังคาบ้านได้

การฝึกฝนประจำวันของนางและซูฉงไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่หลังจากการฝึกฝนประจำวันแล้ว ก็จะต้องประลองกับกุยโหยว

เมื่อประลอง นางและซูฉงใช้กระบี่จริง กุยโหยวเพียงหยิบกิ่งไม้มาใช้เท่านั้น แต่เพียงกิ่งไม้ ก็สามารถฟาดนางและพี่ชายจนเป็นริ้วรอยได้

วันที่สิบเดือนสิบสอง หิมะตกในช่วงเที่ยง

ซูเสี่ยวลู่ยืนกลับหัวอยู่บนเสาไม้ โดยใช้เพียงนิ้วเดียวเป็นฐานรองรับ น้ำหนักทั้งหมดถูกถ่ายเทไปที่นิ้วนั้น พลังภายในของนางรวมอยู่ในนิ้วเดียวเช่นกัน หิมะที่ตกลงมาบนตัวนางจะละลายไปในทันที

กุยโหยวพิงกำแพงลานบ้าน มือหนึ่งถือไหเหล้า เขาจิบเบาๆ สองสามคำ ก่อนจะโยนไหเหล้าทิ้ง จากนั้นใช้พลังถีบตัวข้ามกำแพงลานอย่างแผ่วเบา เมื่อกลับมาในลานบ้าน เขาถือกิ่งไม้เล็กๆ อยู่ในมือ พลางหรี่ตามองซูเสี่ยวลู่พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ยัยน้อย มาเจอกันสักกระบวนท่าเถอะ”

ซูเสี่ยวลู่พลิกตัวลงจากเสาไม้ ท่าทางของนางสงบนิ่ง นางถือดาบของตนเองไว้แน่น ก่อนจะพุ่งเข้าหากุยโหยวด้วยความรวดเร็วพร้อมแทงดาบไปข้างหน้า

ซูเสี่ยวลู่โจมตีอย่างไม่ออมมือ ไม่ว่าจะเป็นการจู่โจมใบหน้า ช่วงล่าง หรือแม้กระทั่งดวงตา ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังและความมุ่งมั่น

แน่นอนว่ากุยโหยวเพียงยิ้มพร้อมใช้กิ่งไม้ในมือฟาดปัดการโจมตีของนางอย่างง่ายดาย บางครั้งกิ่งไม้ก็สะกิดไปที่แขนของนางเบาๆ เพื่อเตือนให้ระวังช่องโหว่

เมื่อซูเสี่ยวลู่เหนื่อยจนแทบลุกไม่ขึ้น นางปล่อยดาบในมือร่วงลงพื้น ก่อนจะเอนตัวลงนอนบนลานหิมะ เงยหน้ามองเกล็ดหิมะที่ค่อยๆ ร่วงลงมาจากท้องฟ้า นางพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ท่านอาจารย์กุยโหยว การนอนมองหิมะอย่างนี้มันสวยจริงๆ เลยนะ”

เกล็ดหิมะเย็นเฉียบตกลงมาบนใบหน้าของนาง และละลายด้วยไออุ่นจากร่างกาย ใบหน้าของซูเสี่ยวลู่ยังคงแดงระเรื่อจากการต่อสู้เมื่อครู่นี้ ท่ามกลางความเหนื่อยล้าและบรรยากาศเยือกเย็น นางกลับรู้สึกถึงความสงบสุขที่อบอุ่นในใจ

กุยโหยวยิ้มเล็กน้อย ก่อนถือไหเหล้าเดินกลับเข้าบ้าน โดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง พลางกล่าวว่า “พักสักครู่แล้วกลับไปยืนม้าต่อ วันนี้เวลาฝึกยังไม่ครบเลย”

ความสวยงามของการมองหิมะพลันจางหายไปจากใจซูเสี่ยวลู่ในทันที

นางรู้สึกว่าทุกสิ่งไม่สวยงามอีกต่อไปแล้ว