ตอนที่ 28 ตระกูลซุนขอเหมาทั้งหมด

เมื่อเดินตามซุนฟู่มาถึงลานครัว ซูซานหลางก็วางตะกร้าลง เปิดกระสอบแล้วหยิบไก่ป่าและกระต่ายป่าออกมา

เพราะขาถูกมัดด้วยเชือก ทำให้พวกมันเคลื่อนไหวได้จำกัด แต่ก็ไม่ได้กีดขวางความมีชีวิตชีวาของพวกมัน

ขนของพวกมันดูเงางามลื่นมือ เห็นแล้วก็รู้ว่าคุณภาพดี

เมื่อเทียบกับกระต่ายป่าสามตัวและไก่ป่าสองตัวที่อยู่มุมลานนั้น ของพวกนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ซุนฟู่มองไปที่ซูซานหลางแล้วถามว่า “เจ้าบอกว่าเลี้ยงไว้ระยะหนึ่งใช่หรือไม่?”

ซูซานหลางพยักหน้า

ซุนฟู่มองซูซานหลางแล้วชมด้วยใจจริงว่า “เจ้ามีฝีมือดีจริง ๆ สัตว์ป่าพวกนี้ไม่ค่อยเชื่องกับคน ข้าเคยเห็นยิ่งเลี้ยงยิ่งแย่ ยิ่งเลี้ยงดีขึ้นมีน้อยนัก ของเจ้าน่ะดีจริง ๆ แต่มีเยอะไปหน่อย รออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะไปถามที่ลานหน้าแล้วจะกลับมาคุยกับเจ้าอีกที”

ถ้าแค่ไม่กี่ตัว ซุนฟู่ก็จะตัดสินใจซื้อทั้งหมดเองได้ แต่พอมีจำนวนมาก เขาก็ไม่แน่ใจ จึงต้องไปสอบถามดูก่อน

ซูซานหลางยิ้มพยักหน้าแล้วพูดว่า “ตกลง ข้าจะรออยู่ตรงนี้”

ซุนฟู่เข้าไปในครัว ล้างมือแล้วหยิบกระต่ายตัวหนึ่งติดมือไปที่ลานหน้า

ซูซานหลางก็ยืนรออยู่ตรงนั้นอย่างเงีย ๆ

ไม่นานนัก ซุนฟู่ก็กลับมาพร้อมกับกระต่ายในมือ บนใบหน้ามีรอยยิ้ม ยังไม่ทันเดินถึงที่ก็เริ่มตะโกนเรียก “เสี่ยวหลี่ เสี่ยวโจว ออกมาช่วยชั่งน้ำหนักหน่อย”

พูดแล้ว ซุนฟู่ก็ยิ้มให้ซูซานหลางและกล่าวว่า “ยินดีด้วย ของพวกนี้ นายท่านของข้าบอกว่า เอาหมดทุกอย่าง ต่อไปถ้าได้มาอีก ก็ให้เอามาส่งก่อน หากไม่มีอะไรผิดพลาด จวนซุนของเราจะรับทั้งหมด”

ซูซานหลางก็ดีใจมาก ยิ้มตอบว่า “ดี ดี”

พอขายได้หมดในทีเดียว เขาก็ไม่ต้องไปขายที่อื่น สามารถซื้อของแล้วกลับเรือนได้เร็วขึ้น ซูซานหลางดีใจมาก

เขาช่วยชั่งน้ำหนัก กระต่ายสิบสามตัวหนักรวมเจ็ดสิบชั่ง ไก่ป่าทั้งแปดตัวหนักสามสิบเอ็ดชั่ง นกเขาหกตัวหนักสามชั่ง

ซุนฟู่ยิ้มแล้วพูดว่า “ราคายังคิดตามครั้งก่อนเหมือนเดิม นกเขาพวกนี้ก็จะคิดราคาเท่ากันหมด เจ้าดูว่าตกลงหรือไม่”

ซูซานหลางพยักหน้าแล้วพูดว่า “ตกลง ไม่มีปัญหา”

ซุนฟู่พูดว่า “กระต่ายเจ็ดสิบชั่ง ไก่ป่าสามสิบเอ็ดชั่ง นกเขาสามชั่ง รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยสี่ชั่ง ชั่งละยี่สิบห้าอีแปะ รวมทั้งหมดสองพันหนึ่งร้อยอีแปะพอดี”

ซุนฟู่คำนวณเสร็จแล้วก็เริ่มนับเงิน

เงินสองตำลึงกับอีกหนึ่งร้อยอีแปะ อยู่ในมือของซูซานหลาง หนักจนเขายิ้มกว้างออกมาอย่างโง่ ๆ เงินเยอะมากเลย สามารถซื้อข้าวได้มากมาย และยังซื้อผ้าได้อีกเยอะ ไม่ต้องทนหิวทนหนาวอีกแล้ว

“พ่อครัวฟู่ เช่นนั้นข้าขอกลับก่อนแล้ว คนที่เรือนยังรอข้าอยู่”

ซูซานหลางยิ้มแล้วพูดว่า

ซุนฟู่มองซูซานหลางแล้วพยักหน้า “ตกลง เจ้ากลับไปเถอะ ข้าก็ต้องไปทำงานแล้ว”

ซุนฟู่จับกระต่ายพร้อมมีดในมือ ตวัดลงอย่างรวดเร็ว แล้วจู่ ๆ ก็หันมามองซูซานหลางพูดว่า “ดูความจำข้าสิ เจ้าหาทางออกจากจวนเองได้นะ ข้าไม่มีเวลาส่งเจ้าแล้ว”

ซุนฟู่จับกระต่ายไว้แน่นเพื่อรองเลือด กระบวนการของเขามั่นคงมาก เลือดกระต่ายหยดลงในถ้วยโดยไม่หกออกนอกถ้วยแม้แต่หยดเดียว

ซูซานหลางพยักหน้าอย่างทึ่ง “ข้าหาทางออกได้”

พูดจบ เขาก็หันหลังแล้วเดินออกจากจวนไปเอง

ถือเงินหนักอึ้งติดตัวไว้ พลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบออกมายี่สิบหมื่น เมื่อถึงประตูหลัง เขาส่งเงินให้เด็กเฝ้า

ถือเงินหนักอึ้งติดตัวไว้ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบออกมายี่สิบอีแปะ พอถึงประตูหลัง เขาก็ยื่นให้เด็กรับใช้ที่เฝ้าประตู ซูซานหลางพูดว่า “พี่ชายลำบากแล้ว เงินเล็กน้อยนี้ให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจว่าน้อยเกิน”