ตอนที่ 291

หลินผิงเซิงเอ่ยถามถึงผลสอบของพวกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

หลิวจื่อจินเพียงนั่งฟังเงียบๆ โดยไม่พูดสิ่งใด

หลินผิงเซิงเหลือบมองหลิวจื่อจินก่อนจะยิ้มและกล่าวว่า “หลิวจื่อจิน เจ้าแก้โจทย์ข้อสอบได้เป็นอย่างไร เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่?”

แววตาของหลิวจื่อจินเปล่งประกายขึ้น เขาย่อมเต็มใจอย่างยิ่ง เพราะเขารู้ดีว่าท่านอาจารย์ของซูฉงนั้นเคยเป็นถึง บัณฑิต บุคคลผู้เพียบพร้อมทั้งสติปัญญาและกิริยามารยาท อันคู่ควรกับตำแหน่งนี้

คำแนะนำจากท่านผู้นั้นย่อมทำให้เขามั่นใจยิ่งขึ้น

ดังนั้นหลิวจื่อจินจึงไม่ปิดบัง เขาเล่าคำตอบทั้งหมดออกมาอย่างไม่ลังเล

หลังหลินผิงเซิงฟังจบ ก็กล่าวชมด้วยความเห็นชอบว่า “ยอดเยี่ยมมาก เจ้าช่างมีพรสวรรค์ในงานเขียนจริงๆ ข้าคิดว่าเจ้าคงติดอันดับสิบอันดับแรกของผู้เข้าสอบชั้นยอดแน่”

หลินผิงเซิงซึ่งสั่งสอนลูกศิษย์มานานนับปี สามารถประเมินระดับของผู้เข้าสอบได้อย่างแม่นยำ

พรสวรรค์ของหลิวจื่อจินไม่ได้ด้อยไปกว่าซูหวาเลยแม้แต่น้อย นับเป็นผู้มีความสามารถที่หาได้ยากเช่นกัน

หลิวจื่อจินมีสีหน้าปลาบปลื้ม ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความนอบน้อม เขาประสานมือคารวะพร้อมกล่าวขอบคุณด้วยถ้อยคำถ่อมตนว่า “ขอบคุณท่านอาจารย์สำหรับคำอวยพร”

หลินผิงเซิงพยักหน้าช้าๆ พร้อมกล่าวว่า “จงอดทนและเก็บงำความสามารถไว้ ในวันหนึ่งเจ้าจะพบว่าความพากเพียรของเจ้าย่อมไม่สูญเปล่า”

หลินผิงเซิงผู้มีร่างกายผ่ายผอม ทว่าดวงตาเปี่ยมไปด้วยความนิ่งสงบและภูมิปัญญา ผ่านช่วงชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรคมายาวนานจนถึงจุดนี้ได้ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อผ่านพ้นความยากลำบากเหล่านี้ไป เกียรติยศและความมั่งคั่งย่อมมาถึงในไม่ช้า

หลิวจื่อจินพยักหน้ารับ “ข้าเข้าใจแล้ว”

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนความกังวลในใจไม่ให้ปรากฏออกมา

เมื่อกลับถึงโรงเตี๊ยม ซูเสี่ยวลู่ก็ช่วยฝังเข็มให้หลิวจื่อจินอีกครั้ง

หลิวจื่อจินกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ซูเสี่ยวลู่โบกมืออย่างใจกว้างพลางกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

ซูเสี่ยวลู่รู้สึกว่าหลิวจื่อจินดูเปิดเผยและผ่อนคลายขึ้นมาก ไม่ได้สนใจมากนักว่าตนจะติดหนี้บุญคุณใครหรือไม่ ท่าทีที่สบายๆ และไม่ใส่ใจเช่นนี้ แท้จริงแล้วแฝงด้วยความมั่นใจบางอย่าง

ทั้งที่บ้านของหลิวจื่อจินมีฐานะยากจน และเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ก็ไม่ง่ายเลยสำหรับเขา แม้จะสอบได้เป็นบัณฑิตซิ่วไฉ ก็คงยังไม่อาจทำให้ชีวิตดีขึ้นได้ในทันที แล้วเหตุใดเขาจึงดูสบายอกสบายใจและใจกว้างเช่นนี้?

อาจเป็นเพราะเขาได้พบกับวาสนาบางอย่าง แต่เรื่องนี้จะเกี่ยวอะไรกับนางกันเล่า? หลิวจื่อจินไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับนาง ซูเสี่ยวลู่จึงไม่ได้ใส่ใจคิดเรื่องนี้ให้มากความ หลังจากเก็บอุปกรณ์ฝังเข็มเรียบร้อย นางก็จากไปทันที

การประกาศผลสอบครั้งนี้ยังต้องรออีกห้าวัน ในช่วงเวลานี้ยังมีโอกาสได้เดินเที่ยวเล่นไปทั่ว

ในระหว่างนี้ที่อำเภออานผิงก็มีเหล่าขุนนางและผู้มีฐานะหลายคนจัดงานเลี้ยงขึ้น เชิญชวนบรรดาบัณฑิตให้ไปร่วมรับประทานอาหาร แต่งกวี และแลกเปลี่ยนวาทะกัน

ซูฉงกลับมาในเวลาแค่ครึ่งวัน

ซูเสี่ยวลู่กำลังบดสมุนไพรอยู่ เมื่อซูฉงเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า